Tila Cactus

2010-06-08T12:14:00.000+02:00

سوال سخت

2009-05-06T22:32:00.010+02:00

ژنو شهر امضاست.* توگوشه گوشه شهر گروهای مختلفی رو می بینی که ازت دعوت می کنند که پتیش امضا کنی.

من هر بار عذرخواهی می کردم که چون شهروند نیستم نمیتوانم چیزی رو امضا کنم. معمولا بعد این یه گفتگو کوتاه داشتم که می پرسیدند از کجا آمدی؟ از خدا که پنهان نیست از شما هم پنهان نباشه این یکی از سخت ترین سوالهاست.
ین که یه ایرانی که تو کانادا زندگی می کنه تو تو ژاپن درس خوانده تو آلمان کار می کنه.

حالا شما از آخر شروع کنید برسید به اول و ایران با توجه به سفر هفته پیش جناب آقای احمدی نژاد رییس جمهور محبوب می توانید قیافه طرف رو حدس بزنید.
خوشبختانه مردم خیلی واضح و روشن میدانستند خیلی از مردم ایران نظرشون با ایشون فرق داره.
یه اقای به من گفت: ما می دونیم که مردم ایران خواهان نابودی هیچ کس نیستند و خیلی هم مخالف ایشون هستند.

شما یه کم عکس از ژنو ببنید تا من برسم. ما داریم می ریم سر خونه زندگی مون البته اگر خدا بخواهد.پست بعدی خونه خودمون .

* معمولا تو سویس مردم برای خواسته ای اول رای جمع می کنند بعد که رای ها به یه حدی رسید ان رو می برند مجلس و تصمیم می گیرند روش رفراندم انجام بشه یا نه؟! بعد که نظر به رفراندم بود خوب رفراندم انجام میشه و رای مردم تبدیل میشه قانون.

ژنو

2009-05-05T08:49:00.001+02:00

ژنو شهری نه چندان تمیز شهری برای تمامی ملیت هاست. هیچ کشوری نیست که که پرچمش تو خیابونهای ژنو نباشه. شهری بسیار گران که گرانی را تا مغز استخوان حس می کنید. این اولین بار بود تو زندگی اینقدر یه شهر به نظرم گران امد.یه هتل معمولی چهار ستاره شبی 500 فرانک. چهار تادونه سوشی برای بردن 26 فرانک.
بقیه اش بمونه برای بعد...

نمیدونم این آقای احمدی نژآد مارو دنبال می کنه یا ما آن رو دنبال می کنیم. هر جا می خواهیم بریم یه هفته قبلش آقای احمدی نزاد خودش رو می رسونه.

اتهام

2009-04-30T09:40:00.002+02:00

یکی از اتهامات خانواده در اوایل انقلاب داشتن توالت فرنگی بود. می گفتند این خانواده آنقدر ادعاشون میشه که باید روی مبل بنشینند بر.ینند. (با عرض معذرت)
البته این فقط یکی از اتهامات بود.

بزرگترین گل سرخ دنیا و اوباما

2009-04-26T11:40:00.013+02:00

من واقعا نمیدونم این بزرگترین گل سرخ دنیا هست یا نه؟!این گل در شهر بادن بادن آلمان هست.

این عکس هم تو این شهر به نظرم جالب بود. هفته بعد از ورود مستر پزدنت باراک اوباما به شهر بادن بادن.

شهر کاملا تحت تاییر ورود باراک اوبا بود.

همه جااز پرعکس های باراک اوبامابود.

به نظر میاید این مستر پرزدنت آمریکادر آلمان خیلی محبوب باشند.

قواعد بحث

2009-04-24T17:48:00.003+02:00

یه اصل خیلی ساده تو بحث کردن هست که میگه شما برای موافقت با مبحثی دقیقا همون دلیل و مدرک میخواهید که برای رد کردنش به ان نیاز دارید.
یادتون هست انتخابات قبلی؟!یادتون هست اگر وبلاگ نویسی خارج از ایران مخالف شرکت در انتخابات بود،دوستان وبلاگستانی می ریختند سرش اولین چیزی رو که تو چشمش می کردند این بود که تو ایران نیستی حق نداری برای ما خارح از ایران تصمیم گیری کنی.
باز یادتون هست که همین ها می رفتن به به و چه چه می کردند تو وبلاگ خارج نشین موافق شرکت درانتخابات کلی قربون صدقه اش می رفتند که تو ما رو درک می کنی و ال و بله از این حرفها...

من الان نمی خواهم یاد اور یه سری بحث های نه چندان خوشایند باشم. فقط و فقط می خواهم تاکید کنم اگر به نظر شما کسی که موقعیت داخل ایران رو به دلیل خارج از ایران زندگی کردن درک نمیکنه و نمیتوانه به شما بگه که در انتخابات شرکت نکنید. دقیقا به همون دلیل هم نمیتوانه به شما بگه که در انتخابات شرکت کنید.

یا یه مثال دیگه بزنم یه کم بحث بازتر بشه. مثلا در مورد موضوع مهاجرت. خب یه عده موافق هستند یه عده مخالف. خیلی ها از یه کشور خوششون می اید خیلی های دیگه نظر برعکس دارند. به طور مشخص تر بگم خیلی از مهاجرت به کانادا خیلی راضی هستند در مقابل هم خیلی ها ناراضی هستند. هر دو دسته تجریبات شخصی خودشون رو عنوان می کنند.

طرف میگه: کانادا خیلی کشور مزخرفی هست اصلا ارزش مهاجرت نداره. مردم میزند سرش گلوش
رو پاره میکنند که خیلی هم خوبه تو مزخرف می گویی.
یه کی دیگه میگه: نه کانادا خیلی کشور گل وبلبلی هست از این دیگه بهتر روی زمین پیدا نمیشه.مردم باز میرند سرش می گویند تو راست می گویی خیلی خیلی کشور خوبی هست. آفرین به تو که اینقدر می فهمی.انی که میگه کانادا بده اصلا نمیفهمه!!!

من اصلا الان درمورد درستی یا نادرستی واین که مهاجرت کار خوبی هست یا نه؟! کانادا کشور خوبی هست یانه باید درش رو گل گرفت بحث نمی کنم.
فقط جای سوال داره که بعضی ها بدون که یه روز هم پاشون به کانادا خورده باشه می فهمدند مخالف مزخرف میگه. موافقه خیلی هم راست میگه؟!! یا اصلا برعکسش!

تقریبا چهار سال از انتخابات قبلی گذشته و همه ما چهار سال بزرگ تر شدیم. دیدمون نسبت به دنیا عوض شده امیدوارم دیگه امسال نخوانیم که یکی با گریه وزاری دست ننه باباش رو گرفته برده به نامزد مورد علاقه اش خودش رای بده. دیگه بعد چهار سال باید اینقدر یادگرفته باشم که نمیشه کسی رو با زور فرستاد رای بده ان هم به فردی که که براش تعیین می کنیم.

حالا که عصبانیت ها فروکش کرده یه کم برگردیم به گذشته حدود سال و نیم قبل ببینم کجای کار رو اشتباه کردیم؟!!کدوم کارمون اصلا با روح دموکراسی سازگاربوده کجاش دقیقا همون وقت که داشتم برای دمواکرسی سینه میزنه در تضاد کامل با دموکراسی بوده. البته این که کجاش رو هم درست رفتیم ببینم.

اسم هیج کسی رو نمی خواهم بیاریم چون می خواهم موضوع رو کلی ببینم نه فردی و شخصی اش کنم. میخواهم با هم بحث کنیم بدون جنگ وخونریزی وعصبانیت. والسلام

شپش

2009-04-23T10:34:00.005+02:00

-من شدیدا مشغول شیش کشتن هست.دخترک سرش شیش گذاشته!!!!روزی که فهمیدمیه مدتی انکاربه برق سه فاز وصلم کرده باشند گیج بودم.کسانی که من رو می شناسند میدونند من کمی تا قسمتی ادم واسوسی هستم.آن اولیش مادرشوهرم متعقد بود من دچار مشکل وسواس هستم و باید برم دکتر!!!اما چون خودم به این موضوع اعتقاد نداشتم زیر بار نرفتم.

حالا فکرش رو بکنید یه ادم وسواسی تو کله بچه اش شپش پیدا شده.
با شرمنده گی فراوان بجه رو بردم. هر اشکالی پیش میاید من اول شرمنده می شم که نکنه من کوتاهی کردم. من یه مادر شرمنده هستم.
دکتر خیالم رو جمع کرد که این جا این موضوع خیلی خیلی معمول هست. خیلی از بچه ها تو مهدکودک ها و مدارس به این جانور مبتلا میشوند.
تو این سایت اطلاعات خوبی برای شپش هست.

-این دختر ما یه رشتی به تمام معنی هست. بهش صبحانه هم پلو بدهی رد نمیکنه هر غذایی هم بخوره بالاخره روزی یه وعده باید پلو رو داشته باشه.من خودم خیلی پلویی نیستم بیشتر عشق نون هستم.شوهر هم که نه پلو نه نون فقط عاشق گوشت و کباب هست.بیخود نیست فقط 48 کیلو هست. اما این یکی شدیدا رگ وریشه رشتی اش برجسته هست.
جالب باید پلو رو عین سوشی درست کنم بذارم تو بشقاب با دست بخوره. دیشب ساعت یک شب من رو مجبور کرد براش پلو درست کنم. بس که داد زد من گشنمه.
راستی دارم رو دخترک کار می کنم بهش اهنگ رشتی یاد بدهم بخوانه.آنقدر خوشگل می خوانه یه کم همکاری میتوانم یه ویدیو توپ ازش بگیرم.
اروز من هست یه روزی عین این خانم دریا داور بشه. من عاشق صدای این خانم هستم.
-هر چند بسی رنج برد فردوسی در این سال سی ولی کاری که این آرش با زبان فارسی کرد عمرا فردوسی نتوانست بکنه. دختر من عاشق این آهنگ ها شده ما روزی صد بار بهش گوش میده.

-- برای این که بعد از این همه حق شهروندهای مختلف حق شهروندی ایرانم رو حفظ کنم( بالاخره خبر دارید که همون یه برگه رای حق شهروندی من و حق من از دموکراسی هست) تصمیم داشتم از این حق انتصاباتم استفاده کنم به آقای مهندس* کروبی رای بدهم. قرار ماهی 50 هزارتومان بده من هم فکر کردم حالا که ایران نیستم. همین جور این پول ها رو هم جمع میشه یه وقت دیدی کلی سرمایه شد. واسه همون هم که شده برگشتم ایران.
اما از وقتی گفته ساسی مانکن رو نمیشناسه پاک از چشمم افتاده اخه آدم اینقدر بی ذوق ساسی مانکن رو هم نشناسه. از دخترک هم الان بپرسی زودی میگه نی ناش ناش رایم رو ازش پس گرفتم.

حالا من با این برگه رای چه کار کنم؟!! به کی رای بدهم؟!!

-یه ویدیو توپ دارم ما نمیدونم کجا اپلودش کنم.یه جا بگوید براتون لودش کنم، فکر کنم خیلی خوشتون می آید.

* میدونم ایشون مهندس نیستند. این لقب رو من از شدت علاقه ام بهش دادم.

شما چه می کنید

2009-04-11T23:55:00.002+02:00

تا حالا فکر کردید اگر روزی بهتون خیانت شد چه کار خواهید کرد؟

تو این دنیا هیج چیز غیر ممکن نیست. هیچ وقت فکر کردید اگر زن یا شوهر یا پارتنر تون رو روزی در حین خیانت دستگیر کردید ان لحظه چه خواهید کرد؟!چه رفتار و برخوردی از خودتان نشان خواهید داد؟

من که حوصله گیس گیس کشی و ایضا حوصله گریه زاری کردن خودم رو ندارم. سرم رو میدازم پایین میرم درخواست طلاق می دهم. صد البته غمگین خواهم شد. ولی فکر نکنم از زور گریه زاری بخواهم خودم رونابود کنم.

شما چی ؟!شما چه برخوردی با این موضوع می کنید؟!

به دو دسته از دوستانم من هیچ وقت نتوانستم دلداری بدهم. دوستان عزدارم و دوستان غمگینی که تازه با موضوع خیانت شریک شون مواجه شدند.
برای عزدار ها که من خودم زودتر گریه ام می گیره حالا خود عزدار باید بیاید من رو دلداری بده. هیج کلمه ای تو آن لحظه تو مغزم پیدا نمیشه.
برای دوستان دغدار دسته دوم هم واقعا نمی دونم باید چه برخوردی بکنم؟!

بیشتر مواقعه فقط یه گوش هستم یا یه شونه برای گریه کردن.
ولی کاش می دونستم چه کار باید بکنم یا چی باید بگم؟
فکر می کنید کسی که بهش خیانت شده تو اون لحظه چی دوست داری بشنونه که آرام بشه؟!!

عاشورا تاسوعا مسیحی

2009-04-09T23:29:00.016+02:00

خوشم میاید از این آلمانی ها یا یه کاری رو انجام نمیدهند یا ان کار رو در نهایت دقت و سلیقه و تکنولوژی انجام میدهند.
ما تو یه دهات تو المان زندگی می کنیم. تو مرکز خرید هاش برای یستر یه دکورهای خوشگلی درست کردند. دقیقا از لحاظ کلاس کار عین ژاپنی ها هستند. اصلا انکار کار چیپ و بی کلاس تو کارشون نیست.یا من اصلا ندیدم. دقیقا برعکس آمریکا و کانادا.

ژاپن یه فروشگهای بود بهش می گفتند هیاکو ین (یعنی صد ینی) یه چیزی تو مایه های همون دلار شاپهای خودمون .تو این دلار شاپ ها صد ین جنس می خریدی طرف صد ین خرج رپ کردنش می کرد.گاهی تو فروشگاهاش چندان چیزی رو که می خریدی خوشگل کادو میکردند . من هیج جای دنیا هیج جا ان بسته بندی ها وکادو پیچ های خوشگل رو ندیدم. خیلی این زاپنی هاآدمهای با کلاسی هستند. عین المانی ها.
به چند تا از عکس هاییی که از مرکز خرید دم خونمون گرفتم نگاه کنید.

تمام عروسکها موزیکال و متحرک هستند. تمام گلها رو کاشته اند و لباس های تن عروسکها از بهترین نوع پارچه و برند هست.بیخود نیست اینها اینقدر آمریکایی ها رو مسخره می کنند که حمال پوش هستند.

شبها که مغازه ها تعطیل میشه پشت در بسته مغازه هم دکور می گذارند برای کسانی که می خواهند شب ها ویندوشاپگنگ کنند.من جز تو سویس و اتریش جای دیگری ندیدیم .
از فردا چهار روز این جا تعطیلی داریم.ما رفتیم به اندازه دوماه خرید مواد غذایی کردیم. حالا این چهار روز رو هم میدونم که خونه نمی مونیم اما یه جور ادم ترس برش میداره وقتی چهار رو تعطیل هست.

همکار شوهرم بهش میگه یادت باشه جمعه این هفته تو بارها موزیک نمی گذارند چون یه جوری عزا داری هست.

حالا این شوهر من غصه می خوره وای ما چهار روز رو چه کار کنیم.(نه این که ما هر شب میریم بار؟!!) انکار این جا خیلی مذهبی هستند ها بهتره بریم بادن بادن استخر .
میگم: حالا دلت هوای بادن بادن کرده بهونه نیاره ویکند پیش می خواست بره اقای مستر پرزدنت بارک اوباما رفته بود انجا خیلی شلوغ بود هر کاری کرد من گفتم نمیایم خودت تنها برو.
حالا این چهار روز عاشورا تاسوعا که عزاداری امام جیز هست ما میریم بادن بادن امیدوارم این هفته دیگه احمدی نژاد پاش نشه بره انجا نون ما رو اجر کنه.

یک تجربه

2009-04-06T22:37:00.006+02:00

دختره که دنیا آمد یه ماه بعدش سفر های دوره ای ما آغاز شد.
تا امروز که دختره سه ساله و نیم شده من هیچ کمکی فیزیکی از هیج کدوم از اقوام فامیل دو طرف دریافت نکرده ام. همیشه خودم بودم و خودم گاهی وقتها حتی شوهر هم در دسترس نبود. به جرات می توانم بگم تمام بارش رو دوش خودم بود.

بخاطر سزارین و حالم نزدیک به ده روز بیمارستان بودم. روزی که از بیمارستان برگشتم وضعیت خونه دقیقا به همون شکلی بود که خونه رو ترک کرده بودم . با این اختلاف که خون و ابی که بر اثر پاره شدن کسیه ابم روی فرش تشک تاتامی* ریخته شده بوددیگه خشک شده بودند.

بچه رو گذاشتم یه گوشه اتاق نشستم روی مبل اول یه دل سیر گریه کردم. بعد به خودم گفتم باید قوی باشم تو دنیا از من تنهاتر و بیکس تر در دمند تر هم هست. من سالها دلم بچه می خواست خوب حالا دارمش پس باید خوشحال باشم. تا نصف شب زمین سابیدم و ملافه شستم و تر وتمیز کردم و غذا پختم ان هم با خوشحالی فراوان. این تنها روز ناتوانی و عجز و افسردگی بعد زایمان من بود.

البته سه یا چهار ماه بعداز فوت پدرم یه دوره افسردگی شدیدرو گذروندم که خیلی وحشتاناک بود. به نظرم این افسردگی خیلی به زایمانم ربط نداشت.ولی خوب تو همون حول و حوش بود.
کلی کلنجار رفتم تا قرص ضد افسردگی نگیرم.ولی بالاخره د کترم تو کانادا با اصرار من رو بست به داروی های قوی ضد افسردگی. به جرات می توانم بگم سه تا چهارتاش رو بیشتر نخوردم.

یه روز همه داروم هامو ریختم تو سطل تصمیم گرفتم دیگه گریه نکنم.شروع کردم به دوباره ورزش کردن. وزنم رو کم کردم . موهامو کوتاه کردم یه روز به خودم آمدم دیدم دیگه روزی بیست بار با دلیل و بی دلیل نمی زنم زیر گریه. دیگه مدام درحال خوردن نیستم. رنگ لباسی رو که انتخاب می کنم شادتر شده. حتی دیگه هر لباس بد رنگ زشتی رو هم تن دخترک نمی کنم.خلاصه رها شدم.

البته هنوز گاهگاهی که یاد مرگ پدرم می افتم یه چند ساعتی رو دوباره افسردگی می گیرم. ولی خوب سعی می کنم خیلی بهش فکر نکنم. خیلی هم خودم رو بخاطر کوتاهی های که کردم سرزنش نکنم.
چی میخواستم بگم چی شد؟!
یادم میاید که تو بیمارستان یادم داده بودند که باید هر سه ساعت یه بار دایپر بچه رو عوض کنم. من اینقدر احساس مسولیتم بالا زده بود هر ده دقیقه یه بار بچه رو لخت می کردم ببینم تمیزه یا نه!! یادم داده بودند که زیر بغل یا ران بجه رو چک کنم و یه وقت نسوزه . من روزی چند بار دست دختر رو از کیمونوش در می اوردم زیر بغل اش رو چک می کردم. بهم گفته بودند پتو رو خیلی بالا نکشدم رو صورتش که یه وقت خفه نشه. صدای گریه بچه من رو هراسان می کرد. مدام احساس می کردم که یه جای کارم گیر داره که بچه گریه می کنه.

مادرم مدام اصرار می کرد وقتی بچه خواب هست من هم بخوابم تا نیرو داشته باشم. اما من زیر بار نمی رفتم وقتی بچه خواب بود می نشستم نگاهش می کردم مراقب بودم یه وقت خفه نشه!!

گاهی دستم رو می گرفتم جلو بینی اش ببینم نفس میکشه یا نه؟!گاهی هم از خواب بیدارش می کردم ببینم زنده اس یا نه؟!!**

البته این ها همه مال همون مدت کوتاه اولش بعد بع خودم اتومات درست شدم. اما یه جمله مادرم همیشه یادم هست.

یه بار که از زور خستگی کم خوابی رو به فوت بودم. بهم گفت: برو بخواب و استراخت کن یادت باشه یه مادر کامل یه مادر همیشه در دسترس نیست. یه مادر خوب یه مادر شاد و با نشاط هست. سعی کن گاه گاهی فراموش کنی که مادرهستی.تو ان مدت نیرو ذخیره کن برای ساعت های که مادرهستی.

خلاصه این بود یه تجریه من از مادر شدن و مادر بودن.

*به این حصیر های ژاپنی می گویند.

** بچه های نوزاد گاهی چنان بی حرکت و ارام میخوابدند که گاهی فکرمی کنی دیگه نفس نمی کشند.

جایگاه ایران ما

2009-04-03T09:47:00.006+02:00

بالاخره من وقتی پیدا کردم که این وبلاگ خاک گرفته رو آپ کنم.
اول سال نو با سیزده روز تاخیر مبارک. حالا که نحسی ا ش هم در رفته امیدوارم امسال سال خیلی خوبی برای همه مردم مخصوصا ایرانیان و مخصوص تر سال خوبتری برای ایرانیان خارج از ایران باشه.

قرار نبود من امسال واسه آمدن سال نو هیچ کاری بکنم. امسال واسه کریسمس هم هیچ کاری نکردم. چون داشتم بار وبنه رو جمع می کردم از لیسبون برگردم به آلمان.

وسط آن همه شلوغی و بستن چمدانها که البته دیگه برام خیلی راحت شده فقط سختی دور ریختن یه سری وسایل مخصوصا اسباب بازی های این دخترک خیلی کار سختی هست.ما ناچار هر چند وقت یکبار به این عمل دردناک تن میدهم. دعوا و کش مکش سر این که کدوم دالی ( عروسک ) میتوانه بیاید و کدومش باید دور ریخته شه و گریه ها و زاری دخترک که من این رو خیلی دوست دارم. آن یکی خیلی اسباب بازی مورد علاقه ی من هست.چرا شما ها نمیفهمیدید؟!!
توضیح دوباره و دوباره و قانع کردن دخترک که ما محدویت بار داریم تو اروپا نمی توانم همه چیز رو با خودمون ببریم،باز دوباره تو آلمان میخریم. کار سخت و دردناکی هست.
با همه این احوال من شب قبل از سال نو تازه ساعت هشت شب تصمیم گرفتم برای شب سال نو دوتا از دوستان پرتغالی مون برای شام سال نو دعوت کنم. تو پرتغال ایرانی خیلی کم هست،مردم خیلی با ایران و ایرانی ها آشنا نیستند. بیشتری تصورشون از ایران اعراب هستند.
بنابراین من با همه کمبود های موجود در عرض یه مدت خیلی کوتاه یه سفره هفت سین درست کردم. آن عکسی که بالاست.( همه چیزی که توانستم گیر بیارم از میدان چمدون های بسته و مواد موجود در لیسبون ).
برای شام هم که این یکی خیلی وقت برد ماهی پلو که تو دل ماهی اش رو با تمبر هندی گردو و سبزی و سیر پرکرده همراه با هویچ پلو تهیه کرده بودم که خیلی مقبول افتاد.

دوستانمون خیلی تشکر کردن و مداوم تاکید می کردن که شما خیلی برخلاف تصور ما از ایرانی ها بودید،طرز فکرتون و رفتارتون خیلی اروپایی هست.

تو این همه تعریف و تجحید یه دفعه رگ غیرت من حسابی قلنبه شد که ای بابا من اینقدر زحمت کشیدم به شما ثابت کنم،ماایرانی هستیم. شما گیر دادید می گوید:شما خیلی اروپایی هستید!! اتفاقا من خیلی ایرانی خالص هستم. آن چیزی که تو کله تو از ایرانی هاست غلط هست. ایرانی خالص منم. این حرف تو یه جوری توهین هست. خلاصه یه کم سر به سر شون گذاشتم به شوخی رد شد.
فرداش دوستمون می پرسید: من خیلی خواستم بهت احترام بزارم درک نمی کنم چرا میگویی:این یه جور توهین هست؟!گفتم : هوم!! حالا بزار بعدا بهت می گویم.

روز آخر دوستمون خیلی به من کمک کرد. برای تشکر برگشتم؛بهش گفتم:خیلی ممنونم ازت تو امروز اصلا پرتغالی رفتار نکردی. خیلی خیلی آمریکایی رفتار می کنی.عین یه آمریکایی هستی. یه دفعه برگشت گفت: مگه پرتغالی ها چشون هست؟! تازه من خیلی پرتغالی خالص هستم. هم قیافه ام هم رفتارم. گفتم: خیلی سخت نگیرباباجون میخواستم درک کنی که وقتی به من میگویی خیلی اروپایی هستم،من چه احساسی دارم. یه لبخندی زد و گفت آهان!!من هم برای اثبات ایرانیتم تو دلم گفتم آهان و کوفت !!

همه اینها نوشتم تا بهتون بگم که من احساس می کنم ما ایرانی های خارج از ایران مخصوصا خودم از این نوع نگاه و برخوردی که با ما تو خارچ از ایران میشه واقعا خسته شدیم.
نگاه کنید به استقبال ایرانی ها مخصوصا خارج از ایران به پیام تبریک سال نو بارک اوبا. چقدر همه خوشحال بودند که دنیا داره نظرش نسبت به ما عوض میشه. ما تروریست نیستم. ما مردمی با یه تمدن کهن و بسیار انسان دوست بی ازار و غیر وحشی هستیم.
به نظر همه این ها کاملا مشخص کننده این هست که ما چقدر خسته از جایگاه و موقیعت مون به عنوان ایرانی در خارج از ایران هستیم و چقدر با چنگ ودندان تلاش می کنم این جایگاه و این دیگاه منفی دنیا رو نسبت به خودمون رو عوض کنیم.

خدا لعنت کنه کسانی که ما رو تو این جایگاه در جهان قرار دادند.
کاش بی بی سی فارسی در مورد این موضوع تو برنامه نوبت شما یه بحثی بزاره. شاید جالب باشه بدونیم که آیا ایرانی های دیگه هم از جایگاه ایران در دنیا خسته اند؟!!ایا فکر میکنند واقعا جایگاه ایران تو دنیا همین هست که الان هست؟ یا باید تغییر کنه؟! چطور ؟!! ما ایران خارج از ایران باید چه کار کنیم که جای"اه تغییر کنه ؟!! و اینقدر دید منفی رومون نباشه؟!!اصولا با این دولت فخیمه ایران اصلا میشه کاری کرد؟!!

پروانه نازنین ام که در سکوت فرو رفتی مرسی که مثل همیشه مهربانانه به این خونه پر می کشیدی و با خود بوی گل و بهاری می آریی مرسی از نبریک سال نوت. برات بهترین ها رو آروز دارم نازنین ام در سال نو.
دختر همسایه عزیزم از تبریک سال نوت ممنونم برات سال خیلی خوبی آروز دارم.
آرمین عزیز و لوبیا نازنین مرسی از همه شما سال نو شما هم مبارک و ایام بکام.

استخوانها منتظرند

2009-03-10T12:27:00.016+01:00

Capela dos Ossos

Chapel of Bones

مقبره استخوان ها در قرن شانزدهم کلیسا توسط Franciscan monk در شهر آوورا ساخته شد. نزدیک به پنج هزار استخوان در این کلیسا شماره شده است.

روی سر در ورودی ساختمان نوشته شده "We bones that are here, for your bone we wait."

نور فقط از سه پنجره کوچک که در سمت چپ این کلیسا هست به داخل می تابد.

استخونها توسط سیمان به هم چسبیده شده است.

دو مردی حلق آویز شده به دست سربازان ناپلئون که درنحوه کشته شدنشان و نوع حلق آویز کردنشان چندین و داستان و افسانه هست.

پیام این کلیسا و جایی که خیلی ها در دنیا باید آن رو ببیند.

here are you going in such a hurry traveler?
Pause … do not advance your travel;
You have no greater concern,
Than this one: that on which you focus your sight.

Recall how many have passed from this world,
Reflect on your similar end,
There is good reason to reflect
If only all did the same.

Ponder, you so influenced by fate,
Among all the many concerns of the world,
So little do you reflect on death;

If by chance you glance at this place,
Stop … for the sake of your journey,
The more you pause, the further on your journey you will be.

کوچه پس کوچه های شهر اوورا

2009-03-08T11:09:00.016+01:00

اوورا شهری در جنوب پرتغال که از طرف یونسکو جزو آثار باستانی و تاریخی اعلام شده خواهر خوانده با شهرهای Suzdalدر روسیه،Chartres در فرانسه،Tønsbergدر نروژ.
شما رو به دیدن کوچه و پس کوچه های این شهر دعوت می کنم.

منتظر عکس و توضیحات بیشتر در مورد این شهر تاریخی باشید. نظرات و پیشنهادات و انتقادات شما را با گوش و جان و دل خریدارم.

هفت تا

2009-03-04T12:41:00.004+01:00

1-دیشب خودم رو کشتم نتوانستم انلاین بشم. یکی از اشکالات مده این کشور سرعت اینرتنتش هست اول که وایر لس خیلی کم هست. تو کافی شاپ اگر وایر لس بخواهی طرف چشماش چارت میشه؟! که این یارو دیگه چی میگه من تو کافی شاپ براش اینترنت از کجا بیارم؟!!خونه هم که شبها با نت خونه اصلا نمیشه کار کرد. حالا گرون بودنش به کنار آنقدر کند هست که کلا آدم بی خیالش میشه. روزها هم که اینقدر کار گرفتاری هست. تا اینترنتی هم در کار نیست.
این تنها ایراد این جا هست از نظر من. کلا انکار اینجا اینطور که خودشون می گویند سه تا شرکت بیشتر برای سرویس اینترنت نیست. برای همین هم این سه تا کلی دست به دست هم دادند اجازه نمیدهند قیمت ها بشکند هر سرویس مزخرفی رو هم به خورد مردم میدهند. وقتی رقابت نباشه خود انحصاری میشه. این جا هم دقیقا مثل ایران یکی میشه وزیر زنش میشه رییس بزرگترین ریسرچ سنتر این جا کلی گند میزنه کسی هم جرات حرف زدن نداره. عین ایران. ( این رو نزارید پای غرغر ها من کلی با این جا حال می کنم.

2-الان دوماه می خواهم یه هفته،، ده روزی برای یه سفرکاری برم آلمان. انکار میخواهم برم جهنم هر روز دعا می کنم وای خدا چی می شد من نرم.برای فردا بلیط خریدم تا ده روز دیگه که برگردم.اما با خوشحالی تمام کار هام جور نشد بلیطم رو میسوزنم و نمیرم.
اصلا عین خیالم نیست کلی هم نفس راحت کشیدم آخیش فعلا نمیرم.اما انکار آش کشک خالم هست تا آخر این ماه تو حلقم ریخته خواهد شد. فعلا که شوهرک داره تو خطد آلمان پرتغال کار می کنه. ایران که بود هفته سه بار از این ور ایران می رفت آن ور آیران.
مامانش کلی من رو دعا می کردکه ایران بردمش.همش می گفت با این وضع پروازهای ایران من ناراحیت اعصاب گرفتم. دچار مشکل بیخوانی شدم.تا این بره بیاید من جونم بالا میاید. شب تا دیر وقت باید بیدار باشم صدای کلید در رو میشنوم خوابم میبره.
من و دوتا خواهر شوهرمام هر هر بهش می خندیدیم. الان که خودم بچه دارم میفهمم بدبخت چی کشید.
البته خوشحال بود که من از اولش بهش می گفتم من نمیتوانم ایران زندگی کنم.( بس که غر می کنم همه رو دیوونه می کنم.) همین ور می مونی. حالا بگذریم وقتی آلمان بودیم هی می گفتم؛خوب برگردیم ایران خوب چه اتفاقی می افته؟! این همه آدم دارند زندگی می کنند. خوب ما هم عین آنها. خلاصه آن وقت بود که مادرشوهر دهانش باز موند بود از کارهای عجیب غریب این عروس ناسازگار. جدا من خیلی ناسازگارم اعتراف می کنم.

3- رفتیم صد* دلار دادیم رسیور دم دستگاهش رو خردیم که کانال های هاتبرد رو بگیریم.بماند که 70 یورور به یه جرمن دادیم امد برامون نصب اش کرد. این اولین بار تو زندگی مون هست که کانال های ایرانی رو می بینم. البته بیشتر بی بی سی پرشین رو می گیریم. شب که هر وقت بیایم پای تی وی صدای آمریکا برنامه آب دوخیاری زن امروز رو داره. چقدر این برنامه یخ بی مزه دوریالی هست بماند.اعصاب فولادی میخواد دیدنش.آن اقای چالنگی رو واقعا چی بگم؟! تمام مدت داره کسانی رو که با نظرش مخالف هستند مسخره میکنه. یکی نیست بهش بگه بابا تو مجری هست یه کمی خودت رو کنترل کن بابا. من بیننده پای تی وی حرص میخورم با نظرات ماست مالی گندکاری ج.ا خودم رو بیشتر از تو کنترل می کنم. تا چیزی از دهنم نپره.

سیاوش اردلان تو بی بی سی پرشین با این خیلی جوونتر و کم تجربه تر هست هزاران بار برنامه هاشو جذابتر مودبتر و بی طرف تر اجرا می کنه. هرچند یه کمی فقط یه کمی زیادی می پره تو حرف همکارهاش. آما من کلاخیلی ازش خوشم می اید. ان وقتها هم که تو رادیو فردا خارج از دستور یا خارج از سیاست رو (اسمش کدوم بود؟!)اجرا می کرد رو هم مشتری پروپا قرص اش بودم.اما با همه این ارادت ها عاشق اجرا پونه قدوسی هستم.خیلی جذبه داره. یه آقای هم اخبار میگه فکر کنم اسمش نادرباشه فامیل اش رو هم نمیدونم آن هم خیلی صداش خوبه و مسلط هست. البته کلا من یه چند بار کوتاه نتوانستم وقت بذارم برنامه رو ببینم هم هر دفعه سه بیست دقیقه تا نیم ساعت رسیدم پای برنامه هاش. حالا نظرات تکمیلی بیشتر براتون مینویسم. دیگه رفتم تو خط کانالهای فارسی.

4- این آقای آشپز انگلیسی رو می شناسید دیگه! تا حالا دقت کردید چقدر راحت آسون آشپزی میکنه. چقدر طبیعی و مسلط هست به کارش. یه دوتا قاشق آرد میخواد بریزه ت کاسه نصف اش رو می ریزه رو زمین.صالاد درست می کنه با دست سالاد رو با دست هم می زنه بدون دستکش هیج اداو اصولی. تا حالا مقایسه اش کردید با آشپز های دیگه مخصوصا از نوع برنامه های اشپزی نوع ایرانی اش؟! طرف انکار می خواد عمل جراجی کنه. دستکش و ماسک کلی سوسول بازی یه لباسی ناراحتی هم پوشیده که اصلا نمیتوانه دستش رو تکون بده. یه ارد رو هم میزنه میفهمی طرف اصلا مال این حرف ها نیست. تو زند'ی اش یه نیمرو هم نپخته،شده معلم آشپزی.

5-اصولا بلد نبودن هیچ چیزی تو دنیا افتخار نداره.بلد نبودن آشپزی،زبان مادری و و و نه تنها جای افتخار نداره کلی هم جای شرم داره.
من تنها تو قشر ایرانی می بینم که طرف با افتخار میگه من آشپزی بلد نیستم. وا بچه من زبان فارسی بلد نیست. اخه جان من کجا این موضوع جای افتخار داره؟!!
تو دیکر دخترک یه بچه هست مادرش انگلیسی هست باباش جرمن خودش هم تو پرتقال دنیا آمده هر سه تا زبان رو روان حرف میزنه. فکرش رو بکن مادرش با افتخار بگه بچه من انگلیس بلد نیست. واقع چقدر شرم آور میشه. نمی دونم چطوری بلد نبودن انگلیسی شرم آوره اما بلد نبودن فارسی افتخار داره؟!!
زبان مادری رو پاس بدارید و با افتخار به بچه هاتون فارسی یاد بدهید.دانستن عیب نیست ندانستن عیب هست. هر چی رو که آدم بلد نیست یاد میگیره افتخار نداره که با خوشحالی می گی من فارسی بلد نیستم اشپزی نمیکنم.

6- اقا این حسین درخشان رو ازاد کنید دیگه!!

7- برای تمدد اعصاب هم به آهنگ مورد علاقه دخترک گوش کنید.

*قیمت رو نوشتم تا شما قیمت ها دستون بیاید این ورهاچه خبره

بازگشت

2009-03-03T15:06:00.006+01:00

اینقدر ننوشتم نمی دونم اصلا دیگه چطور باید نوشت. نمیدونم کجا فارسی بنویسم. قبلا می رفتم تو ادیتور هاله سرزمین افتاب می نوشتم. الان انکار دیگه وبلاگش باز نمیشه. من حیرون و سرگردون شدم.
الان دارم تو کامنت دونی سوسکی فارسی مینویسم. حرف ب رو با سه تا نقطه رو بیدا نمی کنم.

تو این مدت افتادم تو یه چرخه مریضی. اول دخترک مریض میشه بعد باباش ازش می گیره. بعد آن دوتا خوب شدند من مریض می شم. حالا دوباره از سر صف . از وقتی آمدیم لیسبون دخترک خیلی مریض میشه. شاید بخاطر اینه که این جا خیلی مرتب میره مهدکودک. تو کشورهای دیگه خیلی مرتب هر روز نمی رفت اما این جا از دوشنبه تا جمعه عین کارمند از صبح زود میره تا عصر. شاید واسه همون اینقدر مریض میشه.
راستی این دختر ما تو مهدکودکش باهاش عین این شاهزاده ها رفتار میشه. فکر نمی کنم هیچ بچه ای رو اینقدر تحویل بگیرند. جلو در دیکر که می رسیم هر کسی از اون ور رد میشه ماچ و موچ میکنه. کلی تحویل اش میگه تازه از سر صدقه اش من هم تو خیابون اطراف دیکر بچه ها رو می بینم که من رو به مامان باهاشون نشون میدن یا صدام می کنند. مادر تزرا خلاصه کلی این جا واسه خودمون برو بیا داریم.

حالا باید کلی مفصل بنویسم با یه هفتایی بر می گردم شما یه چند تا عکس از کارناوال لیسبون ببنید. تا من بگردم.
راستی مرسی که جویا حال ما شدید. لاو یو آل

هفت

2009-01-23T15:53:00.008+01:00

۱- تو خواب تو بیداری وبلاگ می نویسم. به محضی که فرصت پیدا می کنم بیایم تو وبلاگ همشون ازذهنمم می پره.تو هر سال وبلاگ نویسی آدم دچار یه نوع بلا میشه فکر کنم این هم بلا این دوره هست.

۲- تا قبل از این که برم آلمان هر شب که سرم رو روی بالش می گذاشتم تا خود صبح می خوابیدم. البته همیشه عادت داشتم کله سر از خواب بیدار شم. شوهر همیشه من رو مسخره می کرد که انکار می خواد بره سر زمین کار کنه اینقدر صبح زود بیدار میشه بگیره بخواب بچه سر و صدا نکن.
به امید خدا از وقتی پام رسیده به آلمان دچار مشکل بیخوابی شدم. یه شب نیست که تا خود صبح مغزم عین ساعت کوکی تیک تاک نکنه صبح با سر درد خستگی فراوان ناچارم برم دنبال بساط صبحانه. تا حالا طرف دارو نرفتم اما دیگه بیشتر از این نمیتوانم مقاومت کنم. فکر کنم باید برم از داروخانه یه چیزی بخرم خوابم می اید شدیدا پام به تخت میرسه خواب از سرم می پره. این دیگه چه مرضی هست؟!

۳- می گم خدا پدر مادر این عرب ها بعد هم پدر مادر این ترک ها رو بیامرزه. تو کانادا آن وقت ها که از ایرانی ها خبر نبود این عرب ها بودند که به داد ما مردم می رسند هر چیز یه کم شبیه به مواد عذایی ایرانی می خواستی می رفتیم مغازه عربها.
تو آلمان منهای این که یه مغازه ایرانی داشتیم که از شیر مرغ تا جون ادمیز ایرانی رو داشت. پر از ترک بود. ای خدا یادش بخیر گوشه به گوشه اش راه میرفتی پر از کباب ترکی بود . چقدر خوشمز بود. این نه مغازه ایرانی پیدا میشه نه مغازه ترکی.
با این که غذاها شون خیلی خوبه اما من شدیدا هوس غذای ایرانی کردم. دارم تو مغزم یکی یکی مرور می کنم. فسنجون. زرشک پلو . قرمه سبزی. باقلی قاتق ای خدا همه رو ول کن این غذاهای رشتی رو بچسب واقعا گل سر سبد غذاهای ایرانی همون غذاهای رشتی هست. می گم این رشت رو از ایران بگیرند ایران واقعا هیچی نداره هاااااااا.( این ها رو باتعصب غلیظ و شدید یه رشتی دو رگه بخوانید) .
راستی یه مغازه کباب ترکی تو مرکز شهر پیدا کردم فقط نکردم تا حالا امتحانش کنم. اما گوشه دلم گرمه یه کباب ترکی فروشی بلدم.

۴- کسی کتاب خوب در مورد کودکان ۳ یا ۴ ساله سراغ نداره؟! این دختر من شب ها تو خواب گریه می کنه نمیدونم باید چی کار کنم؟اگر تجربه ای دارید لطفا دریغ نکنید. (استدعا یک مادر دردمند.) نمی دانید چطور جگر ادم آتیش می گیره وقتی بچه آدم گریه می کنه. هر چی صداش هم می کنم از خواب بیدار نمیشه.

۵- برای کاری رفتم سفارت ایران تو لیسبون به خانمه که آمده با من پرتغالی حرف میزنه دوبار گوش زد می کنم من پرتغالی بلد نیستم. یه چند کلمه حرف میزنه باز دوباره شروع می کنه به پرتغالی حرف زدن. میگه من از فرانسه آمدم این جا خیلی خوب همچی آرام و ریلکس از این جا خوشت می اید. با غلظت هر چی تمام تر به فارسی می خخخخخخخخخخخخخخلیی . آن با لهجه خیلی بد انگلیسی حرف میزنه. می گم این جا اصلا ایرانی نداره. ادم دلش تنگ میشه خوشحالم شما رو می بینم. شونه اش رو می بره بالا میگه چه بهتر از دستشون راحت هستیم. با این که درکش می کنم. اما من اگر جای آن بودم خودم رو کنترل می کردم این حرف رو حداقل تو داخل سفارت ایران نمیزدم.
جالب نیست سایت سفارت ایران فقط به پرتغالی هست. پس زبان شیرین فارسی چی میشه?!!حالا بیخیال زبان بین المللی انگلیسی . آدم تو سفارت خودش به زبان دیگر حرف میزنه؟!!

۵- سفارت ایران تو لیسبون شدیدا به یه متخصص زبان پرتغالی برای خواندن روزنامه های پرتغالی نیازمند هست. لطفا به خودشون مراجعه کنید من نه سر پیازم نه ته پیاز. فقط این رو شنیدم.

۶-آخرین شبی که کانادا بودیم دخترک رو بردم سینما فیلم هورتون رو دید. از آن جا عاشق کارتون شد. تو آلمان هم یه چند بار بردمش اما همه کارتون های سینما المانی بود و این دوست نداشت. از کتاب خونه شهر مون هر هفته دی وی دی می گرفتیم تو لپ تاپ من می دیدی. ( دی وی دی پلیر نداشتیم برای اطلاع شما) یواش یواش کارتون ها رسید به باربی اول روزی صد بارمی دید. بعد انوقتهای هم که سیندلار نمی دید در موردش حرف میزد. روسری یا هرچی که گیر می یاره عین سنیدلار می بنده به سرش . بعد خودش رو سیندلار تصور می کرد. با جارو می رقصید. بعد رسید پرنسس انالیس بعد هم به قسمتهای مختلف این.
حالا دیگه حاضر نیست شلوار بپوشه مدام در حال لباس عوض کردن پوشیدن دامن ها رنگارنگ هست. پرنس رویاهاش هم می گه یه روزی می آید. امیدوارم به این زودی ها نیاید ما هنوز با این دخمل کار داریم ها

۷-به طرز وحشتاناکی با دوبله مخالفم . دوبله فیلم رو نا بود می کنه! البته به فارسی رو باهشه خیلی هم موافق ام ( با بدجنسی زیاد بخوانید) خیلی خوبه این جا فیلم ها رو عین آلمان دوبله نمی کنند. همه فیلم ها رو با زبان اصلی با زیر نویس پرتغالی نشون میدن. یه عالمه فیلم و کارتون ژاپنی می بینم.

هفت تن

2009-01-15T14:10:00.010+01:00

1-من اختراعات زیادی در وبلاگستان داشتم که به نام دیگران ثبت شده که در کمال نجابت ازش گذشت کردم به روی مبارک خودم نیاوردم.خیلی وقتها طرف حرفهای من رو با کمی بالا پایین تو وبلاگش نوشت من باز به روی خودم نیاوردم.
شما هم فهمیدید به روی خودتون نیاورید. اگر نفهمیدید هم باز روی خودتون نیاورید. کلا بیخیال این وبلاگستان.

از این به بعد به نیت پنچ تن هفت تایی می نوسم. این هفت تن همون پنج تن هست به اضافه امام خمینی و امام خامنه ای!

2- برای ورودی و هزینه یک ماه مهدکودک دختره ۹۴۷ یورو ناقابل پول دادم.( مدرک هم خواستید دارم). حالا ماه دیگه باید هزینه کلاس باله و موزیک رو هم جداگانه پرداخت کنم.
دختره از روز دوشنبه این هفته رسما مهدکودکش رو آغاز کرد. آنقدر راضی هستم از این مهدکودک که حد نداره. خودش هم خیلی خیلی خوشحال هست روزهای اول خیلی راحت رفت بدون گریه زاری اما دیروز خیلی گریه کرد که خیلی جای تعجب داشت. امروز هم یه کم گریه کرد.
مهدکودکش رو با خیلی وسواس و دقت انتخاب کردم. واقعا واقعا معلم مهدکودکش خوب مهربان هستند. من این رو با عمق وجودم درک می کنم.
کلا تو این شهر منهای یه سری مهدکودک های دولتی و نیمه خصوصی یه مدرسه برتیش هست یه مدرسه آلمانی یه مدرسه آمریکایی. که کلا خارجی ها و شاید به نوعی قشر پولدار جامعه میره.

روزهای اول همه توصیه می کردند حالا که ما از آلمان آمدیم دختره هم کمی آلمانی بلد هست بهتره همون مدرسه آلمانی بره که من به شدت مخالف این موضوع بودم هستم و خواهم بود.
جالب نیست تو کشور رده دومی مثل پرتقال حداقل ده مهدکودک خوب به دختره جا داد. جز یه مدرسه کویین الیزابت که گفت: سال شروع شده باید تا سپتامبر صبر کنی. که البته بعدا با پارتی بازی به من جا داد. من اصلا مشکل پیدا کردن مهد کودک نداشتم.

3- یکی از ایرادی های که من به کشورهای آلمان دارم سیستم آموزش این کشور هست. به نظرم واقعا سیستم شون نیاز به بازنگری داره. منظورم دانشگاه نیست. بیشتر همون مهدکودک مدارسش مد نظرم هست.

اولین مهدکودک دنیا تو ۲۸ جون ۱۸۴۰ توسط یه آلمانی باز شد. کلمه Kindergarten کلا از زبان آلمانی به انگلیسی یا زبان های دیگه رفته. تو خیلی کشورها هم ازش استفاده میشه. اما متاسفم که اینقدر فرهنگ استفاده از مهدکودک در این کشور ضعیف هست. مملکت به مدرنی سیستم اش به شدت مردسالار هست. ( به نظر من تو کشوری که برای زنان چاره اندیشه نشده باشه مرد سالار هست)
دوست من می گفت تا قبل یه وزیر ( یادم نیست اسم وزیرش رو و این که مال کدوم وزارت خونه بود) که شش هفت تا بچه داره بیاد سر کار مهدکودک ها تا ساعت یازده صبح بود. یعنی وقتی برای تفریح بچه یه مدت کوتاه نه جایی که مادر بچه رو بسپره , بره سر کار.
مادرانی که می خواستند بعد از بچه دار شدن برند سرکار باید از یه ننه استفاده می کردند.البته هنوز هم قشر خیلی مرفه از سیستم ننه* استفاده می کنه.

البته جدیدا هم از انگلیسی ها یاد گرفتند. مادرهای خونه دار میرند لاینسس می گیرند و به همراه بچه خودشون تو خونه شون به شرطی که یه سیری شرایط رو داشته باشند چند تا بچه دیگر رو هم نگهداری می کنند. یه جوری مهدکودک خانگی درست کنند . البته روش نظارت هم هست.
اما من به شما توصیه می کنم هیج وقت از این ها مخصوصا تو آلمان استفاده نکنید. تو کانادا که فرهنگ عموم مردم خیلی خیلی بالاتر از آلمان هست یه آماری می خواندم از بچه های که از این مهدکودک های خانگی استفاده می کردند و درصد زیادی ازشون مورد اذیت آزار قرار می گرفته بودند.

ما قبل از این که بریم آلمان برای مهدکودک دختره اقدام کرده بودیم. قرار بود اولین روزی که وارد آلمان شدیم دختره مهدکودکش رو شروع کنه تا من آزاد باشم و به کارهام برسم.
نشون به آن نشون که تا آخرین روزی که ما المان بودیم دختره مهدکودک درست حسابی نداشت. این مهدکودک تا وقتی که ما آن جا بودیم هم هنوز باز نشده بود.
تا وقتی که دختره زیر سه سال بود می گفتند خوب خیلی دولت اجبار نداره مهدکودک در اختیار من قرار بده. اما بعد از سه سالگی باید برای دختره یه جا پیدا می کردند که تنهایی جایی که به من آخر جا دادند. ان هم نصف روز تو یه یتم خونه بود. که صد البته من حتی فکر این که دختره بسپارم دست معلم های شدیدا بد اخلاق آن جا رو به خودم راه ندادم. مدیر مدرسه وقتی من باهاش حرف می زدم راهش کشید رفت. تو موقعی هم که ایستاده بود به کنج دیوار خیره شده بود. یه نیم نگاه خشک هم به من نکرد.

4-یکی از انتقادانی که هیلاری کلینتون تو زمان کمپین انتخاباتی اش به این آقای پرزدنت انتخاب شده بلاک** اوباما داشت این بود که می گفت: این اقا در تمام زمان سناتور بودنش تنها سناتوری بود که بیشترین رای ممتنع رو داده. همچین آدمی چه طور می توانه برای آمریکا چنج به ارمغان بیاره?!!

رای ممتنع هم یعنی این که کسی برای هیچ موضوعی نظری نداره. می توانه از این رای در مواقعی مثبت یا منفی یاد کنه. رای ممتنع یعنی این که طرف خیلی دوست نداره با چیزی چالش کنه.
به نظر می رسه از این به بعد مردم مسلمان و غیر مسلمان امریکا تنها چنجی که شاهد خواهند بود تغییر پرزدنت سفید به سیاه خواهد بود.از سناتوری با ان همه رای ممتنع تغییری بیشتر از این انتظار نخواهد رفت. برخوردش با موضوع غزه رو ببنید.خیلی نا امید کننده بود.

من به شخصه خیلی از این آقای بلاک اوباما خوشم نمیاید. رفتارش با زنش و شخصیت عصبی اش خیلی من رو خوشحال نمی کنه. یه دو سه تا مصاحبه اش رو می دیدیم فکر می کنم اگر یه کم دیگه خودش رو کنترل نمی کرد دیگه کم مونده بود که به میشل بگه خفه شو بزار من حرف بزنم.

5- این فرانسه حق این پرتقال رو خورده بی خود غذاهای بی مزه اش و سفره اش معروف شده ها واقعا غذاهای پرتقالی خیلی خوشمزه تر و با کیفیت تر هستند. البته اعتراف می کنم کلا سلیقه غذاآرایی و تزیین غذاشون مثل فرانسوی ها خوب نیست. بهترین رستورانش هم یه غذای خیلی خوشمزه رو با شکل خیلی معمولی سرور می کنه.
یه مقاله تو نشنال جوگرافی هست که اشاره می کرد برخلاف سابقه که مردم خیلی به ظاهر رستوران و گارسون های شیک پیک توجه می کردند. جدیدا مردم خیلی به کیفیت غذا بیشتر از ظاهر رستوران گارسن توجه می کنند. تو یه رستوران نه خیلی شیک برای کیفیت غذا مردم ساعت ها منتظر غذا می مانند. چیزی که سالیان قبل اصلا اتفاق نمی افتاد.

6-هوا حول و حوش ده درجه هست ولی هر روز بارون می آید.یه بارون های نازی می اید که روی رینگور رو سفید کرده راضی ام به راضی خدا بارون بیاید. هوا سرد نباشه.هوا منفی ده نشه غمی نیست.

7-امام هفتم هم امروز غیبت دارند.

*ننه به کسی گفته میشه که می اید تو خونه از بچه نگهداری می کنه و در بعضی مواقع کار خونه رو هم انجام میده.

* *کسانی که منظور رو نگرفتن برای فهمیدنش به کامنت دونی مراجعه کنند.

Leafy sea dragon

2009-01-04T22:43:00.004+01:00

این عکس رو از آکورایوم لیسبون بزرگترین در اروپا و دومین بعد از آکورایوم ژاپن در اوساکا گرفتم.

دنیا زیر آب دنیا خیلی قشنگ تر رنگی تر و آرامتری نسبت به دنیا روی آب هست. میشه ساعتها بهش زل زد و درش غرق شد. کاش من ماهی بودم!

اگر دوست داشتید بیشتر از این آژدها دریایی که تو جنوب و غرب استرالیا زندگی می کنه بدونید این جا را بخوانید.

سال نو مبارک

2009-01-01T03:05:00.008+01:00

از قلب لیسبون زیبا و گرم سال خوب وخوشی همراه با صلح آرامش برای تمامی ساکنان کره زمین آرزو می کنم. ایام به کام دوستان کاکتوسی من.

کابوس

2008-12-27T22:01:00.002+01:00

تب , عرق, بیمارستان , سوپ, شلغم , دارو, نا امیدی... کابوس ایرلند شب های و زندگی اش دو باره برگشته!

داغ داغ

2008-12-20T12:56:00.009+01:00

گفتم حیفه اینها رو با شما شریک نشم. امیدوارم خوشتون بیاید.

این رو هم از پارسال همین وقتها ببنید. مشکل که هم طور پا برجاست!! پارسال تو آن ور اقیانوس آتلانتیک بودیم. امسال این طرف اقیانوس. پارسال همین موقع تو دمای منفی ۱۳ بودیم. دیروز هوا این جا ۱۵ درجه بود. یه حدود سی درجه اختلاف!

کریسمس در ليسبون

2008-12-18T22:24:00.010+01:00

می گویند این بزرگترین درخت کریسمس اروپا هست. ( راست دروغش گردن خودشون). قرار هست هزینه تزیین این درخت رو وزارت نیرو (!) کشور پرتقال(پرتغال) پرداخت کند.
من خودم عکس خوبی از این درخت ندارم. اما شما می توانید درخت رو این تو این سایت ببنید.
نسبت به آلمان بخواهم مقایسه کنم. زرق و برق کریسمس تو این کشور خیلی کمتر هست. خود کشور هم که خوب کلا یه کشور درجه دوم اروپا حساب میشه. ( یه دوست پرتقالی به شوخی می گفت اروپا از فرانسه شروع میشه این جا اروپا نیست.)

اکثر مردم کشور کاتولیک هستند. بنابراین مراسم کریسمس اینجا خیلی جدی گرفته میشه.
من که خودم امسال اصلا در حال و هوای سال و نو و کریسمس نیستم. تنها کاری که کردم تنها سه یورو دادم برای دخترک با سانتا عکس گرفتم. فکر می کنم تو این اوضاع بد مالی همون بهتر آدم بیشتر پس انداز کنه. آدم آز فرداش که خبر نداره!

بحران مالی و ورشگستگی که گریبان دنیا رو گرفته از دهه ۱۹۳۰ بی سابقه هست. آن رو که نتوانستند کنترلش و جمع و جورش کنند آخرش به جنگ جهانی ختم شد. این یکی رو خدا به خیر کنه!

خیلی از کمپانی ها بزرگ اعلام ورشکستگی کردند. خیلی از طرحهای تحقیقاتی متوقف شده خیلی از دوستانم کارشون رو از دست دادن. خیلی ها خونشون رو بانک برای حراج گذاشته دیگه جایی برای جشن گرفتن و شادی کردن سال نو نمی مونه.
امسال اصلا حال و هوای سال و عید نیست.

نمی دونم این ایرانی های که از ایران می رند کانادا چرا این قدر به خریدن خونه علاقه مند هستند؟!
خیلی درست بررسی نکرده زود با بهره های بالا بانکی اقدام به خرید خونه می کنند. درحالی که هنوز یه آفر کاری درست و حسابی ندارند. استدلشون هم این هست که ما ماهی اینقدر کرایه خونه میدیم همون رو میدیم برای قسط بانکمون از ان طرف پول مون رو دور نریختیم از یه طرف دیگر صاحب خونه شدیم.
نمی دونم این استدال چقدر درست هست?! اما می دونم خونه خریدن و خونه دار شدن تو این ور آب با داخل ایران زمین تا آسمان فرق داره.

آن وقت خیلی از دوستانم برای فرار ازحراج و دادن قسط خونه از ویزا یا مستر کارتشون خرج می کنند.آن هم سر ماه پولشو پرداخت نکنی با بهره ای بالا بیچاره ات می کنه. یه وقت می بینی تا گردن تو قرض قوله بانک کردیت کارت ها فرو رفتی.

خیلی آدم باید حواسش جمع باشه یه کم محاسبات آدم اشتباه از آب در بیاید در برای همیشه رفته ته چاه.

یکی از دوستانمون یه مبلغ خیلی گنده تو ویزا کارتش بدهکاری بالا آورده حالا هر چقدر دوتایی شون هم کار می کنند اول بهره کارت ازشون کم میشه بعد اگر چیزی ته حقوقشون موند می تواند از حسابشون برداشت کنند. هر چقدر هم کار می کنند بدهیشون بیشتر میشه همین طور بهره روی بهره می اید. واقعا دیگه زیر بارش خرد شدند.

واقعا خریدن خوونه, سوار شدن ماشین های مدل بالا, داشتن کارت های اعتباری متعدد بدون پشتوانه بدون داشتن کار و درامد ماهیانه ای که بتوانی قسط ها رو پرداخت کنی کلاس نیست.

چی می خواستم بنویسم؟! چی شد؟! سال نو خوبی رو برای همه دوستان آروز می کنم.
یه کم عکس ببنید!

کریسمس در آلمان

2008-12-12T11:44:00.008+01:00

آنقدر آن روزهای آخر گرفتار بودم وقت نشد یه كم از كریسمس پر زرق و بررق آلمان عكس بگیریم. اینها شب آخر گرفتم.

تو پست بعدی عكس های از كریسمس پرتقال می گذارم.

حسین درخشان

2008-12-10T12:19:00.004+01:00

تو خبابونهای پرتقال که عین خیابونهای تهران بالا و پایین و شیب دار هست حسین درخشان تو ذهن من هست.اینترنت خونه خیلی گرون هست و شب ها هم خیلی کند. بنابراین خیلی فرصت و دسترسی به وبلاگ و نوشتنش رو ندارم.

فکر کنم ما تازه آفر کاریمون رو از پرتقال گرفته بودیم که حسین درخشان رفت پرتقال.شهر پورتو که انکار خیلی ازش خوشش آمده بود و تعریف هاش از شهر باعث شد یه مقدار جدی تر به قضیه فکر کنیم.
خوب پولش خوب بود ماهم تعریف های درخشان رو خوندیم. تشویق شدیم آفر رو با قرار داد موقت قبول کنیم.

از روزی که نوشت می خواهد برگرده من شک نداشتم که اگر برگرده جاش تو زندان هست. جمهوری اسلامی فکر می کنم تا حالا ثابت کرده که با کسی سر شوخی نداره.
دقیقا همین که یه مدت کوتاه ننوشت احساسم بهم می گفت که باید زندان باشه.

برای حسین درخشان باهمه انتقادی که به کارهاش داشتم نگران و برای خانواده اش هم نگران تر هستم.

آمیدوارم مقامات جمهوری اسلامی بخواهند حداقل تو این زمینه یه مقدار متمدانه تر برخورد کنند و حسابی مراقبت ضربه های پاشنه کفشون باشند!

حال خانواده اش رو درک می کنم که نمی خواهند خبر رو پخش کنند. شاید هم طبق توصیه های حسین فکر می کنند کار درستی آنجام می دهند.

اما من به شخصه فکر می کنم مقامات جمهوری اسلامی به تنها چیزی که جواب می دهند فشار خارجی هست. در بقیه موردی که فشار خارجی نبود خیلی راحت کارشون رو پیش بردند آب هم از آب تکون نخورد. امیدوارم اعتراض شون رو علنی کنند تا قبل از آن که خیلی دیر شود.

(سلام)OLA

2008-12-04T17:14:00.003+01:00

از كشور استعمارگر سابق پرتقال می نویسم. بس مسافرت های طولانی داشتم دیگه دوساعت پرواز بچه بازی هست.
انكار وارد تهران شده باشی همه چیز خیلی شبیه تهران هست. تو خیابونها بوی قورمه سبزی میاد. قیافه هاشون عین ایرانی هاست. گاهی یادم میره شروع می كنم به فارسی حرف زدن.

قبل از این كه كشور انگلیس شروع به استعمار كردن دنیا بكنه این پرتقالی ها بودند كه همراه با اسپانیا شروع به گرفتن مستعمره در سر تا سر دنیا كردند.
فكر كنم حدود سیصد سال پیش بود كه یه لززله شدید لیسبون پایتخت این كشور رو تا نود درصد تخریب كرد.بعد از آن هم دیگه این كشور به موقعیت سابق اش برنگشت.

انگلیسی ها می گویند به دوستت توضیح نده. چون بهش نیاز ندارد. دشمن هم توضیح تو رو قبول نخواهد كرد.
شما این قبول دارید؟!!

آخرین پست

2008-12-01T16:01:00.001+01:00

این آخرین پستی هست که از آلمان و از این خونه می نویسم. نمیدونم چرا می گویند رفتن همیشه پرغم هست!! من که خیلی خوشحالم شما رو نمیدونم؟! خوشحالتر از آنم که بخواهم براتون توضیح بدهم.

اما براتون بگم که شب رفتنم از هیروشیما( ژاپن) یکی از غم انگیز ترین شب های زندگیم بود. آنقدر غمگین که هنوز بعد از گذشت سه سال با یاد آوریش گریه ام می گیره.
کاملا ایمان دارم رفتنم از آن کشور کاملا عاقلانه و به موقعه بود.
اما به هر حال کندن از آن همه خاطرات و رفتن خیلی خیلی کار سختی بود. چقدر شب سردی بود.

دخترم می پرسه خونه جدیدمون کجاست؟!! می گم پرتقال! به میوه تو ظرف اشاره می کنه میگه: هر سه تا مون؟!! می توانیم این جا زندگی کنیم؟!!

هر چند خواهش کرده بودم به من تو بالاترین لینک ندهید. اما برادران و خواهران بالاترینی بر منت گذاشتن و ما لینک فرمودند.
هر چی فک , فامیل, آشنا, دوست در کانادا داشتم روانه این وبلاگ شدند. دیگه همه راه این وبلاگ رو یاد گرفتند. از آن جایی که اسمم بالای وبلاگ هست کلی همه نگران سلامت ام بودم. که به هم اطمینان میدم بادمجون بم آفت نداره!

از حقیقت تا واقعیت

2008-11-27T23:55:00.003+01:00

از آب و هوای مزخرف کانادا که نه ماه سال آدم رو فلج و زمین گیر می کنه، از سیستم اداری و مهاجرتش هم که مهربانانه گذر کنیم.( آصلا و ابدا نمیشه رو این قسمت قضیه (اداره مهاجرتش)دست گذاشت بد جوری بوی گندش در میآید.) خیلی نخواهم سر به سر سیستم سر تا پآ اشکالش بذارم.
از سطح دستمزد های پایین و بسیار ناعادلش که بگذریم. ( بعد این بحث رو بیشتر باز می کنم.)بمونه واسه بعد!

یکی از بزرگترین اشکالاتی که به کشور کانادا وارد هست سیستم پزشکی و درمانی اش هست.

قضیه خیلی ساده و راحت هست. از خیلی ها که بپرسی که حسن کشور کانادا چیست؟! بهت میگه: آره یکی از بهترین سیستم پزشکی دنیا را داره، شما مریض می شی می ری بیمارستان یه قران پول نمیدی، بهترین امکانات و پزشکان در اختیارات هستند، میری آن جا خوب میشی دستت رو می کنی تو جیبت بر می گردی سر خونه زدگی ات.

خوب ظاهر قضیه رو که ببینی راست می گه شما مریض میشی، میری بیمارستان هیچ پولی نمیدی سرویس درمانی و معالجه می کنی بر می گردی سر خونه زندگیت.

اجازه بدهید من این سیستم رو یه کم برای شما باز کنم. به عنوان شهروند یا ساکن کانادا به شما یه کارت پزشکی می دهند که با آن کارت شما هر وقت مریض بشی تشریف می بری پیش یه پزشک عمومی ایشون شما رو ویزیت می کنه. پولی هم به دکتر نمیدی. ما تو کانادا حداقل تو استان خودمون یه سری پزشک عمومی داریم ( بگذریم از این که بعضی از این پزشکان واقعا فسیل هستند) شما باید بگردی در میان این پزشکان عمومی یه پزشک عمومی پیدا کنی که بخود شما رو به عنوان مریض قبول کنه. در واقعا بشه پزشک خانوادگی شما.
خوب تا همین جا اشکال کار چیه؟!!
حالا شما چقدر باید بگردی که یه پزشک عمومی که هنوز بیمار جدید می گیره و شما رو به عنوان مریض جدید قبول می کنه خدا داند.اکثر پزشکان دیگه مریض جدید قبول نمی کنند. ما تو کانادا مشکل کمبود پزشک داریم. ( آنوقت دولت فرت فرت مهندس وارد می کنه).نمونه اش خودم من سپتامبر ۲۰۰۶ برگشتم کانادا دخترم نیاز به واکسن داشت ولی دکتری پیدا نمی کردم که بخواد بهش واکسن بزنه با کلی من بمیرم تو بمیری فکر من کنماول دسمبر بود یه دکتر فسیل رو به مرگ که کسی پیش نمیرفت قبول کرد من مریض اش باشم. واکسن های دخترک رو بهش زد.اینقدر این دکتر پیر بود و سیستم اش کاریش مال و هزار سال ماقبل میلاد بود که
حالا هر وقت ازش می خواهم برای مهدکودک دخترک یا جایی واکسنی های که دخترک زده رو فاکس کنه یا گزارش بده هیج مدارک یا رسیدی یا کوفتی زهر ماری نداره که نشون بده بیچاره بچه چه رو واکسنی زده چی رو نزده؟!خودش هم اصلا یادش نیست چی بهش زده چی نزده!!

خب حالا شما کارت پزشکی داری. مریض شدی می خواهی بری دکتر. باهزار بدبختی یه دکتر خانوادگی پیدا می کنی.دکتر شما رو ویزیت می کنه آن هم مجانی تشریف می بری داروخانه دارو می خری یه بسته قرص تازه اگر بیمه تکمیلی خریده باشی( یا خیلی خیلی کار درست باشی شغل خیلی بالا داشته محل کارت بهت بیمه تکمیلی میده که یه مقدار از بیمه آن پرداخت می کنه یه مقدار از بیمه شما پرداخت می کنی) با همون بیمه تکمیلی از جیب مبارکت حداقل ۶ تا ده دلار پرداخت می کنی.
دارو رو می خوری خوب نمیشی دوباره میری پیش دکترت. میگی داگ خوب نشدم یه دارو دیگه بهت میده. باز مجانی ویزیت میشی سر راه یه ده تا بیست دلار باز پول دارو میدی تازه دلت خوشه که آن رو هم هشتاد درصدش رو بیمه تکمیلی که ماهی دویست دلار خریدی پرداخت می کنه وگرنه بیچاره می شی.

خلاصه دردسرتون ندم یه روزی مثل من به جای می رسی که هر روز قبل برگشتن از سر کار . میری پیش دکتر خانوادگیت میگی خوب نشدم. معده درد گرفتم. بدتر شدم. رو به قبله ام واسات دارو معده می نویسه. میخوری بدتر می شی.
خلاصه می افتی تو یه چرخه دکتر خانوادگی و خرید دارو هیچی پول دکتر نمیدی ها اما کلی پول دارو کمرت رو شکسته بیچاره شدی وضعت مریضت هم بدتر شده راه به جایی هم نداری.
باز میری خواهش التماس می کنی که رو به مرگم بفرستم پیش متخصص ببینه چه مرگم شده؟!! یا حداقل یه آزمایش خون کوفتی مرضی چیزی برام بنویس ببین دردم چیه؟!! با کلی داد و قال براتون یه آزمایش ساده می نویسه..هیچ راهی نداری می خواهی دکترت رو عوض کنی پرونده ات دست این دکتره. حالا تا یه دکتر دیگه که تو رو قبول کنه باز دوباره همین بلا رو از اول سر بیاره تا برسی به همین جا. باز میری خواهش تمنا دکتر می کنی که من رو بفرست پیش دکتر مختصص قبول نمی کنه. تازه قبول کنه دکتر متخصص حداقل حداقل ۴ تا ۵ ماه دیگه بهت وقت دکتر میده تازه با معرفی نامه دکتر خانوادگی ات.

بهتون گفتم که شوهرم تو ایرلند مریض بود ما برگشتیم کانادا. تا روزی که ما باز از کانادا در آمدیم تو نوبت متخصص گوش و حلق و بینی بود. یعنی تمام این مدت تو پروسه راضی کردن پزشک عمومی اش برای فرستادنش به دکتر متخصص و بعد هم تو نوبت دکتر متخصص بود.
من تابستان پارسال دو ماه رفتم ایران. گفتم که برای کار رفته بودم نه گردش. تو آخرین روزی که ایران بودم از زور درد دیگه تصمیم گرفتم برم پیش یه دکتر که از دوستان و فامیل خودم بود. تشخیص دکتر این بود که به نظرش بعضی از سل های رحم سرطانی شده بهم گفت: باید هر چی زودتر برم بیمارستان و آزمایشات تکمیلی رو انجام بدم. بعد هم درمان بگیریم.ازم خواستم همون دقیقه برم بیمارستان دی و بستری بشم. خوب من داشتم برمی گشتم کانادا.نمیتوانستم با بچه آن ّم تو ایران بدور از خانواده ام بستری بشم.
از دکترم خواستم برام تشخیص اش رو با برگه سونوگرافی بنویسه من ببرم برای دکتر خانوادگی ام تا آن جا درمان کنم.

حالا دردسرتون ندم روضه کربلا هم براتون نخوانم. دکتر من تا راضی شد که پوپ سمیرتست برای تشخیص بده. ( همه زنان باید سالی یه بار این آزمایش رو انجام بدهند.) حالا من چقدر زجر کشیدم تا این دکتر رو راضی کنم این تست رو برام انجام بده بماند.
این دکتر اینقدر نادان بود که هنوز نمی دونست وقتی برای مریضی کرم واژینال تجویز کرده فرداش نمیتوانه نمونه تست پوسمیر ازش بگیره. هر بار نتیجه مخدوش می امد. آن اصرار که هیچ چیزت نیست. من اصرار که دارم از درد میریم. ان هم برام هی هر روز مسکن قوی تر می نوشت.

برای یه آزمایش سونوگرافی ساده که دیگه الان تو تمام دهات کوره های ایران هم دکتر ها تو مطب شون دارند. من از ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۷ که از ایران برگشتم . تا روی آخری که کانادا بودم هم نوبتم نشد تا برم یه سونو ساده انجام بدم.
آخرش یه روز از زور درد رفتم از صبح تا شب نشستم تو بیمارستان گفتم: حالم بده می خواهم دکتر من رو ببینه دکتر خانوادگی ندارم. آن روز نوبتم نشد دوباره فرداش مرخصی گرفتم رفتم دقیقا تا ساعت۴ نشستم تو نوبت تا دکتر من رو دید. داستان رو بهش گفتم از شانسم دکتر ایرانی در آمد سریعی فرستادم سونوگرافی دیدند تشخیص دکترم تو ایران درست بوده.
ببینید برای بعضی از بیماری ها شما باید هر جه سریعتر درمان بگیری تا بیماری پیشرفت نکنه.
اما تو ایت سیستم گل و گشاد خلاصه شما می رسی به بیمارستان که مجانی سونو بشی. یا جراحی بشی. ولی تا برسی به آن نقطه ممکنه خدای نکرده دیگه زنده نباشی که طعمه بیمارستان و جراحی مجانی رو بچشی.

یکی تا میره پیش دکتر خانوادگی اش فرت فرت براش ام آر آی یا هزار آزمایش گرون دیگر رو می نویسه. خوب مجانی هست طرف هم مشکل چندانی نداره می مونه تو نوبت میره بی دلیل یه آزمایش گرون آم آر آی انجام میده. یکی هم مثل دکتر خنگ من واسه یه تست پوپ سمیر من رو به مرگ میزاره میگه لازم نیست. دکترت تو ایران اشتباه کرده.

ببینید اصلا حرف از امکانات و بیمارستان و دکتر متخصص نیست.امکانات به فور حتی بیشتر از ان چیزی که تصور کنید هست. بیمارستان های کانادا یکی از مجهزترین و پیشرفته ترین بیمارستانهای دنیاست.

حرف از سیستم و سرویسی و هزینه ای هست که به مشتری میده. این که سیستم چطور به مشتری سرویس میده تو هر گره مشتری چقدر معطل می مون تا سرویس بگیره. نوبت انتظار هر مشتری برای سرویس دهی چقدر هست.

اگر یادتون باشه و انتخابات آمریکا رو به دقت دنبال کرده باشید. هر دوتا کاندیدا به شدت روی سیستم بیمه و پزشکی مانور می دادنند. باز اگر دقت کرده باشید هر دو تا به شدت مخالف سیستم پزشکی رایگان مثل آن چیزی که تو کانادا هست بودند.
حالا چرا و اشکال این سیستم چیه؟!

ببینیدحقیقت و ظاهر قضیه اینه که شما از این سیستم درمانی در ظاهر مجانی استفاده می کنید. اما بالاخره بیمارستان دم و دستگاه و تشکیلات و دکتر این ها که با باد هوا کار نمیکنه یه بودجه ای می خواد که این بودجه رو دولت عزیز و گرامی کانادا از جیب شما به بدترین نوع ممکن براتون پرداخت می کنه.
هر چند دولت کانادا رو نفت خوابیده عین دولت فخیمه ایران( ما تو گالگری نفت داریم شاید از ایران هم بیشتر) اما استخراج نمیشه موندیم نفت بقیه دنیا تمام بشه بعد استخراجش کنیم حسابی حالش رو ببریم)

اما هزینه این سیستم گردن کلفت پزشکی رو از مالیات بالای ۴۰% گردن شکسته های مثل من پرداخت می کنند.

ما تو کانادا دقیقا حقوق مون نصف می شد. ( دقت کنید من دارم از سیستم مالیات دادن انتقاد نمی کنم ها با مالیات دادن شدیدا موافق هستم.) اما منی که دارم نصف حقوق ام رو دودستی به دولت تقدیم می کنم. از دولت انتظار دارم. این دولت اولین دلیلی که این همه مالیات بالا می گیره واسه اینه که می گه من دارم بهت سیستم درمانی مجانی می دهم.
آنوقت من باید برای پوشش دادن سایر هزینه هام دوباره برم بیمه تکمیلی بخرم. اگر سیستم مجانی هست!خب دیگه این بیمه تکمیلی چه کوفتی هست؟!!
ما ماهی دویست دلار برای بیمه تکمیلی مون پرداخت می کردیم. آن رو هم نود درصدش رو دانشگاه محل کارمون میداد فقط ده درصد رو ما پرداخت می کردیم که می شد دویست دلار. تازه بیمه دندانپزشکی رو هم شامل نمیشد.

خوب من این همه مالیات می دم. پول بیمه تکمیلی می دم. مریض می شم دولت یه پزشک عمومی فسیل که هیچ نظارتی بر کارش نیست در اختیار من قرار میده که من هر روز بهش مراجعه می کنم. به من دارو مختلف می داد که خیلی هاش هم اصلا غلط بود. معده ام داغون شد. تازه از آن طرف هم ماهی بدون اغراق پانصد ششصد دلار پول دارو می دادم.
دیگه واقعا پولی برام نمونده بود. خوب این چه سیتمی هست. مریض های مثل من خیلی خیلی زیاد هستند تو کانادا. بارها شنیدن که تو کشور پیشرفته که فلانی مثلا سرطان پیشرفته داشت مرد. دکترش نفهمیده بود . حالا متوجه می شوید که چطور ممکنه این امر اتفاق بیفته دیگه!!
امارها تحقیقات و مدارک ( خود دانشکاه مک گیل یه تحقیق خیلی کامل داشت که بارها هم تو شبکه های خبری کانادا بهش اشاره می شد.) نشون میده این سیستم به شدت نا کارا و غیر کار آمد هست. همون آمریکای جهان خواری که این همه انتقاد به سیستم پزشکی اش هست آمار میگه کارآیی اش به مراتب بهتر و بیشتر و کار امد تر از این سیستم کانادا یا حتی انگلیس هست. ( یه چرخی هم تو اینترنت بزنید خودتون به نتایج جالب میرسید)
رو این کار خیلی تحقیقات شده همه تحقیقات هم نشون از ناکارآمدی سیستم داره. امیدوارم دولت بخواهد یه فکر ی به حالش بکنه. دوستان تحصیل کرده دیکه این موضوع رو برجسته نکنند. مسلما این کشور آنقدر خوبی های دیگه داره که بخواهند ازش صفحه ها بنویسند. هر چند تو این کار نمیتوانند رو دست من بزنند.

خلاصه این که یه زمانی کانادا کانادا بود بهترین کشور روی زمین فاصله اش هم با جای دیگر خیلی زیاد بود. که متاسفانه روز به روز داره جایگاهش رو از دست میده.

- اول از همه خیلی سعی کردم ساده موضوع رو بنویسم. امیدوارم مفهوم باشه چی نوشتم. نخواستم وارد کلمات قلنبه سلمبه مدیریتی تثوی صف و شبکه بشم.
- جز من و این شوهر تمام افراد فک فامیل پزشک هستند. تو همین سیستم کوفتی کانادا کار کردند. خودمون به عنوان دوتا مریض همیشگی (خدا در و تخته رو خوب به هم جور کرد)دارم سرویسی روکه دولت بهم میده با پولی که برای مالیات و بیمه از سبد خانواده ام میره می بینم.مقایسه اش می کنم.
- دکتر دلو خیابان سپرینگ گاردین دکتر خانوادگی هست. دوست داشتید می توانید از ایشون بپرسید که من در سال گذشته چند بار بهش مراجعه کردم. چقدر برام دارو نوشت. چقدر پول دارو دادم چقدر بیماریم بدتر شد.
-قرار نیست عین ایران همه برند تهران زندگی کنند. پس لطفا نگوید برید تورنتو زندگی کنید. پزشک عمومی به وفور هست. آن جا هم حداقل باید یه مدتی حالا شاید کوتاهتر بگردی تا پزشک خانواده پیدا کنی.

لینک نکن برادر

2008-11-27T19:29:00.002+01:00

وبلاگ من یه سری خواننده مشخص و ثابت داره که از سالها قبل من رو می شناسند و شاید به نوعی سرنوشت من رو دنبال می کنند.این خوانندگان من که روی تخم این دوتا چشم جا دارند خیلی برام عزیز هستند دیگه کاملا من رو می شناسند. تفکرم رو خط مشی سیاسی ام و خصوصیات اخلاقیم رو کم بیش میدانند.به نوعی شاید جزوه خانواده من حساب می شوند.

یه سری هم خواننده دایمی جدیدا پیدا کردم که باز هم احساس می کنم از یه طبقه خاص هستند و نوشته های من رو علی رغم همه اشکالات دستوری گرامی املایی دوست دارند و شاید آنها هم به نوعی سرنوشت نویسنده وبلاگ رو دنبال می کنند.

یه سری خواننده گذری هم جدیدا پیدا کردم.همین جور گذری می آیند یه دوتا پست از وبلاگ رو می خوانند بعد می بیینه طرف مثلا رفته لندن داره به به چه چه می کنه دیگه به خودش زحمت نمیده که دو پست بیشتر هم بخوانه شروع می کنه به متلک گفتند که چه خوب شد رفتی خارج پول دار شدی؟ گاو گوسفند فروختی؟ چارت حرف بی ربط و با ربط می زنه اصلا هم خبر نداره که نویسنده این وبلاگ تقریبا همه عمر گهربارش رو خارج از ایران بوده حالا اگر تشریف ببرده ایران به معنی واقعی رفته خارج. در واقع خارج ایشون به نوعی داخل نویسنده حساب میشه و برعکس.

حالا حرف حساب من چیه؟!! درست که من گفتم یه دعوتنامه بالاترین می خواهم. ( هرچند کسی به روی مبارکش نیاورد) درست که من گفتم دوست دارم عضو بالاترین بشم. اما به هیچ عنوان به هیچ عنوان دلم نمی خواد لینکی از وبلاگ من بره تو سایت بالاترین. ( جان من التماس نکن راه نداره) هرچند اگر کسی این کار رو من می کنه و لینکی به من میده نهایت لطف رو درحق من می کنه و من کمال تشکر و قدردانی رو ازش دارم ولی اصلا دلم نمی خواد یه سری خواننده گذری از این نوع خواننده مدل آخری که خدمتون عرض شد به این وبلاگ پاشون باز بشه.

این اواخر اینقدر پست ها آخرم که معلوم طرف امده همین جور یه کیلک روش کرده دو تا حرف با ربط بی ربط هم زده رفته پی کارش. بنابراین لطف کنید برادر لینک نفرمایید. نه مستقیم نه غیر مستقیم.
اکانت دارید مرحمت کنید. لینک نه دست شما درد نکنه.
تازه من می خواهم این جا رو یه کم باز تر بنویسم. بنابراین هر چی خواننده گذری کمتر داشته باشم بهتر.

حقیقت یا واقعیت

2008-11-26T21:56:00.000+01:00

اول از همه می خواهم بهتون رک و پوست کنده بگم ، من عاشق سینه چاک و دلباخته کشور یخبندان کانادا هستم. اصلا هم خجالت نمی کشم. به عنوان یک ایرانی که تو کشورهای مختلفی زندگی کرده دروغ چرا؟!! تا حالا هیچ کشوری نبوده که من واقعا اینقدر بهش احساس تعلق داشته باشم.

از هیچ کشوری هم تا این حد که از این کشور آلمان و مردمش و کالچرش و همه متعلقاتش ناراحت و ناراضی نبودم. از شما چه پنهون که حتی از ماشین بنز و بی ام دبلیو یا همون بی ام وی خودم هم دیگه خوشم نمی اید. شاید به نظر شما خنده دار بیاید ولی من واقعا از همه چیز این کشور فراری هستم.

روم نمیشه بگم متنفرم. چون همیشه ای نژادی پرستی و این حرفها بدم می آمد و خوب دیگه این یه واقعیت هست.
تو این وبلاگ داشتم عکس لباس های بچه و وسایل و اتاق بچه این خانم رو می دیدم که رسیدم به تابلو خوش آمدید به زبان آلمانی با دیدنش همچین لب و لوچه ام آویزون شد یه اه بازم آلمانی گفتم که خودم هم از این واکنش خندم گرفت.بعدش هم از این همه قلب سیاه پر کینه خودم واقعا ناراحت شدم.
تا اطلاع ثانوی هر کس اسم از آلمان و آلمانی و جرمن، دویچ، دویچه ای لند کوفت کاری بیاره خونش پای خودش هست.
راستش دارم کم کم درک می کنم، کسانی رو که سالهای سال با بیزاری تو کشوری زندگی می کنند. قبلا برام خنده دار بود. اما حالا دارم می فهمم.

می دونم می گوید خوب ناراضی هستی بزار برو ! با اجازه تون دارم جمع و جور می کنم، بزارم برم. عطاشون رو به لقا شون ببخشیدم. نه کارشون رو می خواهم، نه حقوق بالاشون رو، نه خونه شیک شون ، نه دعوتشون رو ، نه هیچ چیز دیگری. دمب رو می زارم رو گولم رو می رم.
این دفعه من خودم به تنهایی تصمیم گرفتم، که از این کشور بریم یعنی منظورم خانواده هست.
متاسفانه و بدبختانه برعکس من این شوهر از این کشور کانادا بیزار هست.( هر چند از آلمان هم خوشش نمی اید.)از همون ساعت اولی که پاشو گذاشت تو این کشور گفت من از این جا خوششم نمی آید که نمی آید که نمی آید. قبلا درکش نمی کردم که چی می گه. اما حالا بس خودم از این جا فراری هستم ، دیگه درکش می کنم.
یه سری چیزها هست، می خوام بنویسم.اما فکر می کنم شاید این وبلاگ کشش نداشته باشه.

ما از ژاپن با هم زدیم بیرون، دوتا مون معتقد بودیم آینده ای کاری جفت مون در آن کشور پیشرفتی نخواهد داشت. بنابراین برگشتیم کانادا.

از ایرلند زدیم بیرون( اگر خواننده این وبلاگ بوده باشید براتون گفتم: که شوهر تو آن کشور به علف ایرلندی آلرژی پیدا کرد.ماهها بیمارستان بود تا بالاخره دکترها پیدا کردن که به علف آلرزی شدیدا داره و باید ایرلند رو هر چی زودتر ترک کنه. برگشتیم کانادا.

اما این دفعه بر نمی گردیم کانادا چون شوهرم از کارش استعفا داده و اصولا هم دیگه قصد برگشتن تو آن شهر کوچک رو نداریم.

می خواستم چی بنویسم چی شد. من حتما از اشکالات سیستم کانادا خواهم نوشتم. اشتباه نکنید من از زندگی و مردم کانادا نمی نویسم. از نظر من مردم کانادا بهترین مردم روی زمین هستند. دقت کنید نگفتم، یکی از بهترین مردم روی زمین ها گفتم دقیقا بهترین مردم روی زمین. کانادا یکی از بهترین جاهای روی زمین برای مهاجرت هست ، مخصوصا برای ایرانی ها. بعدا می نویسم چرا؟

دلم نمی اید بهتو نگم که دولت فخیمه کانادا بر خلاف آن که تو سایت رسمی اش اعلام کرده چهار ماه ونیم گواهی پلیش رو طول میده حتی زودتر از ژاپن برگه پلیس رو برام فرستاد.
بقیه اش باش واسه بعد ...
هشت چمدون ریختم وسط دارم وبلاگ می نویسم.

جوک

2008-11-14T00:56:00.000+01:00

دختره به انگلیسی میگه من به دوتا زیان حرف میزنم. ترکیش و دویچ.

واقعا این دیگه آخرش هست. من دارم خودم رو می کشم فارسی یاد بگیریم. خانم به هر کس میرسه میگه من آلمانی ترکی حرف میزنم.
حالا یه خانمه تو مهدکودک شروع کرده با من به ترکی حرف زدن. میگم من ترکی بلد نیستم. تو هفت جد و آبادمان هم یه رگ ترک پیدا نمیشه.
میگه دخترت میگه من ترکی حرف می زنم که...
حالا مردم فکر می کنند من ترک هستم زدم زیرش.

فکر می کنم باید یه صد سال دیگه یه اوباما ترک بیاید صدر اعظم بشه آلمان بشه. تازه این ترکها برسند به پای الان سیاه های آمریکا.

من با یه پست بلند بالا کانادایی بر می گردم.

کشورها

2008-11-10T15:02:00.000+01:00

از همه کشورهایی که تا حالا توش زندگی کردم. فقط دوتا کشور هست که وقتی کار اداریم به این دوتا کشور گل و بلبل افتاده کارم به عجز وناله و گریهو زاری می کشیده.
یکی از این دوتا کشور ایران هست، آن یکی هم کشور گل و بلبل کانادا.هیچ وقت نه امکان پی گیری کارت داری، نه کسی پاسخ گو بوده ،معلوم نیست باید چه کار کنی اصلا!!

نقطه مقابل همه اینها هم فقط کشور ژاپن بود.هیچ وقت کارم تو این کشور لنگ نبود. هیچ وقت بسته پست ام در پست اش گم نشد. هیچ قوانین اش تغییر پیدا نکرد که کارم به خدا واگذار بشه. همیشه امکان پی گیری کارم رو داشتم. همیشه در همه جا کارمندانش در کمال ادب پاسخگو و حل کننده مشکل ام بودند.

دوتا شاخ گنده رو کله من سبز میشه ، وقتی می بینم خانواده ای ایرانی بعد سی سال زندگی کردن تو آلمان ، داشتن کار خوب ، پاسپورت آلمانی ، خانه و زندگی مناسب از من می پرسه چطور می توانه مهاجرت کنه بره کانادا واقعا نمی دونم چی باید چوابشون رو بدهم؟!!

از سالهای سال قبل، از وقتی که من دندان در دهان نداشتم، تا حالا هر سال کانادا داره دسته دسته، فوج فوج، مهاجر می گیره. حداقل سالیان ۲۵۰ هزار نفر ، جمعیت اش همه همیشه یه چیزی حدود سی میلیون نفر هست. این به شما چی میگه؟ چه پیامی رو به شما می رسونه؟!!

غرغرانه

2008-11-09T11:53:00.003+01:00

یه سر دردی شدم که نگو و نپرس.الان نیم ساعت زنگ تمام کلیساهای شهر داره باهم میزنه. یه صر و صدا وحشتناکش از خواب پریدم داره از سر درد مغزم می اید تو دهنم.
لعنت به هر چی سرو وصدای بی موقعه!

خانواده ما عادت کرده تا نصف شب بیدار باشه روز تا لنگ ظهر بخوابه. از وقتی آمدیم آلمان این کلیساها خواب آروم رو از ما گرفتند. واقعا پدر ما رو در آورند.
یه نیم ساعت، بیست دقیقه ای ۵۰ دسی بل صدا رو ول می کنند تو آسمان دارند آهنگ می زنند مردم رو جلب کنند برنند کلیسا. تازه ما رو هم خفه کردند که ما مذهبی نیستم،آمریکایی ها کانادایی ها خر مذهبی هستیم. ما خیلی خوب مامانی هستیم.

خونه قبلی مون که دقیقا اتاق خوابش زیر ناقوس این کلیسایی بود عکسش آن بالا هست. واقعا وقتی شروع، می کرد به زنگ زدن تختمون به لرزه در می آمد. لامذهب ول کن هم نبود یه نیم ساعتی اعصاب و روان ما رو به هم می ریخت، تمام روزمون رو خراب می کرد.
روز یکشنبه ساعت هفت صبح شروع می کرد به زدن ناقوس بد قوارش. خدا رو شکر از آن خونه سر دوماه رفتیم وگرنه الان دیونه شده بودیم. این یکی خونمون با نزدیکترین کلیسا کلی فاصله داره اما باز صداش ناقوس ها اذیت کننده هست.

سر یه ساعتی یه دفعه همه کلیسا های شهر شروع می کنند به زدن تو تمام فضا به آهنگ اعصاب خورد کنی می پیچه که نگو و نپرس. جالب هست کسی هم اعتراضی نمی کنه.
از هر کسی می پرسم شما با این صدا مشکلی نداریدچنان با تعجب نگاهم می کنه!!
حالا شما هی تو ایران به پخش اذان ایراد بگیرید غر بزنید. خدا باز بابا آن ها رو بیامرزه که یه دو دقیقه اذان می گویند ول می کنند این ها بیست دقیقه کمتر ول کن ماجرا نیستند. تازه من یادم میاید تو ایران چقدر مردم اعتراض می کردند. این جا که اعتراض بکنی دوتا هم می زنند تو دهانت این یه جور فرهنگ هست اصلا مذهب نیست. والله ما نمیدونم این رو باور کنیم یا آن دم خروسشون رو.

ببینم پست قبلی برای کسی جز آورا جالب نبود؟ نه؟!

Kwanzaa

2008-11-07T17:11:00.014+01:00

اولین اقدام انقلابی و تغییر برادر اوباما تغییر وجایگزین کردن تقویم مراسم الهی عبادی کریسمس با تعطیلات کوان زآ است. یه چیزی شبیه تغییر تعطیلات نوروزی و جایگزین کردن آن باید عید سعید فطر. ( گفته بودم که این آمریکایی ها از رو دست ما کپی می کنند).قرار من هم بشم وزیر ارشاد و امور کوانزآ .

خب حالا...

Kwanzaa کوانزآ چیست؟!

در سال ۱۹۶۶ دکتر Maulana Karenga استاد دانشگاه سیاستمدار و فرهنگ شناس این جشن رو وارد فرهنگ آمریکا کرد.
این آدم فرهیخته باور داشت که بدون وارد کردن ریشه های فرهنگی وتمدن آفریقایی و آمیختن آن با فرهنگ و جامعه آمریکایی رشد سیاهان در آن جامعه غیر ممکن و دست نیافتنی هست. فرهنگی که با ورود به جامعه آمریکایی می توانست سمت و سو وجهت حرکت سیاهان در دل جامعه آمریکایی باشد.
بنابراین این دکتر فاضل جشنی رو انتخاب کرد که از ۲۶ دسمبر تا اول ژانویه به مدت هفت روز بود. جشنی که بدون هیچ ریشه مذهبی بدون وابستگی و تبلیغ قوم و قبیله خاص بدور از کینه توزی و خشونت و باروهای غلط اجتماعی در کنار جشن مذهبی کریسمس و سال نو نشانه فرهنگ و تمدن آفریقایی باشد.

بنابراین این جشن بدعتی شد که آفریقایی آمریکایی فرهنگ و تمدن آفریقایی و اجداد و ریشه های فرهنگشون رو به دیگران نشان دهند.

خود کلمه کوانزآ از Kiswahili گرفته شده. سنتی که در آن آفریقایی ها اولین برداشت محصولشان رو جشن می گیرند.

دکتر Maulana Karenga برای این که این جشن رو با آن چیزی که در خود آفریقا هست , متمایز کند در نوشتن این کلمه تغییر ایجاد کرد.
به همین دلیل آفریقایی امریکایی Kwanzaa رو جشن می گیرند در خود آفریقا Kwanza.

سمبل این جشن رو از یه هفته قبل آماده می کنند رو روی زمین یا میزی کوتاه چیده خواهد شد. محل گذاشتن این سمبل هم خانه های مردم, کلیسا ها, محل اجتماعات و سایر مراکز عمومی هست.
کتابهای مورد علاقه خانواده , عکس خانواده گی و دیگر سمبل های تاریخی آفریقایی را هم می توان در اطراف این سفره گذاشت.
در افریقا سه رنگ سیاه و قرمز و سبز بر دیگر رنگها چیره گی دارد. رنگ سیاه به نشانه مردم, رنگ قرمز به خون و جنگ, نزاع و رنگ سبز به نشانه جوانی و برداشت و ثمره محصول در آینده هست.
از این سه رنگ در سفره این جشن استفاده می شود.

هفت اصل کونزآ

Umoja (OO-MA-JAH)
یگانگی و وحدت

Kujichagulia (KOO-GEE-CHA-GOO-LEE-YAH)
خود باوری
Ujima (OO-GEE-MAH)
کار جمعی و آینده نگری
Ujamaa (OO-JAH-MAH)
شرکت تعاونی
Nia (NEE-YAH
قصد
Kuumba (KOO-OOM-BAH)
ابتکار و اختراع

Imani (EE-MAH-NEE)
ایمان

هفت سمبل کوانزآ

Mkeka (M-KAY-KAH):
حصیر. نمادی از فرهنگ و سنت آفریقا
Vibunzi (VE-BOON-ZE)
خوشه ذرت به تعداد فرزندان خانواده. اگر خانواده فرزندی نداشت حداقل یه خوشه ذرت.
Mazao (MAH-ZAH-OW)
سبد میوه و سبزیجات نو برانه

Misumaa Saba (ME-SHOO-MAAH SAH-BAH)
جا شمعی که به آن kinara گفت می شود و دارای هفت جای شمع هست. یه شمع سیاه و سه شمع سبز و سه شمع قرمز. شمع سیاه در وسط و شمع های قرمز در سمت چپ و شمع های سبز در سمت راست قرار می گیرند. ابتدا شمع سیاه در روز اول روشن می شود. در روز دوم یک شمع از راست و یک شمع از چپ روشن می شود.

شمع های قرمز نشانه احترام به تلاش و کوشش و شمع های سبز نشانه احترام باور به آینده روشن.
ترکیب و روشن کردن دو شمع قرمز و سبز نشانه تلاش و کوشش برای ساختن آینده درخشان هست.
هر شمع از روز قبلی دوباره با شمع روز روشن خواهد شد تا آخرین جشن کوانزآ.
این قسمت از مراسم الهام گرفته شده از هاناکا جشن سال نو یهودیان هست. فرهنگ و مذهب یهود با فرهنگ و سنن آفریقایی آمیختگی بسیار دارد و به فرهنگ افریقا به شدت از آن متاثر هست.

Kikomba Cha Umoja (KE-KOM-BAH CHAH OO-MO-JAH
لیوان واحد

هر کس که در جشن هست لیولن رو گرفته یه کمی از آن را می چشد و بلافاصله به نفر بعدی منتقل می کند. این کار نشانه افتخار به تلاش و تعهد هست.

Zawadi (ZAH-WAH-DEE)
هدیه
کتاب یا سمبل فرهنگی و تاریخی آفریقا و یا کارهای هنری و دستی به عنوان هدیه در نظر گرفته می شود.

Bendara (BEN-DA-RA)
پرچم ملی
قرمز ,سیاه و سبز پرچم ملی مردم آفریقایی آمریکایی ادامه کشکمش و جدال نسل جوان برای امید به آینده.

زنی در حال روشن کردن شمهای کی نارآ بر روی سفره کوانزآ.

منبع هم اطلاعات شخصی خودم یه کم اینترنت گردی. فکر کنم اینها رو تو کتابهای سال ۸ یا ۹ مدرسه های امریکا هم یاد می دهند.

فراخوان حسین درخشان

2008-11-06T22:01:00.001+01:00

آقای دکتر کردان رو برداشتند از برادر حسین خبری نشد. اوباما پیروز شد از برادر حسین خبری نشد.چرا هیچ خبری ازش نیست؟!

اینقدر این آدم تو این مدت گند کاری کرد حالا تو ایران هر بلایی هم سرش بیاید کسی حال روزش رو نمی پرسه. کسی خبر از این سردبیر سابق بچه قلهک امروز نداره؟!

واقعا اگر اتفاقی برای این برادر نه چندان محبوبمون تو ایران بیفته کسی هیچ حرفی سخنی اعتراضی ازش در نمی آید؟!

دیروز اتفاق افتاد

2008-11-05T19:10:00.004+01:00

دیروز دو خرداد آمریکا یا شاید ۱۲ فروردین آمریکایی بود. درست نمیدونم مردم آمریکا به جمهوری اسلامی او با ما رای دادند یا حماسه دوم خرداد آفریند. هر چی بود از روی دست ما ایرانیان کپی کرد بودند.
اگر از این کپی کردنشون از رو دست دوستان ما تو ایران بگذریم آمریکا کلا خیلی کشور خوبی هست و حتی از ایران هم بهتر( با لهجه امام حسنی بخوانید تا لپ مطلب رو درک کنید).
بله می گفتم آمریکا خیلی کشور خوبی هست. آنقدر خوب که می شود عکس رییس جمهورش رو در ماتحت خر گاو الاغ و اسب کشید. بدون این که آب از اب تکان بخورد. آمریکا انقدر کشور گل و بلبلی هست که می شود از همه جای دنیا در مورد رییس جمهورش نظرات آنچنانی داد. می شود رییس جمهورش را به فحش های آبدار کشید. اصولا مهم نیست شما امریکایی باشید سیتزن باشید یا نباشید داخل آمریکا باشید یا نباشید شما هر نظری دارید می توانید بدون ترس و واهم اعلام کنید. از بالا تا پایین قوانین آمریکا را میشود مورد تفسیر و تحلیل هر چند آبکی قرار داد و کسی هم به شما متعرض نمیشود. از افغانستان تا ژاپن همه و همه حق دارند در مورد آمریکا حرف بزنند مخصوصا فحش های بد بد بدهند.حتی میشه گفت آقا یه صندوق رای بذارید ما هم بریم رای بدهیم.

هر چند من گفتم آمریکا حتی از ایران هم بهتر هست. اما آن جوری ها هم نیست که بهتر و بهتر باشد. از آنجایی که ایران خیلی بهتر و بهتر تر هست واسه همین بهتری هم اصولا در مورد سیاست و خیلی حرفهای اضافه تر دیگه فقط و فقط یه خاص حق دارند حرف بزند.
خارجی ها که خارجی هستند اصولا حق فضولی کردن در امور داخلی ایران رو ندارند. بهتره بشنید سر جای خودشان فضولی ما رو نکنند. از ما بهتران خودشون صلاح مملکت ما رو از شما بهتر می دانند اجنبی ها پول نفت خور. پول نفت ما رو میخورید دیگه خفه!
ایرانیان خارج از کشور هم که همه از دم پرتند ان هم به علت دوری از مام وطن. همه هفتاد میلیون ایرانیان داخل کشور حداقل در این ایده باهم متحد هستند. خدا رو شکر حداقل در خفه کردند ایرانیان خارج از کشور با هم اتحاد کامل دارند. البته این اتحاد رو تو خفه کردند خارجیان غیر ایرانی هم به نوعی دارند.
حالا می رسیم به ایرانیان داخل که آن هم خودی و نخودی کشمشی آن هم از نوع کشمشی دم دارش و بی مش دارند. آن ها ساکت همه با هم سوار آتوبوس آقایان شورای نگهبان می شوند با یه برگه حق رای تنها حقشان از دمکراسی که کف دستشان نهاده شده صاف می رند در خونه خدا بهشت برین. حق هیچ گونه اظهار نظری در مورد سیاست ندارند فقط انرزی هسته ای حق مسلم همشون هست و بس!

بقیه بهتر تر تر های ایران رو نسبت به آمریکا جهانخوار دیگه خودتون بگوید.

من این همه مدت صبوری کردم در مورد انتخابات آمریکا هیچی نوشتم. اکثر این وبلاگهای ایرانی که به زور تعداد ایالت های آمریکا رو می دونند چهار کلمه انگلیسی یاد گرفتند که سه تا فحش هست. یه بار از آن مرزهای مقدس کشور هم پاشون رو بیرون نگذاشتن بیرون چپ و راست در مورد سارا خانم ام کلثوم سیندی خانم مش کریم مک کین و حسین آقا سبزی فروش او با ما از خودشون نظریه صادر کردند. جان من شما روتون میشه سر انتخابات ایران باز بیاید بگوید شما ایران نیستید. ما بهتر بلد هستیم به شما ربطی نداره از این حرف نه جان من روتون میشه بازم از این حرفها بزنید؟!!

چی امدم بگم چی شد. فقط می خواستم بگم پیروزی دوم خرداد او با ما برای همه ما مبارک خجسته باد. امیدوارم حداقل او با ما باشه نه بر ما...

شرم و ننگ بر این بالاترین باد. فردا اگر از دیوار سفارتون بالا رفتم هموتون رو به اسرارت گرفتم بدونید که مشکل از خودتون بود.

ای میل زدم بهش گفتم یه اکانت بالاترین به من بده این من این هم وبلاگم ما رو به فلان خودش هم حساب نکرد حداقل یه جواب ای میل بده بگه آقا اصلا بهت اکانت نمی دهیم تا فلانت بسوزه.
می گم کسی اکانت اضافه ای باد کرد رو دستش مونده نداره؟ همه جوره برای رو کم کنی و سوزاندن فلان جای این بالاترینها خریدارم.

اصلا اگر جواب ای میل آدم رو نمی دهید مگه مرض دارید نوشتید اگر اکانت می خواهید ای میل بزنید هان!

انتظار

2008-11-03T02:45:00.001+01:00

روزها کش دار رو طولانی پشت سر هم کشته می شوند. من گاهی عزا دار این همه وقت کشی گاهی هم بی خیال و بی تفاوت از مردنش به نظاره نشستم تا این انتظار لعنتی به پایان برسه.
صبح سپید من کی طلوع خواهد کرد؟!این ساحل سلامت کی پیدا خواهد شد؟! بیشتر از ده ساله دارم براش تلاش می کنم.

می گویم نکنه شما من رو چشم زدید هان؟ به طرز وحشتناکی همه کارهام گره می خوره. گره ای که با دندان هم باز نمیشه. من بد جوری تو این کلاف سر درگم زندگی دارم برای برون رفتش دست و پا می زنم. هر دست و پایی یه گره دیگه به دست و پام می زنه.

دارم کاملا به چشم و نظر کردن اعتقاد پیدا می کنم. هیچ وقت تو زندگی این هم پشت سر هم بد نیاورم. حتما چشمی در کاره!

جز صبر چاره دیگری ندارم. صبر کردن خیلی کار سختی هست نازنین!

بدون شرح !

2008-10-23T00:49:00.002+02:00

موزه شهر لندن

2008-10-17T12:43:00.006+02:00

اگر گذرتون به لندن افتاد من پیشنهاد می کنم برید موزه لندن رو ببنید. البته اگر به تاریخ شهر لندن علاقه مند باشید.

تو این موزه شما تاریخچه شهر لندن رو خواهید دید. این ربطش به لندن چیه؟!!

می دانستید آتش سوزی مهیب یکی از بزرگترین بد بختی های شهر لندن بود. این آتش سوزی روز یکشنبه دوم ستمبر هزارو ششصد و شصت و شش آغاز شد. پنج روز بعد چهار پنجم شهر تخریب شد و هزاران نفر خانه هایشان رو از دست دادند.
سالها طول کشید تا لندن دوباره مثل قبلش ساخته شد. مردم به آرامی به شهر برگشتند و کار و تجارت خودشان دوباره از سر گرفتند. اما خیلی از مردم هرگز به شهر برنگشتند.
بیشتر اطلاعاتی که از این آتش سوزی بدست آمده از کتاب ها و نقاشی ها و خاطرات روزانه مردم هست.
تو این موزه شما تاریخچه این آتش سوزی رو می بینید.

شهر لندن قبل از سال ۱۶۶۶ چه شکلی بود؟
لندن شهر غمگینی بود. یک سوم شهر در سال ۱۶۶۵ از طاعون مرده بودند. انگلیس در گیر جنگ با فرانسه و هلند و اسپانیا بود.
مردم از بیگانگان وحشت داشتند و درگیری بین دو مذهب کاتولیک و پروتستان بود.
شهر در ریسک اتش سوزی بود. خانه ها از چوب در کنار خیابانهای باریک و تنگ به هم چسبیده بود.
آتش سوزی خیلی شایع بود. حداقل شش آتش سوزی بزرگ در سال ۱۶۰۰ سال رو سوزانده بود.
چندین پیشگویی در مورد آتش سوزی شهر لندن وجود داشت که عاقبت به حقیقت پیوست.

مردم از چوب برای گرم کردن خانه و پختن غذا و از شمع برای روشنایی استفاده می کردند.
می دانید مردم برای تست دما روی این اجاق گاز ها تف می کردند! اگر تف صدا می داد از طرز صدای دما اجاق گاز رو می دانستند.

خونه ها این شکلی بودند.

شهر لندن قبل از لندن
نیم میلیون سال پیش

چیزهای که بعد از آتش سوزی به جا ماند.

معلم مدرسه ای در حال توضیح دادن آتش سوزی برای بچه های مدرسه هست.

بعد از آتش سوزی این خبر تو داخل و خارج انگلیس پیچید. روزنامه های خارجی با عکس در مورد این حادثه نوشتند.
چارلز دوم دستور داد برای همدردی با مردم رو یکشنبه ده اکتبر مردم روزه بگیرند. مردم از همه جا برای مردم لندن پول و کمک فرستادند.

چه طوری تو خیابان کویین از آتش جان سالم به در برده نمی دونم!

نردبان بلوط ۵.۶ متری متعلق به اوسط قرن اول

چارلز دوم پادشاه انگلیس در آن وقت

در شهر لندن سال ۱۶۶۶ آتش نشانی وجود نداشت. هر ناحیه و منطقه برای خودش تبر کلاه آتش نشانی و نردبان در مواقع آتش سوزی داشت. این تجهیزات معمولا تو کلیسا ها جمع می شد.
تکنولوژی ماشین آتش نشانی خیلی ساده و معمولی بود. ماشین آتش نشانی پمپ اب داشت ولی خیلی قوی و موثر نبود.
تو سال ۱۶۶۶ بیمه خانه وجود نداشت. مردم شهر بعد از آتش سوزی باید خودشان دوباره خانه هایشان رو می ساختند. این مشل باعث شد که کمپانی بیمه شروع کردند به بیمه کردند خانه ها و هر کمپانی برای خودش سازمان آتش نشانی خاص درست کرد.
اولین سازمان آتش سوزی در سال ۱۸۶۶ دویست سال بعد از این آتش سوزی بزرگ تاسیس شد.

چقدر شهر لندن بر اثر این آتش سوزی تخریب شد؟
حداقل ۴۳۶ جریب به اضاف چهار ینچم شهر که یک سوم کل شهر لندن در این آتش از بین رفت.به اضافه دیوار های حومه شهر .

چقدر این آتش سوزی هزینه برداشت؟
هزینه خسارت دور و بر ده میلیون پوند بود. خیلی از بازرگانان خارجی سرمایه هاشون رو تو این شهر از دست دادند. خیلی از مردم به علت بدهی و خسارت ناشی از این آین آتش سوزی راهی زندان شدند.

چه بر سر مدرسه ها آمده؟
خیلی از مدرسه ها سوختن و هرکز باز نشدند. بزرگترین مدرسه شهر کاملا از بین رفت و تا ۱۸ ماه بازگشایی نشد. شما در مورد احساس بچه خا آن وقت برای از دست رفتن مدرسه هاشون چه می کنید؟چه احساس داشتند بچه از این فاجعه؟!!

چقدر مردم مردند؟
هیچ آماری وجود نداره. شاید کمتر از ده نفر گزارش شده. اما هیچ گزارشی از تعداد مجروحان و کسانی که بعد از حادثه از بادهای سرد مردند وجود نداره.
چقدر خانه و کلیسا از بین رفت؟
حداقل ۱۳۲۰۰ خانه و ۸۶ تا کلیسا از کل ۱۰۹ کلیسا. فقط ۵۱ کلیسا و ۹۰۰۰ خانه دوباره ساخته شد.

آسیاب الاغی؟!!

نمایی از زندگی مردم عامی در آن دوران

مدل موهای آن وقت

نمی دونم ارتفاع این چراغ چقدر بود اما از طبقه اول به طبقه سوم موزه می رسید.

من این عکس ها رو بر منبای همون که تو موزه چیده شده بود گذاشتم. فکر کنید همان طور دارید تو موزه جلو می روید و اینها رو می بیند. البته موزه خیلی بزرگتر و گسترده تر از این حرفهاست. من فقط یه قسمت خیلی کوچک ان رو براتون نوشتم که امیدوارم خوشتون بیاد و حتما از این موضوع دیدن کنید.

گل در چمن

2008-10-16T14:34:00.001+02:00

یه رشتی رو جون به جونش کنی) خودم رو عرض می کنم) باقلاقاتقش یا همون گل در چمن اش باید یه خط در میون هم شده به راه باشه.
اصلا میگه میشه رشتی بود و باقلالی قاتوق نخورد؟!!
یه گونی باقلالی خشک از ایران با خودم آوردم. دوستانم تو ایران با مهربانی پوست اولش رو کندند تو آفتابان سوزان تهران رو پشت بام خشکش کردند.
این گونی باقلی رو مثل گربه ای که بچه اش رو به دوندون می کشه از این گوشه دنیا به آن گوشه دنیا با خودم به دندان می کشم.

من یه گل در چمن بینظری می پزم که تو تمام دنیا لنگه نداره. باور نمی کنید بفرمایید نهار باقلی قاتق در خدمتون باشم.

حکمت

2008-10-15T21:51:00.001+02:00

چه حکمتی هست که هر ایرانی ( حداقل من می شناسم) میره ایران موهاش رو مش زرد می کنه بر می گرده؟!!

آقا جان لینک من رو چرا بر می داری؟!خوبیت نداره مگه خودت لینک نداری؟!! خوشت می آید کسی لینکت رو بر داره؟!!لطفا بزار سر جاش! بهونه مهونه هم نداره خوراک نداره فید نداره هم قبول نیست من که خدا نیستم بی نیاز لینک باشم.

می گم من از دست این ویولت به کی شکایت کنم؟!! حق وبلاگ من رو خورده؟ والله اگر قرار بود وبلاگ کسی برتر باشه وبلاگ من که برتر تر هست که ؟!!

جان من شما وبلاگ بهتر از وبلاگ من کجا میتوانید پیدا کنید.
از شوخی گذشته ویولت عزیز مبارکت باشه. حالا جایزه چی گرفتی؟ خودت بهتر می دونی که آن جایزه مال منه لطفا بده بیاد

تغییر

2008-10-15T01:13:00.001+02:00

ده سال پیش در چنین روزی اگر کسی از من در مورد بچه و بچه دار شدنم می پرسید قطعا خونش پای خودش بود!!

ایشون اگر بچه ی قلهک هستند. بنده هم بچه ی دارغوز آباد هستم. ببینم کسی به من لینک میده؟ یا همچنان لینک هام شب روز آب میره؟!

تفکر

2008-10-09T14:31:00.003+02:00

اصل ول نکنید به فرع بچسبید!

راه حل

2008-10-08T13:52:00.006+02:00

برای حل مشکلم می توانم پاشم برم کانادا. می توانم به بانک بگویم چک رو خودشون بفرستند برای اداره پلیس من یه نامه بنویسم که چک رو جدا از درخواستم فرستادم. میتوانم به محل کارم بگویم من گواهی پلیس ندارم.

برای رفتن به کانادا یه مبلغ زیادی باید خرج بلیط کنم.الان اصلا وقتش رو هم ندارم. خب این کار رو که نمی کنم.
اگر بگویم بانک چک رو خودشون بفرستند. ممکنه اداره پلیس وقتی پاکت من رو باز می کنه و ببنید توش چک نیست کلا بسته رو پرت کنه یه طرف بی خیال کار من بشه. ممکنه هم هست بگرده تو دستگاه پلیس(؟!!) دنبال چکی که برای من فرستاده شده شاید پیداش کنه که فلان نامه فلان چک که معلوم نیست اصلا کجا فرستاده شده مال کار من هست کار رو انجام بده شاید هم نه بره تو سطل آشغال. من هم این جا حداقل یه چهار ماه منتظر می شوم بعد ببینم خبری نیست. حالا یا بخت یا اقبال می فرستم ببینم چی میشه!!

اگر به محل کارمون هم بگویم گواهی پلیس نداریم. ممکنه پاک بی خیالمون شن بگن اصلا نمی خواهد بیاید. کلی نقشه کشیدم برای کار جدید کلی پروژه جدید در سر دارم که هم نقش بر اب میشه. هرچند که الان هم تا حدودی این خطر رو احساس می کنم. آز آن طرف کی میخواد تو آلمان بمونه?!!!
یه راه دیگه هم دارم و آن این که عین این خانم خودکشی کنم.

این چند روزه هی با این سفارت تماس گرفتم هی با آن سفارت تماس گرفتم. شدم یه منشی تمام وقت که وقت یه سری کارهای اداری رو پی گیری می کنه.

حالا جمعه باید شال و کلاه کنم برم فرانکفورت سفارت ژاپن برای انکشت نگاری. خوبش اینه که اینقدر سفارت ژاپن و کانادا این مدت تحویل گرفتن برام نوشابه باز کردن که تلافی این همه بی احترامی توهین های این جرمن ها شد.

در تمام طول سالیان زندگیم به اندازه این شش ماه اقامتم تو آلمان مورد توهین و تحقیر قرار نگرفته بودم. گاهی وقتها فکر می کنم اصلا برگردم ایران.

این اولین باره تو زندگیم این فکر به سرم زده!

بهشتی یا جهنمی

2008-10-04T21:21:00.008+02:00

نشستم این جا رسما دارم خل می شوم. برای کار جدیدمون نیاز به گواهی پلیس داریم.

حالا خدا پدر شون رو بیامرزه گفتن تو ۵ سال گذشته نگفتن از ۱۸ سالگی به بعد!
حالا شما وبلاگ خوانان عزیز که شش سال وبلاگ من رو می خوانید بشمارید کشورها رو ببنید سرتون عین من گیج میره یانه؟!!

قرار بود قبلا فقط از پلیس آلمان نامه ببریم. می دونم همه جای دنیا اشتباه هست اما انکار اگر قرار باشه فقط یه اشتباه در دنیا اتفاق بیفته آن یه دونه برای من اتفاق می افته.
پلیس آلمان محل تولدم رو با محل تولد شوهرم یکی نوشته که صد البته غلط هست. پلیس اخمو نه تنها معذرت که ازم بخاطر اشتباهش نمی خواد یه لبخند مفت هم به روم نمیزنه. اصولا به خودش زحمت نمیده حتی به روم نگاه کنه.فقط لطف می کنه یکی دیگه برام درخواست می کنه که یه هفته بعد برام پست میشه.

این اشتباهش باعث میشه کل پرونده برگشت بخوره. دوباره برم ته صف چند ماه ناقابل انتظار کسی هم کک اش نمی گزد .
به علاوه حالا که پرونده برگشت خورده علاوه بر پلیس آلمان باید از ۵ سال گذشته هم گواهی پلیس ببریم.

زنگ زدم سفارت ژاپن میگه باید بری یا مونیخ -هامبورگ- فرانکفورت چند جا دیگه که همه دورند همین فرانکفورت رو وقت می گیرم برای روز جمعه تا کید می کنه دو تا سه ماه طول می کشه.

دولت کانادا که اب پاکی ریخته رو دستم میگه اصلا خارج از کانادا نمی توانم با اسم و مشخصات درخواست گواهی پلیس کنم. باید برم تو پروسه انگشت نگاری ( مثل مجرم و قاتل و دزدی تروریست) بعد هم در کمال خونسردی میگه آن هم حداقل ۴ ماه طول می کشه.
برای درخواست انگشت نگاری باید برم اداره پلیس محلی انگشت های ناقابلم رو پرینت کنم بفرستم براشون با حدود ۵۰ دلار ناقابل کانادا که باید یا چک بانکی باشه یا مانی اوردر.
از صبح تا وقتی بانک باز هست. دارم خودم رو می کشم به بانک حالی کنم چی می خواهم. یه دو کیلو بهش پرینت نشون میدم می گم این رو می خواهم برای این جا با این مبلغ . میگه برو آن یکی بانک. می رم می گه برو این یکی بانک صد تا بانک مختلف میرم می گویند باید این جا حساب داشته باشی یا اصولا انجام نمی دهند. أخرش بر می گردم بانک خودم میگه نمیشه!!

خودم رو می کشم بهش حالی کنم قبول نمی کنه.میگه ما اصلا این کار رو نمی کنیم.
بر می گردم خونه. شوهرم دو سه ماه پیش همین چک رو گرفته بود. خوشبختانه از خود چک و رسیدش کپی داره. می برم کپی رو نشونشون می دم می گم بابا عین این رو می خواهم اما در کمال ناباوری می گه نمیشه.
یکی دیگه می آید که انگلیسی بلد هست بالاخره قبول می کنه که خودشون دو سه ماه پیش همین کار رو کردند. اما میگه چک رو نمیدهیم دستت خودمون می فرستیم برای ان جایی که میخواهید. می گم این اصلا جایی نیست که شما بتوانید چک بفرستید. به هزار زبون بهش می گم بابا من باید این چک رو با پرینت انگشتم با صد مدرک کوفتی دیگه بفرستم اداره پلیس کانادا.

قبول نمی کنه که نمی کنه که نمی کنه !!!!!! دو سه ماه پیش همین مدل چک رو بهمون دادن که کپی اش رو بهش نشون می دهم میگم این چک خودتون به ما دادی. اما حالا دیگه قبول نمی کنند.

واقعا دارم دیوونه می شم واسه یه کار ساده که ده دقیقه تو کانادا ازم وقت می برد باید مدتها وقت صرف کنم.هزار بار دور خودم بچرخم آخرش هم به در بسته می خورم.

خدایا!!!! فرجی!!! ظهور امام زمانی!! کمکی! من از دست این آلمانی ها به کی شکایت کنم؟!
این دیگه چه جور کشوری هست؟!!!!!!!

خلاصه من دارم تو عالم برزخ زندگی می کنم. نمی دونم بعد از این همه انتظاریا کارهام درست میشه خوشبخت می شم می رم بهشت یا صاف میرم ته جهنم. فعلا که منتظرم...

فضول بازی

2008-10-04T20:41:00.006+02:00

کسی هست تو این وبلاگ که از کشور گل و بلبل پرتغال شهر لیسبون یا لیشبون باشه؟!! فقط برای ارضای حس فضولی آیا آن جا روزنامه محلی ایرانی و فارسی زبان هست؟!
من هیچ چیز تو اینترنت پیدا نکردم. این فقط برای ارضا حس فضولی هست.

راستی یه بازی وبلاگی هم من اختراع کنم. این پاییز شهر ماست. کانادایی های عزیز اینقدر به ما پز ندهند از پاییز رنگارنگ ما خودمون هم داریم. همه وبلاگ دارن عزیز هم به این بازی رسما و شرعا دعوتند. شرطش هم حداقل یه عکس زیبا از پاییز شهر شما و یا محله زندگی شماست.

من سرم رو کردم بیرون از در خونه این چند تا عکس رو گرفتم. خیلی شهر رنگارنگ تر از این حرفهاست. من هم عکاس خوبی نیستم.

تعطیلی

2008-10-03T22:16:00.006+02:00

امروز شال کلاه کردیم رفتیم بانک هزار رو یک

کار بانکی و اداره داشتیم که انجام بدهیم. پامون رو از در گذاشتیم بیرون انکار یه اتفاقی افتاده بود و ما خبر نداشتم.
به طور غیر عادی همه جا خلوت و آرام بود تا رسیدیم به خیابون اصلی این حس سکوت و کور و غیر معمولی بودن بیشتر و بیشتر شد.
وقتی دیگه با در بسته بانک روبه رو شدیم این من بودم که دو دستی زدم به سرم ای خدا انکار تعطیل هست حالا چه کار کنم.نا امید برگشتیم. هنوز باور نداشتیم تعطیل باشه! دیدیم نه بابا همه فروشگاه ها هم بستند.

چه خبره ؟ آمروز ...

حتما روز تعطیل رسمی هست.چهره شهر که این رو میگه!! تازه امروز داشتم فکر می کردم چه خوب این آلمان عین ژاپن فرت فرت تعطیلی رسمی نداره.
چه حالی روزی داشتم بماند چون تو خونه هیچ چیز تقریبا هیج چیز برای خوردن نداریم. من باید حتما خرید می کردم. البته می کردم دیگه.هیچ کارش نمیشه کرد. خرید بی خرید.

همه کارهای اداری هم رفت تا دوشنبه حرص خوردن هم مشکلی رو حل نمیکنه. بنابراین سرمون رو انداختیم پایین عین بچه خوب رفتیم رستوران ترکی . جای شما خالی یه چایی بهمون داد که حتی تو ایران هم یافت نمی شود.

حالا اگر از دست این وبلاگ زرد خسته شدید و دلتون می خواهد ببنید امروز آلمان چه خبر بود و چرا امروز تعطیل بود. تشریف ببرید این خانم براتون به فارسی قشنگ رو روان نوشته.توصیه می کنم حتما بخوانید کلی چیز یاد می گیرید.

وقت نیست فعلا از دنباله لندن گردی بنویسم. شرمنده اخلاق ورزشی شما.

ولی توصیه می کنم برای دوستان که گذر شون به کشور استعمار پیر افتاد. حتما برند شهر باس* رو ببینید. یکی از جاهای خیلی دیدنی هست که خود شهر جز اثار تاریخی یونیسف هست. خیلی خیلی جای خوشگلی هست من وقت کنم براتون عکس میذارم ببنید جاهای دیدنی اش رو هم واساتون می گم. من توصیه می کنم دست از سر این لندن تیره و تاریک بردارید برید این شهر رو حتما ببنید.

آموزش فال قهوه هم میخواهید برید این جا.

قسمتی از دیوار فروریخته برلین که الان وسط شهر باقی مانده.ببخشید که عکس بهتری نداشتم.

*این انگلیسی ها با آن چشم ها شون به این بث می گویند باس!خدا خفه شون کنه که کلی به لهجه ما هم می خندند.

لندن گردی قسمت دوم

2008-10-02T00:23:00.003+02:00

قبل از این که قسمت دوم رو بنویسم. برای دوستانی که قصد سفر به لندن رو دارند بگویم. قبل از سفر تشریف ببرند تو این سایت و بلیط قطار شون رو زودتر بخرند. هر چه زودتر بخرید قیمت مناسب تری پیدا خواهید کرد. تو این سایت هتل و چیزهای دیگر هم هست که می توانید ازش استفاده کنید.

برای هتل هم من این هتل رو پیشنهاد می کنم. به نسبت قیمتی که پرداخت می کنید سرویس خوبی دریافت می کنید.
به نظرم هتل ها تو انگلیس مخصوصا تو لندن از استاندار خیلی بالایی برخودار نیستند. شاید بخاطر این که حتی هتل های خوبش هم قدیمی هستند.
مثلا یه هتل سه ستاره تو آلمان به نظر من به اندازه یه هتل چهار ستاره تو لندن به شما سرویس می ده. خب یادتون هم هست که کلا لندن نسبت به شهری مثل فرانکفورت یا برلین خیلی خیلی گرونتر هست.
به هر حال این هتل های بست وسترن اگر زودتر هم اقدام کنید بعضی وقت اتاق هاش رو ازرونتر از نرخ معمولش هم می دهد. که اگر خوش شانس بیاورید می توانید قیمت تخفیف دارش رو هم بگیرید.
من بر می گردم باز می نویسم. الان برم به شغل شریف بچه داری دختره هنوز بیداره!

یه همچین چیزی رو با شبی حدود نود پوند می توانید بگیرید. صبحانه انگلیسی خیلی مفصلی هم میده.

لندن گردی قسمت اول

2008-09-30T02:19:00.008+02:00

از من گوش می کنید هیچ وقت دو تا موزه رو پشت سر هم نبینید. مگر این که دیگه چاره ای نداشته باشید. پاشید برید یه کم لندن گردی کنید.
با من می آیی؟

پاتون رو میذارید بیرون سر به هوا نشوید.این ور آن ور رو نگاه نکنید.پرو پاچه کسی رو هم دید نزید. عین بچه خوب سرتون بندازید پایین زمین رو بخوانید که حالا باید کدوم ور رو نگاه کنید؟! دیر بجنبی ماشین می اید میزنه له می شوید.
یادتون باشه شما تو لندن پشت رو می شوید.

حالا یه کمی تاکسی ها رو نگاه کنید. بی خود نیست این آلمانی ها اینقدر به صنایع ماشین سازی انگلیس می خندند. تو دانشگاه ها اینجا صنعت ماشین سازی انگلیس جوک هست. خوب شد جمعش کردند خیلی ابروریزی بود.

جان من طراحی رو نگاه کن آخه!!

این همه جا دنیا صنایع ماشین ساز داره این شاه ایران هم رفت واسه ما تکنولوزی خرید ها پیکان!!!

خطرناک نبود مردم رو هم نگاه کنید.

حالا همین جور قدم زنان برید بیرون شهر و نگاه کنید. یادتون باشه لندن شهر بارون و باد هست حتما لباس مناسب بپوشید.

راست و چپ تون رو هم داشته باشید.

باجه تلفن ها رو هم نگاه کنید. اما حتی اگر کار واجب هم داشتید داخلش نشوید.

گفتم که داخلش نشوید نگفتم؟!!

این ساعت رو که دیگه همه می شناسید.

برج ساعتBig Ben در ۷ سپتامبر ۱۸۵۹ ساخت شد. که اول اولش برای نواختن زنگ سال نو در لندن از استفاده می شد.
این بلندترین ساعت دنیا از قسمت های مختلف شهر قابل دیدن هست. ‌زنگ ( زنگوله) ساعت حدود ۱۴ تن وزن داره. و اسمش رو هم از سر بنجامین هال کسی که برای اولین بار سفارشش داد گرفته.
چهار ساعت تو چهار طرف برج نصب شده که روش با خط لاتین نوشته شده خداوند ملکه ویکتوریا را حفظ کند.
خیلی افراد محدودی فقط اجازه دارند برند بالای برج ساعت. *

از نظر مردم انگلیس این برج ساعت مهم ترین نماد انگلیس هست. عین برج ایفل پاریس.

حالا یه کم ان دور ور بچرخید از زیاد دور بر پلیس نرید خطرناک هست. شوخی موخی هم با پلیس نکنید. مخصوصا بعد از ترکیدن مترو لندن پلیس اصلا شوخی موخی سرش نمیشه. خیلی حطرناک هست.

عکس دزدی. صاحب اش نمیدونم کی هست. من دوربین ام شارژ نداشت عکس بگیریم.

حالا برید چشم لندن رو هم ببنید.

به این چشم و چراغ لندن که چراغ هزاره هم گفته میشه در سال دوهزار به عنوان نماد لندن مدرن متولد شد.
تو آن زمان(۱۵۳ متر) بلندترین چرخ فلک دنیا بود.که بعدش در مه سال ۲۰۰۶ تو چین یکی دیگه ساختند که ۱۶۰ متر بود. بعدش هم در فوریه ۲۰۰۸ سنگاپور یه ۵ متر بلندترش رو ساخت تا رکورد دار بلندترین چرخ فلک دنیا باشه.

۱۴.۵ پوند باید پیاده شوید تا برید سوار این چشم لندن شوید که خوب به نظر من خیلی ارزشش رو نداشت.
حالا یواش یواش برید شام بخورید. اما جان من فقط رستوران هندی و ایتالیایی نرید که خیلی غذاهاش بد بود. من هم نهار هم شام بدی داشتم اصلا به نظر من نرید رستوران یه ساندویچی چیزی بخورید از گرسنگی نمیرید. حالا از من گفتن بود دوست داشتین برید رستوران کلی پول بدهید بعد شب هم تا صبح از گرسنگی نخوابید.

از این برج پل هم با هزار زحمت و التماس به دوربین یه عکس گرفتم که آن هم تو تاریکی شب معلوم نبود.

حالا خودمون دوربین نداریم. از اینترنت که میشه یه عکسی پیدا کرد.

این پل لندن نیست. مردم به اشتباه بهش پل لندن می گوید. این برج پل هست. پل لندن رو بعدا می بینیم باشه!

حالا بعد شام یواش یواش از روی این روی این پل برید هتل بخوابید. دیگه فردا خیلی کار دارید.
می خواهیم باز بریم موزه های دیگه چند تا جای دیگه! تازه یه دو تا شهر دیگه تو انگلیس هم در برنامه داریم که باید واسش نیرو داشته باشید. پس غرو غرو نکنید برید زود بخوابید. فردا خیلی کار داریم.

فقط یادتون باشه هیچ وقت هیج وقت به شوهرتون برای پیدا کردن و رزور هتل اعتماد نکنید. چون اگر مثل من جای هتل سر از یه مسافرخونه ناصر خسرو درآورید. تا صبح باید زانو هاتون رو بغل کنید بخوابید هی دوندون قروچه کنید به خودتون لعنت کنید که چرا به این شوهر اعتماد کردم واسه هتل... آخه به مرد جماعت هم میشه اعتماد کرد.

تازه میگه عزیزم خیلی هم بد نیست که . آنقدر هم فکر می کنی کثیف نیست. خوب درسته من خیلی دقت نکردم هتلش چند ستاره اس( اصلا ستاره اش کجا بود؟!!) آسانسور نداره . همین که دیدیم جای خوبی هست اتاق خالی داره رزورش کردم. هاهاها

راستی دروبین رو هم بزارید شارژ بشه تا عین من تو چشم لندن داد نزید ای باطری تموم شد.

موزه ویکتوریا و آلبرت

2008-09-29T23:29:00.015+02:00

می گم شما همیشه اینقدر حرف گوش می کنید؟! خیلی من رو شرمنده کردید یه جا واسه عکس ها معرفی کردید ها (این ها رو با بدجنسی فراوان بخوانید.)
یه کم عکس از موزه ویکتوریا و آلبرت ببنید. من برم دختره رو بخوابونم بر میگردم می نویسم. مخصوصا برای میترا عزیز.

سفرنامه- موزه ها

2008-09-28T18:28:00.014+02:00

این هم سوعاتی من از این موزه واسه ایران دوستان عزیز

یه عالم سفرنامه نوشتنم می امد که یه دفعه همش از سرم پرید و شدم خالی از هر چی حس سفرنامه نوشتن!!
یادش بخیر ان وقت منظورم پنج شش سال پیش هست که وبلاگ نوشتن وبلاگ داری این شکلی نبود. هر وقت میخواستم جای برم از سه ماه قبل جار میزدم سه ماه بعدش هم از سفر و دیدنی ها می نوشتم.
حالا میخواهم از انگلیس جهانخوار کوچک بنویسم. پیش خودم فکر میکنی دیگه هر کسی تا حالا یه میلیونی باری سر از این جهانخوار کوچک در آورده چیز تازه ای نداره که من بخواهم برای کسی بنویسم.
اما باز گفتی شاید کسی بخواهد برای بار اول بره شاید یه چیزی تو این وبلاگ به دردش بخوره.
خوب همه کسانی که می روند انگلیس فکر کنم اول از همه سر از لندن در می آورند.

حالا تو لندن چه کار کنیم. چیزهای دیدنی لندن رو که همه خودتون می دونید.من هم یه خورده واستون مینویسم. امااول ازهمه بهتون پیشنهاد می کنم حتما حتما تا جایی که می توانید تو لندن برید موزه.
یکی از کارهای که تونی بلر نخست وزیر سابق انگلیس که خداوند عمرش بده این بود که موزه رو مجانی کرد و مردم رو از شر پول دادن برای موزه خلاص کرد.
من نمیدونم این بروان نخست وزیر جدید چه کار می کنه اینقدر مردم فحشش می دهند تو تاکسی اتوبوس موزه روزنامه های ابدوخ خیاری مترو پر بود از بد بیراه چاق و کاریکاتور هاش.
مگر این وزیر خزانه داری بلر نبود همه کارهای خوب این به اسم بلر تمام شد فقط فحش هاش موند واسه این بد بخت!!
یکی می گفت این اصلا انگلیسی نیست اسکاتیش هست باید برگرده خونه اش؟!!
خب برگردیم سر حرف خودمون من توصیه اکید می کنم رفتید انگلیس برید موزه ویکتوریا و البرت.

یه قسمت های از موزه خراب شده که همون طور نگه داشتند روی در ورودی نوشتن ان قسمتها که خراب شد کار دشمن تو جنگ بود.
دشمن که می دانید منظور این آلمان جنایتکار بوده . اما نکته جالب اش واسه من این بود که نخواستند اسمی از آلمان بنویسند. این که سعی می کنند احساسات مردم رو بر علیه هم تحریک نکنند خیلی خوبه. امام تیلا
میدانید که این دوکشور آلمان و انگلیس دشمن خونی هم هستند.اکثر دوستان آلمانی من کی گویند که ما از انگلیسی ها متنفر هستیم. وقتی می پرسی چرا؟! می گویند به ما حمله کردند خوب حق ما بود چون جنگ رو ما شروع کرده بودیم اما وقتی ما تسلیم شدیم باز زدند آلمان رو داغون کردند. راست دوروغش گردن کسانی که می گویند.
اینها رو داشته باشید تا بعد ....

دختره به آلمانی یه چیزهای میگه من نمی فهمم بهش می گم یا فارسی بگو یا انگلیسی من نمی فهمم چی می گی مادر جون زده زیر گریه که تو نمیخواهی به من گوش بدی؟!بعد هم به انگلیسی میگه تو مامان خیلی باهوشی هستی میفهمی من چی می گم می خواهی من رو ایگنور کنی!!!
تو خدا یکی بیاد به این حالی کنه من آلمانی بلد نیستم. واقعا نمی فهمم چی می گه. مامان بی سواد هم دردسری ها .

این بلا رو تو سويد هم سر من می آورد یه چیزهای رو به سوئدی می گفت یا چیزی که میخواست اسمش رو به سوئدی می گفت من بلد نبودم میزد زیر گریه حالا گریه نکن کی گریه کن . من خودم رو می کشتم تا مثلا می فهمیدم پنیر می خواد. تاریخ دوباره داره واسه من تکرار میشه.

یه جا معرفی می کنید عکس ها رو لود کنم پلیز . فکر نمی کنم بتوانم همه عکس ها رو تو وبلاگ بزارم.

سفرنامه

2008-09-27T21:52:00.003+02:00

این رو داشته باشید تا من برگردم.

نمی توانم بی خیال شم تا فردا.
یه سوالی دارم خانم های محترمی که از ایران می آیند برای شرکت تو کنفرانس های علمی یا هر مراسم دیگری و فقط یه مدت کوتاه این ور آب هستند بعدش بر میگردند ایران سر کار زندگی شون خب یه سری شون که خوب اعتقاد دارند و حجاب سرشون می کنند همه جا هم حجاب دارند. شکلی هم نیست.
اما یه عده دیگر که دختران دانشجو جوان یا استاد دانشگاه هستند که معلوم هست از سر ناچاری و زور یا ترس از دست ندادن شغلشون ناچارند تو کنفرانس ها با حجاب ظاهر بشوند. خب آن هم کاملا قابل درک هست و من اصلا و ابدا مشکلی هم با این موضوع ندارم.
فقط یه سوالی دارم شما هایی که تو یه جلسه دو دقیقه حجاب می پوشید تا احساس می کنید فضا امن شده حجاب تون رو در می اورد دوباره تا یه ایرانی وارد میشه احساس نا امنی می کنید روسری سر می کنید.
اصلا فکر می کنید ان طرف خارجی نسبت به کار شما چه فکری میکنه ؟!!
چه جوری این کار شما رو پیش خودش توجیه میکنه؟!!
بارها ازمن سوال شده که مثلا خانم فلانی از ایران هست تو یه جلسه روسری داره تو یه جلسه دیگه نه؟! تو یه جلسه گوشت میخوره تو یه جلسه دیگه میگه من مسلمانم گوشت غیر اسلامی نمی خورم.چرا؟!!! راستش من هیچ جوابی به سوالها ندارم می خواهم بدونم اگر از خودتون این سوالها بپرسند چه جواب میدهید ؟!!
چه طور یه فرد خارجی رو توجیه می کنید برای این رفتار؟ !! بگوید اعتقاد دارم خب چرا ده دقیقه دیگه زیر اعتقادتون می زنید. اگر بگوید از سر ترس هست آن شجاعت نقض کردنش پی میشه؟!به سوال دورویی چه جوابی خواهید داد؟!

بهتر نیست یه رفتار متعادل در پیش بگیرید ؟!! فکر می کنم طرف خارجی شما هم بهتر درکتان خواهد کرد. نمیشه به همه دنیا دولت و رفتار مردم ایران رو توضیح داد آن هم تو یه فرصت کم.
نیاز به توضیح نداره که بگم من کاملا این رفتار رو درک می کنم.اما فکر میکنم مردم جاهای دیگه دنیا تو فهمیدن این رفتار یه کم قاطی میکنند . که به نفع شما نیست.

سه سالگیت مبارک

2008-09-17T23:57:00.011+02:00

سه سال پیش تقریبا تو همین روزها بود. روز جمعه از دانشگاه رفتم پاناسونیک از ساعت یک ونیم تا پنج آنجا بودم.عین رباط کار کردم بدون هیچ گونه برک و تنفس چای یا چیزی. از ان جا بدوبدو دویدم چون از ساعت هفت تا نه و نیم شب شاگرد خصوصی داشتم.
وقتی درس تموم شد شاگردم گفت هفته بعد هم می آیی؟! گفتم: فکر نمی کنم دکترم گفته ۲۳ سپتامبر بیا بهت وقت سزارین بدهم.
برای خدا حافظی یه هدیه کوچک برام آورده بود. این آقا از اولین شاگرد های من بود و از همون سال اول رفتنم به ژاپن شاگردم بود و هر هفته به طور مرتب می امد رده شغلی خیلی مهمی داشت ولی شاید یکی دوباری بیشتر درسش رو کنسل نکرده بود. خیلی تو کارش جدی بود. نفس من رو هم می گرفت بس سوال می کرد.
تا برگشتم خونه دیگه ساعت حدود ده و نیم یازده شب شده بود. آن شب برای اولین بار در طول دوران حاملگی احساس کردم توان دوچرخه سوار شدن رو ندارم. دوچرخه رو دست گرفتم و پیاده یواش یواش راه افتادم سمت خونه.
شب به شوهرک گفتم این دخترک داره می آید. این رو کاملا احساس می کنم. باخنده گفت نه بابا دکتر گفت تازه ۲۳ بیای بهت وقت بدم. گفتم ک این دکتر من دیوانه هست. میدونه من مشکل دارم از ۴۰ هفته هم رد کردم تازه میگه ۲۳ بیا بهت وقت بدم.
مامان میگه کسانی مشکل من رو دارند تو همون هفته ۳۹ سزارین می کنیم. این چرا دست دست می کنه؟!!
فردا صبح روز شنبه از ساعت ۷ صبح دخترک اعلام آمادگی کرد و ساعت ۱۲ و هفت دقیقه ظهر تشریف فرما شد.
دخترکم امروز روز تولدش کله سحر با گریه و زاری از خواب بیدار شد انکار خواب بد دیده بود گریه می کرد و می گفت من چسب نمی خواهم. تمام امروز رو هم خسته و کسل بود تا بعد ظهر که دوستانش آمدن کلی سوپرایز شده و سر حال آمده .

دخترکم این اولین تولدش بود که روی زمین بود. هر دوتا تولد قبلی اش تو هواپیما بود. هر چند روز بعدش یه کیک و یه شمع سه نفر بود. ولی این اولین تولدش بود که مهمون داشت آن هم هشت نفر.

دخترک کره ای همسایه بغلی رو هفته پیش دیده بود بهش گفت: من۱۷ سپتامبر تولدم هست مامان میگه می خواهم پارتی بگیریم. ( من منظورم باز خودمون سه تا بود) میایی پارتی تولد من؟!! تو ناچاری اولین مهمونش رو دعوت کردم. بقیه دوستانش رو هم دعوت کردم. کلی امروز بعداز ظهر با دوستاش رقصید.
باش یه لباس خریده بود که روز تولدش ببوشه. این آهنگ تولد که دید گفت من لباس ابی می خواهم. عین این دخترک کوچولو.

تمام این شهر بخوانید دهات رو زیر پا گذاشتم هیچ لباس نانای به قول خودش که بچرخه پف کنه آستین هم نداشته باشه عین لباس این دخترک باشه پیدا نکردم. تصمیم گرفتم برم فرانکفورت براش لباس بخرم دیدیم آنقدر کار دارم نمی رسم. رفتم پارچه خریدم خودم با دست براش لباس دوختم.
کلی از این که لباس نانایی نای آبی پوشیده بود امروز ذوق کرد.

دخترک عزیرم تولدت مبارک. مرسی که با تولدت لذت مادر شدن رو به من هدیه کردی. من از تک تک روزهای و ثانیه های این سه سال لذت بردم از داشتنت قند تو دلم آب شد و خوشی کردم از نوازش پوست لطیفتت. دخترکم تولدت مبارک. عزیزکم دوستت دارم .

دکتر آلمانی

2008-09-17T23:57:00.000+02:00

بالاخره بعد از این همه وقت آمدن به آلمان دیروز از زور مریضی طلسم رو شکستیم و هر سه تا مون راهی دکتر شدیم.
برای ویزیت یه دکتر عمومی سه نفر مون با دارو ۲۱۰ یورو پول دادیم. بیمه ما این پول رو ۲۰ دلار از هر نفرمون کم می کنه بقیه رو پرداخت می کنه. ( من قیمت ها رو می نویسم تا بعدا اگر خواستم یادم بمونه. یا شاید کسی خواست مقایسه کنه مزنه دستش باشه.)
به شوهر می گم من اگر کور بودم نیاز به هیچ کمکی نداشتم تمام دارو ها روش با خط بریل نابینا ها نوشته شده بود. اگر ایران بودم و کور بودم باید میزدم تو سر خودم تا هزاران نفر کمک کنند من یه دارو رو مصرف کنم.
میگه تو ایران دوتا چشم گنده هم داشته باشی باز باید بزنی تو سر خودت. دارو رو بهت میدهند نمیدونی چند تا بخوری؟ کی بخوری؟ قبل غذا بخوری ؟بعد غذا بخوری؟ کسی وقت خرید بهت توضیحی که نمیده هیچ ان چیزی رو که هم روش می نویسند قابل خواندن نیست.

مملکت که کار درست باشه همه چیزش درست و سرجاش هست. مملکت هم که تخماتیک باشه همه چیز تخماتیک هست.لا امامو المامان و التیلا

تولد

2008-09-15T22:06:00.004+02:00

کلی نوشتم همش پرید.
آقا ما خیلی گرفتاریم روز چهارشنبه هشت تا مهمون داریم.
من دارم خودم رو می کشم به دخترک فارسی یاد بدم. تو یوتبوب دنبال شعر های بچه ها هستم. این شعر دو تا کلمه غلط یاد دخترک داده حالا هر کار می کنم همون جور غلط می گه. به من هم میگه نه بلد نیستی تو آهنگ این جوری میگه.
این ور آب که می گویند بچه از وقتی که زبان باز هم نکرده همه چیز رو درست تلفظ کنید. حتی اگر آن غلط میگه شما درستش رو بگوید با زبان بچگانه غلط غولوط یاد بچه ندهید. آن ور آب رو دیگه نمیدونم والله کسی نیست نظارتی مشورتی چیزی به این کتاب ها و آهنگ های کودکانه بده؟!!
پر از تبعض جنسی برتری مرد به زن و خشونت و چیزهای خیلی نا مناسب سن کودک هست.

چیز بهتری سراغ ندارید ؟!! چیزی که وقتی ترجمه اش کنی کسی چشماش چهار تا نشه. عین اتل متل توتوله
آن قسمت زن کردی بستون رو ترجمه کنید ببنید چی میشه؟!!
من به هیج عنوان چیزی رو که برتری جنسی یا زن ستیزی تو باشه به دخترک یاد نمیدهم.

ص ک۳۰ سیاسی

2008-09-08T23:38:00.005+02:00

هفته خیلی پرکاری بود. شوهر از مسافرت آمده بود. می خواستیم تصمیم بگیریم آخر هفته رو چه کار کنیم. اینجا روزهای یکشنبه فروشگاهها تعطیل هستند.( حالا هی بگوید آمریکایی ها کانادایی ها مذهبی هستند. من هر چی دوست آلمانی دارم یکشنبه تعطیل صاف میره کلیسا. صدای ناقوس کلیسا هم که عین اذان تو کشورهای مسلمان گاه و بیگاه گوش بدبخت ما کر کرده) .
اولین جای که پیشنهاد می ده و بنده با کله می پذیرم شهر بادن بادن هست. این شهر یا بهتر بگم این دهات خوش آب و هوا در دل بلاک فورست هست. خیلی شبیه شهر رامسر ایران هست.
اغلب کسانی که تو این شهر زندگی می کنند افراد خیلی مسن ( بخوانید رو به فوت) اما شدیدا پول دار هستند. که روزگار خوش بازنشستگی رو تو این بهشت کوچک می گذارند.
این شهر پراز میلیونر و پول دار روسی هست که همراه باز جوان و زیبا در کنار رودخانه رویایی این شهر قدیم میزند.

تو زبان آلمانی بادن به معنای حمام هست. بیل کلینتون که معروف حضورتون هست عاشق این شهر هست و در ستایش این شهر فرموند: یه بادن واسه این شهر کم بوده واسه همین شده بادن بادن*
خب شهر که همه پولدار پیر پاتال حمام آب معدنی و مشت ومال به راه چیز دیگری که می خواد حالا کازینو یا قمارخانه هست که بعد از آن حمام باحال حساب بساط عیش ونوشان رو کامل کند.
کازینو بادن بادن یکی از معروفترین کازینو های این شهر هست.
بنده ناچیز خداوند که مشکل ریه دارم. از دو فرسخی من کسی سیگار بکشه میافتم رو به مرگ. ( پدرم از سرطان ریه فوت کرد.پدر خودش هم همین طور مشکل ریه تو خانواده ما خیلی ریشه دارهست.) بنابراین این جور جاها که محیط آلودتر هست اصلا وارد که هیچ نزدیک نمیشم. آخرین بار تو زندگیم فکر کنم ۱۵ سال پیش از ماقبل تاریخ بود رفتم کازینو آبشار نیگارا. بار کلاب دیسکو اینها که دیگه هم خوشبختانه از سن من گذشته.

واسه همین تصمیم گرفتیم بریم یه حمام آب معدنی اساسی. این نازگل من عاشق آب هست. معمولا روزهای آخر هفته می برمش یورپا پاد.
وقتی دید دارم لباس شنا و حوله بر میدارم جیغ و داد و خوشحالی که مامی می خواهیم بریم شنا.خب دیگه نمیشد دروغ گفت باید میگفتم آره داریم می ریم استخر.
متاسفانه تو استخر های بادن بادن بچه های زیر هفت سال رو راه نمی دهند.تا پارسال راه میدادند اما انکار یه اتفاقی پارسال افتاده و دیگه بچه زیر هفت سال رو راه نمیدهند. آز آنجایی که شهر خیلی توریستی هست و خیلی فقط برای این حمامهای ابگرمش می رند آن جا اکثر حمام ها مهدکودک داره و کسانی که بچه دارند میوانند بچه شون رو بسپارند به مهد.

رسیدم دم استخر دخترک مهدکوک وسایل بازی رو دید دیگه یادش رفت می خواست بره شنا.پرید رفت تو ما رو هم فراموش کرد.
خب من حالا چه طوری برای شما توضیح بدم این حمام های آلمانی های بی ناموس رو؟!
استخر ها معمولا دو قسمت دارند . یه قسمت اول که شبیه همون استخر های خودمون هست که خیلی کم عمق هست و مردم فقط توش راه میرند. البته خود همین قسمت هم خودش چند قسمت مخالف هست که باید برید ببنید من نمیتوانم توضیح بدهم ولی خب همشون با آب هست. قسمت دوم انواع و اقسام مختلف سونا هست. آلمانی های بی ناموس زن و مرد لخت و بدون لباس شنا میرند سونا.
کلا این جا رول هست کسی با لباس شنا نمی توانه وارد قسمت سونا بشه. همه زن و مرد باید همون جلو در مایو شون رو در بیارند برند سونا.

آنقدر سونا های آلمان متنوع و جالب هست خیلی دل کنده از این سونا سخت هست. از طرفی لخت و عور شدن جلو این همه مرد زن کار شاق ونشدنی هست. تصمیم گرفتیم حوله مون بپچیدم دور خودمون بدویم تو یه سونا ابی که خیلی معروف هست. ماموارن نیرو انتظامی همه جا مراقب هستند کسی با لباس وارد نشود. کسانی که حوله دارند رو سا لخت می کنند یا سریع بیرونشون می کنند.
آمدیم از سونا بیرون به شوهر می گم نگاه ببین چه دنیا عجیبی هست یه جای دنیا زن و مرد باید لخت شوند نیروی انتظامی سخت مراقب هست کسی از دستور سرپیچی نکنه. یه جای دیگه دنیا مردم یه چکمه نمی توانند بپوشند. لباس سفید و رنگی نمی توانند بپوشند. چهار تار مو سرشون نباید دیگه بشه.
میگه چی رو با چی مقیاس می کنی این آلمانی ها نسبت به خیلی از کشور پیشرفته هم جلو تر هستند. این همه تو فضای باز بدون هیچ کنترلی این همه مشروب می خورند تو تا حالا دیدی کسی مزاحم کس دیگری بشه. این همه آزادی دارند ولی ببین چقدر راحت رلکس هستند.

میگم آره انصاف خیلی آدمهای باشعوری هستند فقط یه کمی سگ اخلاق هستند.
میگه میدونی چرا اینها کردان رو گذاشتند وزیر کشور بشه. می گم از لنگ و پاچه مردم رسیدی به کردان نه چرا؟!
میگه کسی که مدرک فوق دپیلم سالیان سال خودش رو دکتر جا زده حتی دانشیار هم شده چه انتخاباتی برگزار کنه. اما فکر نمی کنم هر چقدر کارش تو تقلب درست باشه با این گرونی و مشکلات ایران دیگه کسی تو انتخابات شرکت کنه.
می گم شرکت می کنند خوب هم شرکت می کنند. بالخره یه راهی پیدا می کنند مردم رو می کشوند پای صندوق. فکر می کنی تو این سی سال گذشته چی کار کردند هر دور این خیمه شب بازی بود. مردم هم خب چیکار کنند از این ستون به آن ستون فرج هست بالاخره یه بد بیاد از بدتر که بهتره.

میگه بد و بدتر چیه؟! قدرت داره کاملا منتقل میشه دست خامنه ای. آقا علنا میگه شما ۵ سال دیگه هستی. بد و بدتر کدومه؟! تو هر دوره که نگاه کنی یه سری ریزش می کنند کنار گذاشته می شوند.حالا دیگه رسیده نوبت خود ذوب در ولایت ها که ناخالص هاش ریزش کنند.
نگاه کن سر این مدرک تقلبی کردان صدا یه نفر از این اصلاح طلبان در نیومد. میدونی چرا؟ چون اکثر خودشون هم به همین درد مبتلا هستند. یکی که خیلی خفه شده اصلا ازش صدا در نمی یاد خود آقای میردامادی هست که از کمبریج مدرک گرفت. اکثریت شون هم از انگلیس مدرک گرفتند. اینها پته مت ها همدیگر رو دارند به موقع اش رو می کنند. بسته به این که کی بیشتر قدرت داشته باشه ان یکی رو می زنه کنار.

من نمی دونم بابا من تنها چیزی که میدونم اینه مردم باز میرند پای این صندوق ها حضور فعالشون رو نشون میدهند.

میگه کی میره رای بده؟!

همین وبلاگ نویسان. همین خانواده هاشون. واسه سیاهی لشکر نشون دادن تو تی وی جلو خبرنگاران خارجی پز حضور فعال مردم رو نشون دادن که خوبه.
بعد هم مردم رای ندهند چیکار کنند؟ آنی که کارمند هست شغل اش رو از دست بده؟دانشجو از درسش بیافته؟ چی می دونم کلی هزینه بدهند که چی بشه؟! کور بابا همه چی. کور بابا مملکت. من کارم راه بیفته من درسم تموم بشه من گلیمم رو از آب بکشم. خونه من خراب نشه. هر چی بادا بادا.

من هم ایران بودم به جای یه رای ده بار رای می دادم. حوصله داری ها
آن بدبخت منوچهر احمدی تو زندان مرد چی شد؟ آن پسر چشش تو ۱۸ تیر کور شد چی شد. آن یکی که کشته شد چی شد. آن باطبی بدبخت نزدیک ده سال تو زندان پوسید چی شد؟ ول کن بابا حال داری ها برید رای بدهید حالش رو ببرید زندگی رو ببچسب برید بادن بادن عشق حال کنید. کی به کیه؟ رای ندادن کیلو چنده ؟ جانم فدای رهبری. من رای میدم آن هم به احمدی نژاد. اصلا چرا من به حرف رهبرم گوش ندهم.

آقا جانم فدایت من رای میدم به احمد نژاد. چون اراده تو بر این هست. آقا من رای میدهم تا روت کم بشه و آس تر از آحمدنژاد رو رو نکنی مردم شککه بشوند.
من رای میدم تا کسی یقه آن یکی دیگر رو نگیره که اگر رای داده بودی وضع بهتر از این بود. آقا من رای میدم تا مردم کمتر به جان همدیگر بیافتند همدیگر رو تکه پاره کنند. من رای میدم تا همین اب باریکه هم قطع نشه. این آب باریکه برای زندگی کافی نیست اما برای جلوگیری از نمردن کافی هست.
بالخره این وضع همین طور ادامه پیدا می کنه بقول یه بنده خدایی یا خر میره یا صاحب خر یا دنیا می مونه بی صاحب دیگه.
ارداه ای که از دل برای تغییر نیست. جز این که دست غیب اوباما یا مک کین از آستین راستین جرجک در بیاید.
رای بدهید حالش رو ببرید.

ما هم بریم این ور دنیا عشق و حال ...

انهایی که سیاسی دوست ندارند قسمت س ک ۳۰ شو رو بخوانند.

*برگرفته از اینترنت و ویکپیدیا

Prisoner of Tehran

2008-09-05T22:16:00.007+02:00

این بزرگترین فروشگاه (مال) شهر ما هست. تو طبقه اول این مال یه اتاق برای بچه ها هست. که به آلمانی اش میشه Kinderzimmer.
برای راحتی بیشتر مشتریان این اتاق بچه از بچه ها به مدت دو ساعت رایگان نگهداری می کند. حتی به کسانی که موبایل ندارند عین من ( من با این سیستم موبایل پدر کشتی دارم. از همیشه در دسترس بودن منتفرم) یه موبایل همه می دهند تا در مواقع ضروری مربیان بتوانند با شما تماس بگیرند.
دخترک میگه بعد از جنی و جسیکا تو دیکر کانادا معلم هاش( که خوشبختانه بیشتر شفتی که میرم هستند همون دوتا معلم مورد علاقه اش هستند) بهترین مربیان روی زمین هستند و ایشون خیلی بهشون علاقه داره تصمیم داره براشون کادو یا گل بخره و بهشون بگه اش لی بی دیش.
هر چی از معلم های دیکر خودش بدش می امد مخصوصا از پیتر عاشق این دوتاست.

دخترک فقط یه ماه دیکر رفت و به دلایل متعدد دیگه نفرستادمش واسه همین برای اینکه از تنهایی در بیاد سعی می کنم ببرمش تو این اتاق با بچه های دیگر بازی کنه.

امروز گفتم خوب من هیچ خریدی ندارم. از خرید کردن چرخیدن تو فروشگاه متنفرم. گفتم برم این کتابفروشی.

طبقه بالاش یه جای نسبتا خوب داره میشه بشنی هر کتاب رو که دوست داری رایگان بخوانی یه قهوه ارزون هم از ماشین برای خودت بخری و کلی صفا کنی.
تو کتابفروشی چشم خورد به کتاب پرسپولیس مرجان ساتراپی که آلمانی ترجمه شده بود. برش داشتم به پسرک خوش اخلاق تو قسمت اطلاعات گفتم انگلیسی این کتاب رو نداری. یه کم چرخید گفت: نه. گفتم فرانسوی چطور ؟( نه این که من خیلی فرانسه بلدم) گفت: نه! گفتم ژاپنی چطور ؟ گفت: نه! گفتم من این کتاب رو نخواندم خیلی دلم می خواست یه کم ازش رو بخوانم. با خنده گفت: تو به همه زبان میخواهی جز آلمانی. میخواهی یه کمش رو بخوان خیلی سخت نیست میفهمی.

گفتم بیخیال بابا کجا می توانم کتاب انگلیسی پیدا کنم؟! دستم *رو گرفت صاف برد قسمت کتاب های انگلیسی.
تو کتاب ها همونچور می چرخیدم تعداد کتابهای انگلیسی خیلی زیاد نبود. این جا همه چیز از تیغ ترجمه و دوبلور می گذره. هر چی فیلم در میاید اینها می گیرند فرت فرت دوبله اش می کند فیلم بدبخت رو به گند می کشند.
هر چند من با دوبله فیلم به شدت مخالف هستم اما شما سر جدتون حالا دوبله می کنید لااقل فارسی دوبله کنید ما هم بفهمیم دیگه!!
به قول الفی الفی ریشه هر چه زبان غیر فارسی ور بیفته ما راحت بشم از این همه عذاب الهی.جای ما همه مردم دنیا عذاب بکشند.

خلاصه همین طور که دنبال کتاب مناسب می گشتم که دو ساعتم رو پر کنم چشم به یه کتاب خورد که توش تهران بود با دو چشم های رو جلد کتاب که یه دفعه هر چه غم و دلتنگی دنیا بود در غروب جمعه رو ریخت تو دل من.
کتاب رو باز کردم یه تکه از کتاب رو که خواندم غم و دلتنگی ام ده برابر بیشتر شد. اولین جمله ای که به چشمم خورد کلمه فرودگاه تورنتو بود.
کتاب رو بستم. انقدر دلم تنگ بود که میتوانستم گریه کنم. دلم میخواست برگردم کانادا. از هر فرودگاهی شد مهم نبود. مونترال یا تورنتو یا هر جای دیگر. دلم شدید می خواد برگردم کانادا. من تو کانادا دنیا نیامدم اما کاناد خونه من هست و من همیشه به چشم خونه ام بهش نگاه می کنم. من اصلا یادم نی اید تو کانادا احساس غربت کرده باشم یا دلتنگ شده باشم.

کتاب رو برداشتم رفتم طبقه بالا یه قهوه برای خودم ریختم و دو ساعت از کتاب رو که در مورد خاطرات زنی بود که تو زندان اوین بود و شخصی بنام علی ازش بازجویی می کرد. فقط ۲۵ صفحه از کتاب رو خواندم.
گریه امان نمیداد تند بخوانم یه دفعه دیدیم ۵ دقیقه از زمان گرفتن دخترک هم گذشت. به سرعت کتاب رو بستم برگشتم دخترک رو گرفتم.
برگشتم خونه هی بخودم لعنت کردم چرا کتاب رو نخریدم. چرا الان فراموش کردم. دیگه دیر شده بود و کتابفروشی تا فردا تعطیل هست.
شب تو اینترنت کلی دنبال کتاب گشتم. انکار قرار از این کتاب فیلم تهیه بشه. این سه تا قسمت از مصاحبه با نویسنده کتاب رو تو توتیوب پیدا کردم. فهمیدم که علی با زن زندانی ازدواج کرده و از اعدام نجاتش داده و خودش سپر گلوله زن کرده و برای بار دومین با مرگ خودش زندگی زن رو نجات داده.باید حتما کتاب رو بخوانم.

دخترک خوابیده و من امشب هم تنها هستم.( شوهر ولگرد رفته مسافرت کاری. محض اطلاع) برگشتم به سالهای خیلی خیلی دور دلرم به خاطراتم چنگ میزنم. همین جور مرور می کنم و بر می گردم به عقب تا میرسم به خانه شماره ۶۶۹۶.

جای که نقطه آغاز برای یه شروع تو زندگی من بود. راستی من به شما گفتم من یه زمانی با ۸ نفر تو همین خونه فسقلی زندگی می کردم. دو تا کانادایی و دوتا استرالیایی و دوتا فنلاندی یه فرانسوی شلخته که همون رو دیوانه کرده بود یه کی هم از افریقای جنوبی. سالهای اولیه زندگی دانشجویی. شاید از سخت ترین و پربار ترین سالهای زندگی من بود.

مری صاحب خونه ما از هر کدوم نفر ۲۵۰ دلار ناقابل می گرفت. حساب کنید این خونه دو خوابه رو چقدر ازش در می آورد.زیر زمین و اتاق های زیر شیروانی همه رو اجاره داده بود. کم مونده بود تو گاراژ خونه هم یه اتاق درست کنه اجاره اش بده.

تو همون خونه بود که با دوستان ایرانی ام شیدا و داریوش که زن و شوهر بودند همراه دوتا بچه هاشون می نشستم کنار پنچره. شیدا عاشق منظره این خونه بود. برام از خاطرات زندانش می گفت و این که هر دو سالهای تو زندان چه ها کشیدند.
شیدا دکتری شیمی می خواند و داریوش تو یه شرکت شاختمانی مهندس بود. بسیار زن و شوهر خوب و دوست داشتنی بودند.
اصلا همین شیدا بود که چشم گوش من رو به سیاست ایران باز کرد و این که تو ایران چه می گذره. هنوز خاتمی نیامده بود و حول وحوش زمان انتخابات اولین دوره خاتمی بود.
شیدا با چه نیرویی ازش حرف میزد و داریوش چقدر امید داشت که با آمدن خاتمی وضع بهتر میشه و آنها که هرگز قبول نکرده بودند به عنوان پناهنده از ایران خارج شوند برمی گردند و به ایران خدمت می کنند همش می گفتند کاش فقط کمی روزنه ها باز شود و آنها برگردند.

خیلی دلم می خواد بدونم شیدا و داریوش الان چه کار می کنند؟ الان به چه فکر می کنند؟ بعد برگشتنم خیلی دنبالشون گشتم. فهمیدم رفتند تورنتو. ولی هر چه بیشتر گشتم کمترین اثری ازشون نبود

دانشگاه سابق کوفتی ای میل من رو تو مدتی که رفته بودم نیوزیلند قطع کرد.فقط یه هفته ای میل ها پک نکردم. سر یه هفته ای میل بچه های قدیمی رو حذف کردند. من کلی عکس و ای میل دوستانم رو از دست دادم.خیلی از دوستانم رو برای همیشه از دست دادم .

وقتی بعد تقریبا ده سال برگشتم این عکس بالا رو پاییز پارسال از همون خونه گرفتم. خونه رو برای فروش گذاشته بودند و من خیلی تلاش کردم که این شوهر رو راضی کنم تا خونه رو بخریم ولی زیر بار نرفت که نرفت.

*صد البته می دانید که این یه اصلاح هست و اقعا دستم رو نگرفت که اسلام به خطر بیفته.

هوس یا آروز

2008-09-04T20:21:00.000+02:00

نمی دونم هوس هست یا آروز . حالا هر چی هست یه مدتی همچین هوس یا آروز یه وبلاگ درست حسابی رو دارم. یه وبلاگ حسابی با همه آن جینگول منگول بازی هاش و خوارک از این حرفهاش.
آن وقتها که آروز بر جوانان عیب نبود. حالا هوس رو نمی دونم؟!

منبع مالی من

2008-09-02T23:00:00.006+02:00

فردا هم باید تو قطار از اینها درست کنیم!

میدونم باید از سویس بنویسم. میدونم قول نوشتن خاطرات ژاپن رو دادم. اما یه چیزهای رو باید بنویسم. واسه ثبت تو حافظه تاریخ.

- فردا صبح میرم مونیخ. واسه یه سفر کاری. به دخترک می گم برو زود بخواب فردا صبح زود باید بلندشی می خواهیم صبح زود بریم سوار چوچو ترن بشم. با خوشحالی دستهاش بهم می زنه می گه اوکی مامی. فردا می خواهیم بریم تو مونیخ یه پلی گراند بزرگ تا شب بازی کنیم.
دلم براش میسوزه بیچاره نمیدونه تمام فردا رو باید زیر دست پای دست آدم بزرگ این ور آن ور بره اما سعی می کنم ساعت نهار در برم حتی کوتاه هم شده ببرمش یه کم بازی کنه.

-به یه سفر دو هفته ای دور آلمان دعوت شدیم. همراه با یک نهار در ضیافت خانم آنجلا مرکل. قبل از این که بیایم آلمان این سفر تو برنامه بود و می دونستم تو آخر ماه آگست انجام خواهد شد. اما نمیدونستم این سفر شیک بدون بچه هست.
خانمی که مسول این کار هست چند بار تماس گرفته و خواسته که حتما شرکت کنیم. کلی از هتل های خوب گرون و کاخ و جاهای دیدنی از جمله این جا که تو برنامه هست تعریف می کنه تا تشویق کنه تو مراسم شرکت کنیم.می گم خانم عزیز من بچه سه ساله دارم این جا تو آلمان هم کسی رو ندارم . برنامه یه جور بزارید تا با بچه هم بشه شرکت کرد.
کلی آدرس و شماره مختلف از پرستار بچه به ای میل کرده میگه بسپارش دست یکی از اینها می گم مگر میشه من دو هفته از بچه ام دور باشم.همین جور بسپارمش دست یه پرستار خودم برم دنبال خوشی ام. چنان از حرفم تعجب می کنه انکار من تنها مادر روی زمین هستم که این کار رو می کنم.
گاهی دلم برای این بچه های آلمانی خیلی خیلی میسوزه. تو زندگی اجتماعی شون که دقت می کنی. بچه بد جور تو حاشیه هستند. دقیقا برعکس کشور سوئد.
حالا به شوهر می گم تو برو. میکه ولم کن بابا خیلی از اینها خوشم می آید.

- از در دانشگاه که در میایی انکار وارد یه کشور دیگر یه فرهنگ دیگه یه جای دیگه شده ای. من تا حالا تو کشوری ندیده بودم اینکار دانشگاهیانش مخصوصا استادانش کار درست باشعور و انسان باشند. در عوضش مردم تو کوچه و خیابون آنقدر عنق و عصبانی و بداخلاق باشند. مردم انکار یه جوری از آزار هم لذت می برند.

- این جا مردم خیلی علاقه دارند بستنی بخورند. تو خیابون همینجور چر از این کافی شاپ. یه َعالمه مدلهای مختلف بستنی با هزار مدل تزیین های خوشگل که خیلی هم خوشمزه هست وجود داره. مردم آلمان به شدت برای این بستنی ها پول می دهند.
وقتی بستنی برای بردن می خری. تو طرف یکبار مصرف قیمتش با انی که تو کافی شاپ بخوری فرق داره. مثلا به یه قاشق (؟!) بستنی رو می دهند ۸۰ یا ۷۰ سنت حالا شاید آنی که بخواهی تو ظرف خوشگل مثل آنی که تو ایران بهش می گویند سان شاین یا چیزی شبیه ان برات بیاره هر قاشقش یه ۵۰ یا یک یورو گرونتر باشه.
هر روز هروز من دارم می بینم کارکنان این کافی شاپ ها با مردمی که بستنی برای بیرون خریدن آما تو صندلی مخصوص کافی شاپ نشستن درگیر هستند .
چند روز پیش دو زن خیلی مسن روی صندلی مخصوص جلو کافی شاپ نشسته بودند و از بستنی مخصوص بیرون که ازرونتر بود به آرومی می خوردند.
کارمند کافی شاپ امد بهشون گفت از این جا بلند شوید این صندلی برای کسانی هست که از بستنی برای این جا سفارش بدهند. حالا من خیلی آلمانی نمی فهم اما خوب معلوم بود سر این موضوع دارند بحث می کنند. تو خانم بی توجه به تذکر آقا به بستنی خوردن ادامه دادند. یه چند دقیقه دیگه باز مرد آمد گفت بلند شوید. این ها باز توجه نکردند. مردم رفت دو دقیقه دیگه برگشت چنان نعره می کشید و با مشت می کوبید روی میز اینها که ظرف بستنی یکی شون افتاد زمین. یک عالمه مردم جمع شده بودند این دوتا پیرزن رو نگاه می کردند.
دلم می خواست آلمانی بلد بود هر چی فحش بلد بود نثار آن مردتیکه می کردم.
بابا یه بار تذکر می دهی دوبار تذکر میدی حالا طرف توجه نمی کنه بیخیال شود دیگه آزار داری به خودت و دیگران میدهی به مولا.

من دیگه این وبلاگ انار رو نمی خوانم. تحریم می کنم . من اصلا آدم تحریم گری هستم.دیشب دختر من رو کچل کرد که من از آن قرمز ها می خواهم. امروز از این جا براش یه دونه انار خریدیم ۲ یورو ۹۹ سنت اخه این انصاف من برای هر دفعه باز کردن این وبلاگ دویورو نودو نه سنت بدهم. نه این درسته اصلا!

- تو این همه خشانت( همون جمع خشونت هست)که یه ما رو هفته قبل گرفته بود. یه اتفاق افتاد کلی موجبات انبساط خاطر ما شد. یکی از من خواسته منبع مالی این همه سفر های رو که می رم مشخص کنم. بگم از کجا پول میارم این همه(؟!!) می رم سفر.
برادر من خواهر من سفر کدوم هست. این حرفها چیه می گویی؟ مگه من کاندیدا انتخاباتی ریاست جمهوری هستم که منبع مالی سفرهام رو مشخص کنم؟!
اولا اینها که پرسیدن نداره منبع مالی ؟! جیب مبارک جناب آقای همسر که از جیب ملا هم پاک تر هست. *
بعدش هم کدوم سفر (؟!!) من از آخرین بار سه سال پیش رفتم نیوزیلند.که از پس انداز کاری خودم و شوهر بود. حتما یادتون هست که دختر من روز شنبه دنیا آمد و من تا ساعت ۹ شب روز جمعه با ان شکم گنده سر کار بودم و با دوچرخه برگشتم خونه. حتما یادتون هست دیگه! . و اخری هم چند هفته پیش رفتم سوییس که کلا یه هفته هم نمی شد. هنوز حساب نکردم جقدر خرج شد.

هتل تو سوییس خیلی خیلی گرون بود. اما غذا و رستوران هاش از آلمان ارزونتر بود. که این به نفع ما بود . بستنی هاش خیلی گرونتر از آلمان بود. خب خیلی هم از بستنی آلمان خوشمزه تر بود.
(رفتید سوییس حتما فکری به حالا هتلش بکنید. خونه دوستی همویی خاله دایی خراب شوید. تا می توانید بستنی بخورید که خیلی خوشمزه هست. هرچند گرون اما اشکال نداره عوضش وقتی میروید کانادا اصلا بستنی نخورد چون بستنی هاش خیلی بد مزه هست ارزش پول دادن نداره جبران میشه.)

بنابراین تهمت نزنید. یعنی چی جاسوسی می کنی پول می گیری؟!! اصلا به من میاید جاسوس باشم. جاسوس کی؟ نکنه جاسوس احمدی نژاد هستم. یه کم بیشتر فکر کنید شاید به این نتیجه برسید که غیر از جاسوسی از راه دیگری هم میشه پول در آرود.

چقدر این شاخه آن شاخه شد.

- هر بار دلیل سفر به کشور مختلف رو نوشتم برای هزار بار هم تو این وبلاگ توضیح میدم.اما باز از من می پرسند چرا همی میری این کشور آن کشور. حالا کل قضیه بماند برای بعد از سفر میایم دوباره ریز ریز می نویسم آنلاین سوالات جواب می دهم که دیگه دست از سر کچل من بردارید.

فقط برای آلمان بگم که شوهر من از دولت آلمان یه جایزه آدمیک برده.که مال استادان دانشگاه هست. که شامل یه مقدار پول نسبتا خوب و همین سفرهای که خدمتان عرض کردم و یه کرسی استادی دانشگاه هست.

این جا چون وبلاگ من هست و من اصلا چشم دیدن هیچ گونه برتری عملی شوهرم رو ندارم و از طرفی کلی شاگردان شوهرک این جا رو پیدا کردن و میخواند و ایشون هم اصلا دلش نمی خواد شناخته بشه و من هم در کمال حسادت حاضر نیستم از خوبی هاش چیزی بنویسم خیلی وارد ریز قضیه نمی شم. خودم یه جایزه ای چیزی ببریم می یایم این جا هوار هوار می کنم. بنابراین بی خیال قضیه جاسوسی بشوید بابا بیخیال جاسوس کیه؟!! جاسوسی چیه؟!!
من اگر جاسوسی هم بکنم جاسوسی امریکا رو می کنم نه احمدی نژاد رو بی خیال احمدی نژاد باید من واسه خاتمی هم تره خورد نمی کنم . احمدی نژادی که جای خود داره .
من برم وسایل رو جمع جور کنم. یه گونی فقط وسایل این دختر میشه.
آزی و سارا عروسک هاش- قیچی با کاعذ . مداد رنگی با کتاب نقاشی- نصف اناری رو که امروز خریده ( نصف اش گذاشت فردا تو قطار بخوره) مقدار متناوبی کتاب داستان فقط انگلیسی نه آلمانی- شکلات - انگور- آب -پتو - سطل و بقیه وسایل خاکبازی- میوه- دو دست لباس اضافه با یه کفش اضافه- عینک. کرم ضد آفتاب- دستمال خیس- دستمال کاغذی.

بچه های خوبی باشید تا من بر گردم.

Switzerland. Luzern

2008-08-31T00:37:00.014+02:00

من پانصد خورده عکس گرفتم.خدا بهتون رحم کرد که دوربین ام خورد زمین تلف شد نصف صفر بی دروبین شدم.حالا هم نمی دونم کدوم رو انتخاب کنم. تو چند پست عکس میزارم وبلاگم سنگین نشه.

فکر کنم این تنها کشور روی زمین باشه که زبان انگلیسی توش در اولویت آخر قرار داشت. حتی پایین تر از ژاپنی؟!!

شما یه کم عکس ببنید تا من خدمت برسم توضیح بدهم. سه روزه خشمگین هستم. تا اطلاع ثانوی هر چی جرمن غیر جرمن از من دور شوند که من بد جورخشمگین هستم. حرف زدن با من دل شیر می خواد آهای جیگر دار بیا جلو ...

Switzerland - Bern

2008-08-27T22:48:00.003+02:00

تعطیلات

2008-08-12T22:05:00.005+02:00

از یه چیزی که تو آلمان خیلی خوشم می آید این اسم گذاری خیابون هاش به اسم دانشمندانش هست. قربونش برم کم هم نیستند.
خیلی احساس خوبی آدمهای که فقط تو کتابها خواندی یه دفعه مجسمه شون رو یا اسمشون روی یه خیابون می بینی.

این ماه انکار ماه تعطیلی و تنبلی هست. از چند جا منتظر یه سری کار های اداری هستیم. همه رفتند تعطیلی و مرخصی کسی پی گیر کار نیست.
به الفی الفی می گم بیا ما هم یه چند روزی بریم مسافرت خفه شدیم بس این جا بودیم.

دخترک هم انکار دیگه از یه جا موندن خیلی کلافه شده.
دیروز به من میگه این ها که تو این هواپیما هستند خیلی آدمهای خوشبختی هستند؟!
می گم چرا مادر ؟!!
میگه خوب دارن میرند خونه مادربزرگشون . آن پر از کادو سورپرایز هست.

البته فعلا بزرگترین معضل زندگیش پوپ کردن سارا و آزی ( عروسکهاش )تو شلوارشون هست.

خلاصه ما یه هفته ای داریم میری دور سویيس .
برگردم حتما دنبال ورقی از زندگی مو می نویسم.

ورقی از زندگی

2008-08-10T12:45:00.022+02:00

پوتین داره گرجستان رو لته پار می کنه. صدا از هیچ کسی در نمی آید. آهای وبلاگستان خوابید.

یا فقط این جرجک بوش فحش خور ملس هست. حالا وبلاگستان که هیچ صدا از هیچ کشور مدافع حقوق بشر هم در نمی آید. بازم دم هم جرجک دیوانه یه نیمچه اعتراضی کرد.

آهای مردم اینها هم عین فلسطینی ها انسان هستند کجا رفت آن همه دفاع های آتیش از حقوق کودکان و زنان. کجا رفت ان همه عکس کودکان بیگناه کشته شد در جنگ. کجا رفتند این مدافعان ضد جنگ.
هایی هویی برادر خواهر حرفی سخنی همتی اعتراضی ...

سالیان دور آن وقتها که در کشور آفتاب تابان ژاپن زندگی می کردم. یه دوست عرب مصری داشتم به نام هالا.
هالا خانم قصه ما اگر بهش می گفتی هاله به شدت عصبانی می شد. می گفت هاله لابد فارسی هست من هالا هستم.
گاهی وقتها که بد جنسی ام گل می کرد هی پشت سرم بهش می گفتم: هاله. بعد با بدجنسی می گفتم سومی ماسن ( یعنی ببخشید) گاهی وقتها هم بدجنسی آن گل می کرد. دنبالم می کرد من هم با جیغ بنفش کشان سعی می کردم از دستش در برم. ولی آخرش می گرفتم تا می توانست ازم نیشگون می گرفت بعدش هم می گفت الحمدالله انتقام بدجنسی تو گرفتم. یه وقتی جای نیشگونش سیاه و کبود می شد که بهش می گفت وایستا تا قصاص ات کنم. قصاص تو این دنیا راحت تر از آن دنیا هست.

هالا اولین کسی بود که من تو ژاپن باهاش آشنا شدم. ازمصاحبت باهاش لذت می بردم.آدمی بود اهل بحث کردن و این باعث شده بود وقتی های که باهم بودیم پرباشه از بحث مجادله همراه با خنده های بلند و شیطنت های گاه و بی گاه.

یکی از موضاعاتی که اغلب با هم صحبت می کردیم. اسلام بود و حقوق زنان.
این هالا ما از مدافعان سر سخت زنان مسلمان مصر بود.معتقد بود زنان باید خیلی بیشتر تلاش کنند و به حقوق خودشون دست پیدا کنند.
اعتقاد داشت حجاب یک زن هیچ وقت مانع از پیشرفت او نیست. زنان هر کاری می تواند با همون حجاب انجام دهند به شرطی که دل مرادنشان رو بدست آورند.
خودش همیشه شلوار جین با پیراهن های گشاد مردانه می پوشید و روسری های رنگارنگش با سنجاق دور سرش می پیچید .

هالا فکر می کرد پدرش یکی از بهترین مردان روی هست. مردی که به دخترانش اجازه تحصیا در دانشگاه را داده بود. با آمدنش به ژاپن موافقت کرد بود. با وجود سه فرزند دختر و فشارهای خانواده اش برای طلاق زنش همچنان در کنار زن و فرزندانش باقی مانده بود و می گفت این تقدیر الهی هست که او فقط فرزند دختر داشته باشد و او در برابر این خواست خداوند صبر و تحمل خواهد کرد.

هالا می گفت خانواده پدرش با آنها قطع رابطه کرده اند و پدرش رو بی رگ و ریشه خطاب می کنند که بعد از مرگش نامی از آو به جا نخواهد ماند. اما پدر هالا می گفت دخترانش عین پسر هستند و او به آنها افتخار می کند.

ما بارها و بارها با هم در مورد حقوق زنان صحبت می کردیم. گاهی چنان چشم های من از نظر های هالا گرد می شد. گاهی هم آن از نظرهای من لب می گزید و به من می گفت تیلا توبه کن. استغفرالله..
تا مدتها فقط من بودم و هالا و اکثر وقت ها باهم بودیم. تا این که هالا یکی از همکلاس هایش که یه دختر چینی بنام هو بود رو به من معرفی کرد. از آن به بعد این حلقه دوتایی تبدیل به سه شد.
هو و هالا هر دو زبان ژاپنی میخواند و باهم زاپنی حرف می زند. از آن جایی که هو خیلی انگلیسی بلد نبود و من هم تازه رفته بودم و خیلی ژاپنی بلد نبودم خیلی نمی توانستم با هم صحبت جدی داشته باشیم.
هو عقیده داشت ایرانی ها عجیب ترین و متفاوت ترین ادمهای روی زمین هستند. هو قبلا دوست پسری مسلمان داشته که خاندانش از سالیان قبل از ایران به چین رفته بودند. کلا فک می کنم خیلی نظرش نسبت به ایرانی ها مثبت نبود.
هر چند خیلی نسبت به ژاپنی هم مهربان نبود. هو با این که دوست پسر ژاپنی داشت و به گفت خودش خیلی بهش علاقه مند بود. اما همیشه آرزو می کرد یک روزی چینی انتقام بلاهای رو که ژاپن سر چین آورده رو از آنها بگیره.
هو با پیدا کردن اولین کیس چینی دست رد به سینه پسرک ژاپنی زد. پسرک بینوا هر روز صبح و شب جلو در خوابگاه ما پرسه میزد غافل از این که خوابگاه ما در پشتی از خیابان دیگر هم داشت که فقط تعداد کمی از آن خبر داشتند.

بعد از هو کتی از نیوزلند باز هم از طریق هالا وارد گروه ما شد. کتی یه مسیحی نیم بند بود که هر یکشنبه کلیسا می رفت.
تو کلیسا های ژاپن خیلی برنامه های متنوعی اجرا می شد. به همین دلیل من و هالا و هو اکثر یکشنبه ها باهم به کلیسا می رفتیم. تو مدت خواندن دعا هم من دست از خنده و شوخی و مسخره بازی بر نمی داشتیم.
تو وقتی های که کلیسا بودیم انگلیسی حرف می زدیم. شاید به همین دلیل ژاپنی ها خیلی به مسخره بازی ما آن وسط دعا عکس العمل نشون نمی دادند.
تنها افتخار کتی نیوزلندی سیاهی لشکر بود تو فیلم ارباب حلقه ها بود. البته خودش می گفت نیم بیشتر مردم نیوزلند تو فیلم ارباب حلقه ها بازی کردند.

حالا دیگه نوبت من بود که کسی رو وارد گروه کنم. نیکل که از آمریکا امده بود و هنر می خواند رو چند بار تو کتابخانه دیده بودم. تا یه روزی اتفاقی باهم برگشتیم سمت خوابگاه که تو راه کلی باهم گپ زدیم و این آغاز آشنایی من نیکل بود که فصل جدیدی تو دوستی ما به وجود آورد.
نیکل یه بودایی متعصب بود که تو طول روز زمان زیادی رو صرف مراسم و نیایش بودایی می کرد. و کلا به همین دلیل هم برای تحصیل به ژاپن آمد بود.

نیکل یه دوست پسر ایتالیایی داشت که باهم در جریان مراسم مذهبی بودایی آشنا شده بودند. فرانسیسکو ( که من به مسخره سانفرانسیسکو ) صدا می کردم . نیکل از افراد رده بالا و مقام دار مذهبی بودایی بود.

نیکل زندگی عجیب و در حال جالب داشت. پدر و مادر نیکل سالها قبل از هم جدا شده بودند. مادر نیکل بعدا با مرد دیگری ازدواج کرد و از طریق آن بودایی شده بود.

نیکل می گفت یکی از دلایلی که ان به مذهب بودا رو آورده تغییر در اخلاق و رفتار مادرش بود.
پدرخوانده نیکل یه پسر همسن نیکل از ازدواج قبلش داشت. نابرداری نیکل دوست دختر ایرانی داشت و نیکل تا حدودی با فرهنگ ایران آشنا بود. نیکل از پدرخوانده اش به عنوان فرشته نجات اش یاد می کرد.

پدر نیکل هم با زنی دیگر که سه دختر از سه شوهر قبلی اش داشت ازدواج کرد بود. و هر دو باهم در آژانس معاملات مسکن کار می کردند. ازنظر اقتصادی بسیار مرفه بودند اما نیکل می گفتند زندگی خانوداگیشان عین جهنم واقعی هست.

خونه نامادری و پدر نیکل هر گونه وسایل پخت و پز ممنوع بود. و آنها هر سه وعده نهار شام و صبحانه رو باید تو رستوران صرف می کردند. حتی جوش آوردن آب برای چای هم ممنوع بود و چای و قهوه هم باید در بیرون از خانه صرف می شد. یا از بیرون خریداری می شد.
و این برای نیکل گیاهخوار که فقط از چند نوع مخصوص چای می نوشید و هر غذایی رو نمی خورد. از هیچ گونه وسایلی که از حیوان درست شده باشه مثل چرم یا در مراحل تولیدش روی حیوانی آزمایش شده باشه استفاده نمیکرد مرگ بود .

یادم می امد تقریبا هیچ چیز از ژاپن نمی خرید . چون می گفت نمی توانم برچسب ها رو بخوانم و نمیدونم تو مراحل تولید اینها روی حیوانی تست شده یا نه ؟!!یادمه یه سری شامپو مخصوص استفاده می کرد که تو ژاپن پیدا نمی شد و آن ها از آمریکا سفارش می داد .این شامپو ها که از ریشه چای سبز درست شده بود. تو مراحل تهیه شون روی هیچ حیوانی تست نشده بود و برای محیط زیست کاملا بی خطر بود. دقیقا یادم نیست چه مبلغی اما یادم میاید یه هزینه هنگفتی برای این کار می داد.
نیکل بارها از خانه پدرش فرار کرده بود ولی باز ناچار به بازگشت شده بود. تا این که مادرش ازدواج کردو آن برگشن مینسوتا پیش مادرش .
نیکل می گفت من خیلی شبیه به یکی از ناخواهر هایش که ازش به عنوان کالیفرنیا گرل* یاد میکرد.خیلی شبیه من هست مخصوصا تن صدام رفتارم و طرز لباس پوشیدنم.

یکی دیگر از نکات جالب زندگی نیکل زندگی دایی معتادش بود. که روزهای زیادی فکر من و نیکل و مشغول می کرد.
زن دایی نیکل سالها قبل خانه رو ترک کرده بود و دایی اش با دو دختر ۱۴ و ۹ سالش زندگی می کرد.
مادر و تقریبا تمامی فامیل می دانستند که دایی نیکل به دخترانش تجاوز می کند ولی کسی به روی خودش نمی آورد.
یکی از ارزوهای نیکل داشتن زندگی مستقل و آوردن دو دختر دایی اش نزد خودش بود.
بعد از نیکل نوبت جینفر کاتولیک بود که استرالیا آمده بود. جنیفر از هیچ فرصتی رو برای کوبیدن دین اسلام و تعریف تمجید از دین میسح از دست نمی داد.
هر چند جینفر یه کاتولیک دو آتیشه بود. اما همه اینها نتوانست جلو ی عشق آتشینش رو به جان بگیره . جینفر از شوهرش که به قول خودش مرد بی عاری بود طلاق** گرفت. جان رو مجبور کرد زنش رو با سه بچه طلاق بده و با هم ازدواج کنند.
مادر جینفر از خانواده طردش کرده بود و می گفت آن باعث ننگ خانواده شون هست.
جینفر شدیدا عاشق جان کچل بود. فکر می کرد جان خوش تیپ ترین مرد روی زمین هست و همه دوستانش به او حسودی می کنند.
جنیفر و نیکل اکثر وقتها سر لهجه هاشون با هم ککل می کردند. و لهجه هم دیگر و مسخره می کردند.
جنی می گفت آمریکایی زبان انگلیسی رو به کند کشیدند اگر شکسپیر زنده بود از این غم خود کشی می کرد. نیکل هم می گفت شما وقت حرف زدن لقمه غذاتون رو قورت بدهید بعد حرف بزنید تا مردم بفهمدند چی می گوید.

من آش شلغم کار هو بی دین نیکل بودایی هالا مسلمان جنیفر کاتولیک و کتی مسیحی نیم بند یه حلقه دوستانه تشکیل دادیم و روزهای گذارندیم در سرزمین آفتاب تابان.

آیا این جمع دخترانه خواهد ماند؟!!
آیا پسری وارد این حلقه دخترانه خواهد شد؟!!
آیا این دوستی آدامه خواهد یافت؟!!

باید صبر کنید تا من یه وقت پیدا کنم و قسمت بعدی این ورق رو بنویسم.

ببخشید طولانی شد تقصیر این خانم بود بس که از قلب کویر از خاطراتش تو هند رو نوشت.
راستی شما خاطرات این مرجان خانم رو خواندید؟!!

با عرض معذرت انکار وقت کپی پیست کردند یه قسمت رو جا انداخته بودم الان فرصت کردم یه بار از روش بخوانم. بابا شما چرا اینقدر نجیب هستید چرا هیچی نمی گوید؟ این همه آدم این جا رو خواندن کسی یه ندا به من نداد.

* دختری که خیلی به خودش میرسه موهای مرتب و ناخن های مرتب از این حرف ها یه چیزی شبیه دختر تهرانی خودمون

** تو دین کاتولیک طلاق ممنوع هست

حقوق بشر مستقل

2008-08-07T17:47:00.003+02:00

یکی میشه به من توضیح بده که این جامعه مدنی مستقل ایران یعنی چه؟!این دیگه چه صیغه ای هست؟! مستقل از چی ؟! مستقل از کی؟!!
اینی که ما از این دولت پول نمی گیریم. از آن یکی دولت پول می گیریم. این دولت اگر بودجه بده خوبه آن یکی آخه و بده .
یا این همه اصرار به این که ما مستقل هستیم از کسی پول نمی گیریم چه معنی داره ؟!

واقعا این مردم ایران انکار با خودشون رودرواسی دارند. ببم جان تو دنیا امروز مگر میشه بدون بودجه بدون کمک دولت خارجی یا هر کوفت زهر مار دیگه کار کرد؟!!
اگر بودجه ای برای این کار اختصاص داده نشه با کدوم پول میشه حتی یه کنفرانس ساده برگزار کرد.
نکنه ملت همه باید فی السبیل الله کار کنند تازه یه چیزی هم از جیب شون بزارند.

بابا تکلیف خودتون رو روشن کنید.

به نظر شما اصلا امکان داره یه گروهی بیایند بدون وابستگی به هیچ جایی بخواهند فعالیت کنند؟ اصلا این گروه دوام می آوره ؟!
تو این دنیا که یه تحقیق کوچک در موردتاریخچه چرخ خیاطی کلی خرج داره یه آمار گردن کلفت مالی طولانی رو دست شما می زاره چطور میشه فعالیت حقوق بشری مستقل کرد؟

راستی شما می دانید زنان دنیا استقلال خود شون تا حد زیادی به ماشین چرخ خیاطی مدیون هستند.
تاریخ میگه زندگی زنان و استقلالشون بعد از اختراع این ماشین به کلی زیر رو شد و به طور کلی فصلی نو در زندگی زنان آغاز شد.

نوشتن یا ننوشتن

2008-07-24T18:44:00.003+02:00

هر چی می خورم سیر نمی شم. باز احساس گرسنگی دارم. بعضی وقتها این جور می شم. خیلی وقت بود این حس رو نداشتم. آخر دوره ژاپن خیلی برام پیش می آمد. این دوره آلمان خیلی شبیه دوره ژاپن شده.
دیشب هی نوشتم هی دیلت کردم. هی نوشتم باز دیلت کردم. الان چند وقته هی می نویسم هی دیلت می کنم. یا اصلا پابلیش نمی کنم.آخرش هم چند خطی که نوشته بودم پریدبا خیال راحت گرفتم خوابیدم.
راستش حوصله ندارم هی خودم رو توضیح بدهم. هی بگم بابا این نظر منه حکم کلی نیست. این اتفاق برای من افتاده من این حس به من دست داده. اصلا ولش کنید. گاهی وقتها ایرانی ها رگ غیرت آلمانی شون از خود آلمانی هم بیشتره. این خیلی خودش موضوع مهم و جالبی هست.
گاهی وقتها از این همه تعصب خندم ام می گیره.

برعکسش رو نمیدونم اما برای کسانی که به سیستم آمریکا و کانادا خو کردند. زندگی در اروپا مخصوصا در آلمان خیلی وحشتناک سخت هست. سخت تر از آنی که تصورش رو می کردم. اعتراف می کنم رسما کم آوردم و بریدم.

دلم واسه دیدن قیافه های شاد لبخند های های ساده مردم تنگ شده. دلم برای یه قهوه حتی از نوع آبکی حتی از نوع تیم هورتونیش تنگ شده . آهای مردم من دلم تنگ شده دلم می خواد فریاد بزنم به هم بگم که چقدر این جا احساس غربت می کنم.

واقعا کسانی که آلمان پناهندگی گرفتند باید یه مدال صبر استقامت و تحمل هم بهشون داد. دمتون گرم بابا...

Tuebingen

2008-07-22T23:31:00.006+02:00

موی سپید

2008-07-20T12:46:00.000+02:00

هفته پیش بالاخره یه مو سپید تو وسط سرم پیدا کردم. از آن وقت تا حالا آهنگ مو سپید رو تو آینه دیدیم تو گوشم می پیچه. البته یه آهی بلند هم کشیدم.

با مادرم تلفنی حرف می زدم بهش می گم موهام داره سفید میشه. تا چشم بذارم شدم چهل سال راستی راستی دارم پیر می شم.
میگه : یه روزی به عکس هات نگاه می کنی میگی این جا فقط چهل سالم بود. چقدر جوان بودم.
چقدر این حرفش عمیق بود. چقدر روم تاییر خوب گذاشت کلی احساس جوانی کردم.

برای دایی امیر عزیز هم بگم اینقدر بچه دار شدن گرفتارم نکرده که دست از جهان گردی بردارم . فقط ناچارم این قسمت وبلاگ گردی رو کمی تا قسمتی حذف کنم.

براتیسلاو

2008-07-14T11:56:00.003+02:00

فرست لیدی

2008-07-06T13:52:00.005+02:00

موزه هولوکاست برلین

رفتیم برلین نهارش خیلی بد بود. اما رییس جمهورش نه تنها بد بو نبود خیلی هم خوش بو بود.
به دخترک گفت: در آینده باید جای ددی تو بگیری ها... دخترک هم صاف برگشت گفت: نه! من میخواهم فرست لیدی بشم :)

بند اندازون

2008-06-21T16:40:00.004+02:00

از ساعت ده صبح امروز رفتم آرایشگاه جرمن تا ساعت یک ظهر بگید خب! بیشترین پولی رو که تو عمرم برای این کار دادم پرداخت کردم زدم بیرون. بازم بگید خب!
خوشحال راضی از پولی که پرداخت کردم با کلی احساس خوشگلی بگشتم خونه.
این اولین بار تو زندگیم بود که از پرداخت پول آرایشگاه راضی بودم. همیشه بعدش خودم رو بخاطر دور ریختن پول و موی عجق و جق سرزنش کردم. کلی حرض خوردم چقدر با این وضع سر کنم تا دوباره بتوانم تغییرش بدهم. اما حالا کلی خوشحالم

تو ژاپن وقتی میرفتی آرایشگاه ماساژ مجانی هم می گرفتی که خیلی حال می داد. اما یه گندی به سرت می زد که حد نداشت. من حتی یه بار هم از موهام راضی نبودم.

دخترک بلوند آلمانی چنان با بند کار می کرد که انکار جد اندر چدش این کاره بودند. عمرا کسی تو ایران تمام ابرو رو با بند برداره .
فقط هشت یور شارژم کرد. تو ایرلند برای وکس ابرو ازم ده یورو می گرفت فقط یه کم زیرش رو وکس می انداخت.

انکار تو آلمان استفاده از بند خیلی مرسوم هست. خیلی ازش استفاده می کنند.
ده دوازده سال پیش تو کانادا کمتر کسی اسمش رو شنیده بود یا ازش استفاده می کرد.. اما الان کم کم من دیدیم تو آرایشگاه کانادایی هم استفاده می کنند ولی بیشتر آرایشگر ها عرب یا ایرانی یا ترک هستند.
به هر حال خداوند پدر مادر جد اجداد آن کسی که این بند رو اختراع کرد حالا عرب بود ترک بود فارس بود بیامرزه که خیلی خوب چیزی اختراع کرد. الان باید کلی حق الختراع بگیره
برای حس ارضا شدن حس کنجکاوی شما بگم من بدون عینک نمیتوانم ابرو رو درست کنم. ناچارم برا برداشتن شش تا ابرو ناقابل التماس دست دیگران کنم.

خلاصه ما کلی خوشگل کردیم می خواهیم بریم دو روز در رکاب ریيس جمهور محترم و مردمی یه نهاری باهم بخوریم دور هم باشیم بگیم بخندیم.
ما رو داشته باشید تا با کلی خبر تازه برگردیم.

وین - اتریش

2008-06-04T20:48:00.001+02:00

سوال کودکانه

2008-05-25T00:44:00.002+02:00

قبل از این که بیایم آلمان بهم قول مهدکودک دخترک داده شده بود. حتی یه جا هم براش اسم نوشته بودند.
ولی متاسفانه هنوز برای دخترک مهدکودکی پیدا نشده. بنابراین طبق معمول بیشتر اوقات پیش خودم هست. هر جای که میرم باخودم می برمش. روزهای که باید برم سر کلاس ددی ناچار دیگه ایثار کنه.
به هیچ کس نمیتوانم اعتماد کنم تا بچه رو بدهم دستش.
طفلکی دخترکم خیلی احساس تنهایی میکنه . وقتی می برمش پارک تمام مدت راه رسیدن تا زمین بازی همش در مورد این که چند تا بچه آن جا هست؟ از من سوال می کنه. بعد باخوشحالی می گه من باید تند برم دوستانم آن جا منتظر من هستند. تا با هم بازی کنیم.

تو زمین بازی نمیتوانه با کسی ارتباط برقرار کنه چون آلمانی بلد نیست. مسلما یه بچه آلمانی هم انگلیسی یا فارسی بلد نیست.
گاهی وقتها خیلی دلم براش میسوزه احساس می کنم ته چشماش یه غمی هست.طفلکی خیلی تنها هست تمام دور برش پر آدم بزرگ هست.
چند شب پیش عکس روزهای آخر مهدکودکش رو می دید همش به من می گفت: من فردا باید برم دیکر جنی و جسیکا ( معلم هاش ) منتظر من هستند.

این روزها آنقدر ازم سوال میکنه که گاهی وقتها دیگه من رو به مرز جنون می رسونه.
میگه چرا بارون می آید؟ کلی براش توضیح می دهم باز میگه چرا؟ دوباره از اول می گم تو هر قسمت اش باز میگه چرا؟ دیگه مخم سوت میکشه.
جدیدا بهش کلک می زنم. وقتی ازم سوال میکنه که این چرا این طوری آن چرا آن طوریه؟ بهش می گم خب تو چی فکر می کنی ؟گاهی وقتها جوابهاش واقعا حیرت آوره ؟!!

این جا مردم شیشه یا قوطی های نوشابه رو می برند تو فروشگاه به دستگاه تحویل می دهند و رسید می گیرند می برند صندوق پولش رو که خیلی هم کم نیست می گیرند. کمتر کسی شیشه یا قوطی های آبمیوه یا شیر رو دور می ریزه. برای همین گاهی وقتها می ببینی بعضی دستکش دستشون کردند دارند تو سطل زباله دنبال این قوطی های می گردند.
دخترک چند وقت گیر داده که چرا این آقا دستش رو می کنه تو سطل زباله ؟ بهش می کم یادت هست بهت گفتم بعضی آدمها فقیر غذا ندارند. پول ندارند غذا بخرند. آنوقت تو غذات رو نمیخوری میریزی دور . ببین این آقا غذا نداره بخوره از سطل زباله عذا کثیف بر میداره میخوره.
باز میگه چرا؟!! حوصله توضیح دوباره ندارم میگم خب تو چی فکر می کنی؟ میگه مامی من میخواهم
غذام رو بریزم تو این سطل. میگم چرا ؟ میگه وقتی این آقا دستش رو کرد آن تو یه غذا داشته باشه بخوره.
یه چیز بامزه دیگه میگه چرا وقتی بارون میاید درختها کت نمی پوشند؟ میگم چون برگ دارند نیاز به کت ندارند. میگه نه درختها دست ندارند که کت بپوشند .

عروسکها

2008-05-15T23:02:00.004+02:00

این دخترک ما یه چمدان عروسک داره , هر جا دنیا بریم , باید آنها رو با خودمون ببریم. هر روز نوبت یکی هست که باهاش بره بیرون یا بازی کنه.
به اسم های انتخابی عروسک ها نگاه کنید.
آزی
سارا ( برگرفته از اسم خاله سارا)
نجیب
سلام
اقا بده
لاکی لاک
لیتل بوی
لیتل گرل
اسکوانش اسکورانش
سینا

حالا بعدا می خواد چه اسمی انتخاب کنه خدا می دونه.
یه وقت های هم دلش برای نجیب می سوزه. چون حسابی خط خطی اش کرده بعد میگه پور نجیب.

این ددی بدجنس هم کلی با این پور نجیب حال می کنه.

امروز من یه سر دردی شدم که در تمام زندگیم بی سابقه بود. با هیچ مسکنی هم خوب نشد.هنوز هم ادامه داره داره چشمام داره از درد می زنه بیرون. پور مامی...

یه راز یه کمی توضیح برای آزدای

2008-05-14T15:59:00.004+02:00

نمی دونم این وبلاگ کشش رو داره که من یه راز رو این جا بنویسم یا نه؟! همون طور که شاید خیلی ها متوجه شده باشید من الان مدتها وارد بحثی نمی شوم. آنی مدت آنقدر خودم زندگیم بالا پایین شده که دیگه وقتی برام نمی مونه که درگیر وبلاگ کنم.
اول آن راز مهم. ببنید من تو زندگیم هرگز دست به سیگار نزدم. هیچ وقت هیچ وقت یه سیگار روشن دستم نگرفتم. سیگار خاموش رو هم شاید بندرت دست بزنم. به طور وحشتناکی از این پدیده بدم می آید. اصلا بوش برام قابل تحمل نیست.
شاید بپرسید که خب این که راز نیست. حالا براتون می گم که راز من در کجاست. من به حدی از این کوفتی بدم می اید که ناخوداگاه از ادم سیگاری هم بدم می آید.
یادم میاید یه شخصی از نظر من خیلی آدم پرفکت و کاملی بود. یه بار به طور اتفاقی دیدیم که سیگر می کشه. نمی دونم چرا این آدم یه دفعه مثل شیشه ای که با سنگ بشکنه برام شکست.
هر کار کردم دیگر نتوانستم نه تنها نتوانستم شخصیت این آدم رو برگردونم بلکه دیدیم الان از صبحت کردن و مصاحبه باهاش دیگه لذت نمی برم و خوششم نمی اید دیگه باهاش حرف بزنم.
این یه راز خیلی بزرگه. خودم می دونم خیلی وجشتناک هست. خیلی خیلی سعی کردم این فکر رو تو خودم تغییر بدم. تا حدی هم موفق شدم ولی خب باز یه جا هایی خودش رو نشون میده.
من شرمنده همه دوستان سیگاری هستم. حالا برای این که دوست باشیم لطفا کتید آن سیگار تون رو خاموش کنید. ترک سیگار هم بکنید دیگه دنیا گلستان شود. ( البته میدونید که دارم شوخی می کنم.)
خب حالا یه کم توضیح میدم در مورد پست قبلی. اولا که فکر کنم دوستان خیلی متوجه شوخی بودن مطلب نشده بودند. نکته دیگر هم اصلا نگرفته بودند که من دارم به طور غیر مستقیم به محدویت های که در کانادا هست اشاره می کنم.

اول از همه من نمی خواهم حقوق سیگاری ها رو نقض کنم. ولی کسی که تو خیابون همین طور راه میره و سیگاره می کشه. مدتها جلو یا پشت سر من هوا رو آلوده می کنه داره حقوق من رو نقش می کنه. چیزی که من تو آلمان خیلی زیاد می بینم عین تهران که مردم راه می روند سیگار می کشند.
من هیچ اعتراضی به این که تو قسمت سیگاری رستوران سیگار بکشند ندارم . یه جای مخصوی به سیگاری ها باشه حتی یه گوشه از پیاده رو ولی دیگه نباید همه خیابون در دست سیگاری باشه که ...هر جا دلشون خواست سیگار بکشند. آخه جان من این درسته ؟!

اگست سال ۱۹۹۹ صاحبخانه کانادایی من از یه ایرانی پرسید چرا این همه ایرانی از ایران مهاجرت می کنند به کانادا یا خارج از ایران.
دوست ایرانی ما گفت: به دلیل این که ما تو ایران محدویت خیلی زیاد داریم. چشماهای صاحبخانه یه کم گشاد و تنگ شد بعد گفت: خب!!! تو کانادا هم ما خیلی محدویت داریم. این که دلیل نمیشه!!!
شاید الان شما خیلی متوجه نباشید که من چی دارم می گم. اجازه بدهید توضیح بدهم.
ببنید ما تو کانادا نمیتوانیم از عطر استفاده کنیم. اکثر مدارس دانشگاه ها جاهای دولتی استفاده از عطر ممنوع هست. و کلا اگر کسی هم بخواهد از عطر استفاده کند به این شکل و شدت که در اروپا مخصوصا فرانسه و این آلمان هست نیست. مردم خیلی خیلی رعایت می کنند.
یعنی کمتر می بینی کسی بیاید رد بشه بوی عطرش تو فضا بپیچه. اگر هم این اتفاق بیفته مردم خیلی خوششون نمی آید. یه جوری بی نزاکتی و رعایت نکردن حقوق دیگران هست.
و صد البته این دلیل نیست که کانادایی ها کثیف هستند . اروپایی ها یا آلمانی ها تمیز .
یه جور فرهنگ شاید بشه گفت هست. بنابراین برای من جالب خواهد بود که ببینم اکثر مردم تا مدتها بعد از رفتنشون بوی عطرشون تو فضا هست. و حتی تو مهدکودک هم مردم کلی به خودشون عطر زدن.

نکته بعدی من اقعا واقعا هیچ تعصبی رو کانادا ندارم هزاران بار مشکلاتش رو گفتم خیلی دوستان هم ازم ناراحت شدن ولی من حرفی رو می زنم که فکر می کنم درست هست.
تو تمام این کشورهای که من بودم تا حالا جز کانادا من مشوری رو ندیدیم که مردمش اینقدر به قوانین راهنمایی رانندگی احترام بگذارند. وقتی وارد خیابون می شوی از چند متری ماشین وای می ایسته برات حتی چراع سبز هم قرمز شده باشه برات صبر می کنه خیابون رو طی کنی و بوق نمی زنه برو دیگه !! مگه نمی بینی چراغ قرمز شده . البته استثنا همه جا هست ولی در کل مردم خیلی رعایت می کنند. بنابراین آمار تصادف توش خیلی کم هست. نگفتم صفر هست ها گفتم کم هست.
من تو این مدت کوتاه چند تا تصادف تو آلمان دیدیم که به نظرم آمد خیلی زیادتر از کانادا یا حداقل آن دهاتی هست که من توش هستم.
چند تا عابر پیاده دیدیم که راننده ماشین در حالت اعتراض بهشون بود. و ماشین وایستاده بود وسط خیابون با هم بگو مگو می کردند.
خب این موضوع تو کانادا خیلی بندرت اتفاق می افته. البته شاید تو استان نیوبرانزویک اتفاق بیفته آن هم نه به این شکل .( مردم آین استان به سادگی معروف هستند. می گویند همه هم با هم فامیل هستند همه هم یه نوع اسم مشخص دارند که با مثلا پدر یا پسر از هم تشخصی داده می شوند. شایعه هست که می گویند مردم آن جا وسط خیابون باهم دو ساعت چاق سلامتی می کنند.)
خلاصه جونم براتون بگه که شباهت رانندگی تو کانادا با آلمان مثل رانندگی آلمان به ایران هست. (البته با کمی بدجنسی از طرف من )

حالا در مورد مشروب هم همین تو ما تو کانادا هزار جور قوانین سفت سخت برای مشروب داریم. چه از خریدنش چه از خوردنش چه از جاش. بنابراین دیدن این همه آزادی در خوردن مشروب وسط خیابون برای مایی که فقط تو شب هالو وین شب سال نو می توانیم مشروب وسط خیابون بخوریم. خوب جالبه دیگه!!
بابا من که گفتم دهاتی هستم تازه از دهات آدم شهر شما باورتون نشد. این دست در بامب یار هم داشتن باز هم بر می گرده به همون قضیه دهاتی بودن و از این حرفها.

راستی می گویند این کانادا آمریکا خیلی مذهبی هست. اما انکار این آلمانی ها هستند که فرت فرت می رند کلیسا. این جا هر روز کله سحر کلیسا ناقوسش رو میزنه. سرظهر وقت غروب . چقدر هم مشتری داره.
یه چیز دیگه اگر کلیسا ها تو کانادا اینقدر زنگ بزنند و آلودگی صوتی ایجاد کنند فکر کنم مردم می ریزند آتیشش می زنند. ها ها ها

گفتم وقت ندارم ای میلی های اعتراضی با کامنت ها رو دونه دونه جواب بدهم . بهتره یه پست بذارم کلی وقت کمتری می گیره انکار بیشتر شد.
برای آخرش هم بگم این پست پانته آ رو می خواندم.

حدسم صحيح بوده. دوباره زنه اومده و جيغ و داد کرده که اينجا نبايد سيگار کشيد. اين آلمانيهای سربه‌زير هم اصلاً نميدونند اعتراض يعنی چی. هر کی هر چی ميگه سرشون رو ميندازند پايين و گوش ميکنند! از دست اونها بيشتر عصبانيم. از خانمی که توی کيوسک بيمارستان، همون بغل کار ميکنه پرس و جو ميکنم. اون هم خيلی عصبانيه چون زنه جلوی مشتريهاش سرش داد و بيداد کرده. به مطب ميرم که اين دفعه خرخرهء زنه رو بجوم.

واقعا دارم فکر می کنم این آلمان ها سر به زیر هستند؟ شاید پانته آ بهتر از من می دونه. هر چی باشه آن خیلی وقته با آلمانها سر وکار داره و باهشون زندگی می کنه. هی فکر می کنم هی فکر می کنم. بعدش به این نتیجه می رسم حتما آلمانی ها خیلی سر به زیر هستند شاید این مردم کانادا هستند که خیلی خیلی شلغم هستند که آلمانی ها نسبت به آن ها آدم های اعتراض کنی خشنی به نظر می آیند.
شاید هم من اشتباه می کنم.

من بارها تو خیابون پشت کالسکه دخترک وایستاده و مشغول راست و ریست کردن دخترک تو کالسکه شدم. اما حتی یکبار هم پیش نیومده تو کانادا کسی که پشتم گیر کرده بهم اعتراض کنه یا حتی مودبانه ازم بخواهد راه رو باز کنم تا آن بتوانه رد بشه. این جا به محض کوچکترین استاپی پشت سری میگه ببخشید می توانم رد شم. خیلی وقتها وقتی عذرخواهی می کنم بی اعنتا یا اخم آلود رد می شوند. برعکس دهات ما که کلی خوش برخورد هستند.

من خوب می دونم تو دنیا امروزی یه حکم کلی دادن خیلی کار سختی هست. به راحتی گفتن این خوبه یا آن بده خیلی خیلی کار دشوار و غیر ممکنی هست.
مثلا نمیشه گفتک این که کشور کانادا این همیه قوانین و محدویت داره خوبه و آلمان که اینقدآزادی داره بده . یا برعکسش .
چی بگم بابا بس حرف زدم کم آوردم انگشتم درد گرفت.

آزادی

2008-05-08T22:31:00.003+02:00

-تو خیابون تو بیابون تو هر جا که دستشون برسه سیگار می کشند. تازه می گویند از اول سال میلادی کلی ممنوعیت برای کشیدن سیگار گذاشتن. خب حالا اینقدر ممنوعیت گذاشتن هر جای میری کلی سیگاری هست به طرز وحشتناکی مردم این کشور شیگاری هستند.
چیه بابا خجالت داره بچه بغل سیگار می کشید. خفه مون کردید . مملکت به این مدرنی با این همه پیشرفت این همه سیگار واقعا جای تعجب داره.

-مثل چی الکل می خورند. روی ژاپنی ها رو کاملا سفید کردند. میری تو پارک د وتا پسر بچه لاغر بی جون نشستن یه جعبه بزرگ با خودشون آبجو آوردند. تو دو سه ساعت همه رو خالی می کنند. چشمهای که من از کاسه در آمد. ممنوعیت خوب چیزی والله ...
هر جا دلشون بخواهد الکل می خورند. روزهای آخر هفته که دیگه فوتبال یه برنامه ورزشی چیزی هست. همه یه شیشه دستشون هست همین طور راه می رند الکل می خورند. شهر واقعا دیدنی هست موقع پخش مسابقات.

-روی فرانسوی ها رو تو مصرف عطر ادوکلن از جور مواد سفید کردند. خیلی خیلی وحشتناک از این جور مواد استفاده می کنند. حتی تو مهدکودک و مدرسه و دانشگاه. چه معنی داره آخه بابا شاید یه بدبخت عین من آلرژی داشته باشه.

آخه این هم آزادی چه معنی داره. این دولت فخیمه کانادا رو باید بفرستند این جا یه کم قانون بذاره واسشون بفهمند دنیا دست کیه!!

-رفتار و برخوردشون خیلی خیلی شبیه ایرانی ها همون طور بی صبر و تحمل اعتراض کن هستند. هواپیما ما از تورنتو به فرانکفورت یه دو ساعت ناقابل تاخیر داشت. آلمانی مهمانداران رو با انگلیسی غلط و غوط خفه کردند از بس داد و اعتراض کردند. کانادایی ها عین شلغم ساکت نشسته بودند.
-وقتی پانته آ غربتستان رفت ایران گفت من آن جا رانندگی کردم من تا مدتها دچار افسردگی شدم. همش می گفتم ای بابا من چقدر بی عرضه هستم. یه نیم ساعت تو تهران رانندگی کردم. یه گوشه وایستادم یه نفس عمیق کشیدم گفتم کار من نیست. زنگ زدم به خواهر شوهر گرمی گفتم بیا ماشینت رو ببر. من از این جا تکون نمی خورم. چه آبرو ریزی کردم ها\

- رانندگی این آلمانی ها وحشتناک هست عین ایرانی ها تو خیابون ویراژ می دهند با صدای بلند آهنگ گوش می کنند. سر خیابون با هم جر و بحث می کنند. یه کم عرض خیابون رو دیر طی کنی اشاره می کنند برو دیگه. شاید چند فحش آلمانی هم نثار کنند که خدا شکر من نمی فهمم. یه دو دقیقه امان نمی دهند ازسبز که قرمز شد می خواهند از روت رد شند.
تو این مدت کوتاه ۴ تا تصادف دیدم. چهارتاااااااااااااااااااااااااا بارو کردنی نیست. ( ببخشید من تازه از دهات آمدم. تو دهات ما سال ۴ تا تصادف نمیشه)
راستی یه بار تو خیابون دیدم دوتا پسر که به قیافه شون میخورد عرب باشند شاید هم ترک بودند وایستادن کنار خیابون واسه دوتا دختره که از پیاده رو رد می شدند هی بوق می زدند. دقیقا عین صحنه های که تو ایران هست. به شوهر گفتم این جا هم این جوری دختر بازی می کنند؟!!
مردهای المانی به شدت وضع شون خرابه!! همین تو خیابون راه ی رهند با به قول دخترک با بامب پارتنرشون بازی می کنند. فکر نمی کنند دخترک من چشم گوشش باز میشه .

خیلی چیز ها بود دیگه یادم نمی یاد بنویسم . حالا بعد می نویسم.

ولی از همه این دردسر ها گذشته من عاشق این زبان آلمانی هستم. خیلی خیلی زبان خوشگلی هست.مخصوصا آن هفتش که میشه Sieben!!

جوابیه

2008-04-26T20:46:00.005+02:00

خب من بالاخره یه وقت پیدا کردم تا جواب سوال این آقا سعید رو بدهم.
این جا می نویسم شاید به در کس دیگری هم خورد. شرمنده اینقدر دیر جواب دادم. تا حالا چند بار از این سری سوال ای میلی داشتم اما هر بار یه درگیری بوده که نتوانستم جواب بدهم.

اول از همه باید بگم که من تا حالا تو کشور ایسلند نبودم. حالا شاید در چند ماه یا چند سال آینده
به امید خدا گذرم آن طرفها افتاد. اما فعلا هیچ چیزی جز این که میگویند پیشرفترین کشور دنیاست. خیلی سرزمین پولداری هست و از این حرفها و یه سری تعریف های الفی الفی تو ماه گذشته آن جا بود خودم به شخصه چیز دیگری ازش ندارم.

من هیچ وقت تو وبلاگ با زبان ادبی ننوشتم . چون بنظرم زبان وبلاگ باید ساده باشه.دقیقا مثل زبانی که تو یه کافی شاپ با دوستت حرف میزنی. بنابراین خیلی ساده هر چی که به ذهنم تو این لحظه می یاد رو براتون می نویسم. اگر سوالی بود سعی میکنم حتما جواب بدهم.
خب ببینید شما اولین مشکلی که در ژاپن پیدا خواهید کرد مشکل زبان ژاپنی هست. بدون خواندن زبان ژاپنی شما نمیتواند تو آن کشور دوام بیاورید و زندگی کنید. خواندن زبان ژاپنی وقت و نیرو زیادی آز شما خواهید گرفت. به طوری که دیگه وقت و حوصله و انرژی برای خواندن و کار کردن روی تز خودتو رو نخواهید داشت.
از طرفی شما همش باخودتون در جدال خواهید بودید که خب این همه وقت و انرژی برای خواندن یه زبان که هر چقدر هم بهش مسلط باشید باز مجبور خواهید بود تز رو به زبان انگلیسی* چه فایده ای خواهد داشت**.

همش فکر می کنید اگر این همه وقتی که صرف یاد گیری این زبان کردم صرف کار دیگر می کردم مثلا همون انگلیسی ام رو بیشتر و بیشتر تقویت می کردم خیلی بیشتر از این زبان در آینده به دردم می خورد.

نگاه کنید اکثر کسانی که تو ژاپن درس خواندن با این که اکثر کارهای اداری شون یا تز شون رو به انگلیسی انجام می هند اما از نظر زبان انگلیسی و قدرت تسلط به آن ضیعف هستند.
تا وقتی هم که به یه کشور انگلیسی زبان نروند خودشان هم متوجه نخواهند شد چقدر در انگلیسی لنگ می زند.

کلا ایرانی ها فارسی فکر می کنند بعدتبدیلش می کنند به انگلیسی. حالا تصور کنید طرف ژاپنی هم فکر می کنه بعد تبدیلش میکنه به انگلیسی اصلا نمیشه فهمید چی داره میگه ؟!! نمیدونم مفهوم هست من چی دارم میگم یا نه؟!

حالا من چرا اینقدر رو زبان انگلیسی تاکید میکنم.ببنید اول از همه شما باید بدونید بعد از این که درستان تمام شد میخواهید چه کار کنید؟ به نظر من کشور ژاپن برای شما به عنوان یک خارجی جایی نداره. هر چقدر کار شما خوب باشه هر چقدر تو آن سیستم پشرفت کنید باز یه زمان هست که باید از آن کشور بزنید بیرون.

تعداد خارجی های که تو ژاپن کار هیت علمی دارند آنقدر پایین هست که شاید بشود با دست هم شمرد. از طرفی شما تو سیستم دانشگاهی ژاپن هیچ وقت امکان تدریس کردن رو ندارید بنابراین اگر میخواهید پیشرفت کنید یه زندگی راحت و کم استرس تر داشته باشید زمانی به این نتیجه میرسید که باید از ان کشور بزنید بیرون خب این همه در ژاپن زحمت کشید حالا وارد یه کشور دیگر می شوید باز باید همه چیز رو از اول شروع کنید. اولین چیز هم مون اختلاف زبان انگلیسی شما با کسی هست که تو یه کشور انگلیسی زبان درس خوانده .
حالا از طرف دیگر در تمام طول تحصیل شما به معنی واقعی کلمه رعیت استاد راهنما هستید. تقریبا میشه گفت همه چیز شما دست استاد راهنما شماست.
البته سیستم دانشگاه ژاپن یه چیز خاص هست از این دانشکاه با آن دانشگاه تفاوت زمین و آسمان هست. حتی سیستم از این لب به لب دانشگاه کلی فرق داره. حتی برخورد یه استاد با دو شاگرد هم فرق داره. این طور نیست که همه تو یه لب یه سری درسها بخوانند همون ها رو امتحان بدهند. یا همه یه پی پر چاپ کنند می تواند دفاع کنند. کار رو تموم کنند تو یه لب استاد به یکی می گه تو باید ۳ تا پی پر داشته باشی به آن یکی دیگه با ۱ پی پر هم اجازه دفاع میده. همه چیز دست آستاد راهنما هست.

این استاد راهنما شما هست که تصمیم می گیره شما چه درسی بخوانید. روی چه چیزی کار کنید. از چه منابعی استفاده کنید. چه ساعت بیاید سر کار. چه ساعت برید خونه. زبان ژاپنی بخوانی یا نخوانی چقدر تو زبان باید مهارت داشته باشی و از این قبیل چیزها یعنی خلاصه بگم در تمام طول تحصیل همه چیز و همه چیز شما دست ایشون هست. آن آزادی که مثلا یه دانشجو تو کانادا یا آلمان داره باید خواب ببنید.
حالا شانس بیاری این آدم شخص خوب و انسانی باشه مشکلات شما خیلی کمتر هست ولی اگر گیر یه ژاپنی بد افتادی دیگه بدبخت روزگاری ...
حالایه چند تامثال براتون می زنم. من خودم استادم دو هفته به شب امتحان تمام منبع کتابم و درسهایی رو باید امتحان می دادم عوض کرد و یه سری منابع و درس جدید رو تو همون تاریخ برای امتحان معرفی کرد.

شوهرم می خواست روی یه پروژه مشخصی کار کنه. خب آن سالها تو ایران استاد دانشگاه بود کاملا می دونست داره چه کار می کنه.ولی هر کاری می کرد ریس بزرگ اجازه نمیداد می گفت این کار بدرد نمی خورد .با زبان بی زبانی میگفت تو ایرانی هستی و نمی فهمی. این جا گروه کار می کنه تو همه بهتره دنباله رو گروه باشی و از خودت نظریه در نکنی . هاهاها(در صورتی که همین کشور آلمان برای آن پروژه ما رو با هزار ناز کشی از کانادا آورد آلمان بهمون اقامت داد با یه پول گنده . اما ریس ژاپنی شوهرم حتی جواب ای میلش رو هم نمی داد .)

یادم می یاد شوهرم در تمام مدتی که ژاپن بود شاید ۳ یا ۴ بار بیشتر ریسش رو از نزدیک ندیده بود همه این مورد هم تو مهمونی بود در حالی که در مست مست بود و هیچ حرف جدیدی نمی شد باهش زد. همیشه ناچار بود یه مسنجر داشته باشه آن همه آدمی که همه تعداد مقالاتش بسیار کمتر از شوهرم بود و هم پستش خیلی پایین تر ازش بود و از همه مهمتر طرف هیچ مسولیتی نداشت فقط و فقط نقش یه مسنجر رو داشت . می توانید تصور کنید کار کردن با این گروه چقدر سخت و دشوار هست.

یا یکی از دوستانم استادشون سر ساعت ۷ صبح تو لب بود و به همه میگفت شما باید قبل از من تو لب باشید. گاهی ما مسخره می کردیم بهش می گفتم این شما رو به چشم آبدارچی می بینه که باید سمار رو قبل از ورودش روشن کنید چای دم کنید تا ایشون تشریف بیاروند.
یا مجبور بودند ژاپنی رو تا ترم شش بخوانید یا فقط ژاپنی حرف بزنند.

یا یه چیز دیگر مثلا ما تو لبمون کارگر که آن جا رو تمیز کنه نداشتیم . هر هفته یا دو هفته یه بار باید روز شنبه همه می امدند لب رو جارو میکردند دستشویی راهرو می شستند نطافت می کردند بعد برای نهار همه با رییس بزرگ می رفتند نهار.
تازه نهار رو هم نه جاش رو شما انتخاب می کردی نه نوع غذا رو . رییس می گفت می ریم این جا این غذا رو میخوریم همه باید با لبخند تایید می کردند کلی به به چه چه که چه انتخاب خوبی کسی هم که مثلا آن غذا رو دوست نداشت باید میخورد.
مثلا ما یه دوست بنگلادشی مسلمان داشتیم که هر بار استاد می خواست اول غذا ساکه یا مشروب بخوره تاکید می کرد من مسلمانم مشروب نمیخورم ولی باز در کمال تعحب استاد براش مشروب می ریخت بعد هم همه باهم کام پای بخورید دیگه...

شاید الان برای شما این سخت به نظر نیاید ولی واقعا در طول زندگی این چیزهای خیلی کوچک ازار دهنده هست
.
نکته دیگری رو من خیلی دوست دارم بهتون بگم به نظر من مردم ژاپن اصلا نژاد پرست نیستند. خیلی هم مردم باز و خوب و کمک کنی هستند. ولی دولت ژاپن به معنی واقعی کلمه راسیست هست تو جا جا قوانین کشور بوی نژاد پرستی میاد. دولت ژاپن هیچ بوی از انسانیت و حقوق بشر نبرده و اصلا نمیدونه حقوق بشر یعنی چی؟! به طور مثال هم براتون بگم ژاپن به هیچ عنوان پناهنده نه سیاسی نه غیر سیاسی نه تحت هیچ عنوانی قبول نمیکنه. یعنی اگر گذر یه بنده خدایی یه روز به کمک ژاپن افتاد فاتحه اش خوانده شده . ماجرای برخوردش با بابی فیشر یادتون هست که چطور انداختش بیرون ...

خلاصه یادتون باشه اگر یه روزی از دست استاد راهنما تو یا یه ژاپنی به دولت شکایت بردید دولت هیج کمکی به شما نحواهد کرد. یه دوست روسی من که تو هیروشیما حقوق می خواند می گفت یه آمار گرفت شده که تو دعوی خارجی با ژاپنی ۹۰ درصد به نفع طرف ژاپنی رای داده شده . دیگه خودتون بخوانید حدیث مفصل رو و یادتون باشه استاد تو ژاپن یعنی خدا یعنی بالاتر از دولت یعنی همه چیز .
به نظرم سیستم تو کشور های دیگر حتی تو همین آلمان که این همه به خشونت سردی معروف هست خیلی خیلی انسان تر از ژاپن هست.

ببنید من خودم خیلی کشور ژاپن رو دوست دارم. بخاطر این که خیلی متفاوت هست و شما خیلی چیز یاد می گیرید ولی واقعا نه برای زندگی نه برای درس خواندن به هیچ کس حتی خودم هم توصیه اش نمی کنم. به نظر من بر همه مردم واجب هست یه سفر بروند ژاپن آن هم فقط یه هفته نه حتی دوهفته :)

من تا وقتی که تو ژاپن بودم همش فکر می کردم من چقدر خوب پول در میاریم .ولی الان فکر می کنم چه اشتباهی کردم اکر تو کانادا مونده بودم آلان خیلی خیلی موفقتر بودم . خیلی موفق تر بودم . یا شوهرم همون کاری که تو ژاپن کرد اگر تو کانادا یا تو آلمان کرده بود الان خیلی وضعیت اش فرق می کد. شاید هم یکی از مفاخر جامعه ایرانی بود. هاهاهاه
می دونم خیلی خیلی بریده بریده از آین شاخه به آن شاخه هست خیلی چیزها بود می خواستم بگم اصلا یادم رفت. خیلی رو کلی گفتم باید ببخشید ولی واقعا با این وقت کمی که داشتم و این دخترک غروغرو اگر همین هم می خواستم یه وقت دیگر بنویسم شاید به سال دیگر می کشید یا می رفت به دست فراموشی. مثل همیشه به بزرگواری خودتان غلط غولوط و متن بریده بریده رو بر من بخشید.

دلم میسوزه براتون نگم که چه وقت و انرژی و این بدبخت صرف تعریف کردن و توضیح کارهاش به آن سن سی کله پوک اش کرد .
می دونم خیلی خیلی بریده بریده از آین شاخه به آن شاخه هست خیلی چیزها بود می خواستم بگم اصلا یادم رفت. خیل جاها رو کلی گفتم باید ببخشید ولی واقعا با این وقت کمی که داشتم و این دخترک غروغرو تمرکز کردن واقعا برام سخت هست.

اگر همین ها رو هم می خواستم یه وقت دیگر بنویسم شاید به سال دیگر می کشید یا می رفت به دست فراموشی. مثل همیشه به بزرگواری خودتان غلط غولوط و متن بریده بریده رو بر من بخشید.
اگر نکته خاصی هست بپرسید جواب می دهم.

میشه خواهش کنم وقتی نظر تون رو می نویسد یه اسم حتی مستعار انتخاب کنید من میخواهم جواب بنویسم بگم چی ناشناس اول ناشناس دوم آخه خدا رو خوش می آید.

* هر چقدر ژاپنی یاد بگیری باز باید تز رو انگلیسی بنویسی.
** از ژاپن که بری بیرون آن زبان به آن سختی با آن همه وقت و نیرویی که صرفش کردی به هیج دردت نمی خوره. تو یه مدت کوتاه
هم فراموشش می کنی.

زندگی آلمانی

2008-04-16T16:09:00.003+02:00

خب با این همه درگیری یه دو صفحه نوشته بودم که همش پرید. دیگه حس نیست به آن توضیح تفصیل بنویسم.
اما خب باید یه چیزی بنویسم می خواهم برای ثبت در تاریخ هاهاها
شدیدا درگیر پیدا کردن یه مهدکودک برای این دخترک دوساله هستم که بد جوری حوصله اش سررفته از تنهایی.
هر چقدر بیشتر با این سیستم آلمان کار می کنم بیشتر یاد شباهت هاش با ژاپن می افتم. واقعا انگلیسی این جا کار نمی کنه یعنی کارت لنگه دقیقا عین ژاپن. با این تفاوت که ژاپنی ها کلی ازت معذرت میخواستند برای بلد نبودن انگلیسی این جا مردم کلی تعجب می کنند که چرا آلمانی بلد نیستی.
آقای پرفسور دکتر رییس مهندس کای دستور داده به دکتر پییر که برای دخترک یک مهدکودک پیدا کنه. البته این پروژه از سه ماه قبل در دست اقدام هست.
زنگ زدم به آقای دکتر پییر ازش می پرسم برای مهدکودک دخترک باید چه کار کنم. قبلا از من مشخصات خواسته بود برای پر کردن فرم درخواست ازش می پرسم کار به کچا رسیده و من چه کار باید بکنم؟ میگه باید ببنمت باید یه سری توضیحات بهت بدم. فردا بیا جلو در دانشکده مهندسی سرساعت ده . می گم ساعت ده کار دارم نمیتوانم بیایم میتوانی یه ساعت دیگر بذاری. یا نمی فهمه من چی می گم یا عصبانی هست. کار پیش نمیره میگم باشه فردا سر ساعت ده می بینمت. جهنم کارم. هنوز نرسیدم به میز کامپیوتر می بینم آی میل زدم که برای قرار فردا باید این ای میل رو تایید کنی!!
فردا ساعت ده صبح یک آقای کپل آلمانی با یه سبد بچه دو سه ماه بغل می اید جلو و با من دست میده . می خواد با دخترک دست بده که میزنه زیر گریه می گه من از این می ترسم. آقای دکتر پییر انکار خوشش نمی آید با اخم به من نگاه می کنه. ( با نگاهش میگه با این بچه تربیت کردنت؟!! یا من این رو از نگاهش می فهمم).
میگه باید با ماشین من بریم مهدکودک رو بهت نشون بدم. برای دخترت هم کارسیت آوردم.
با خنده می گم انکار بچه خودت رو هم میخواهی بری مهدکودک . داشتم تو برد نگاه می کردم ببینم آفیست کجاست. میگه من این جا کار نمی کنم من خانه دار هستم.
خودش دخترک رو سوار ماشینش می کنه کمربندش رو بادقت می بنده. میگه این مهدکودک از دانشگاه ۲۰ دقیقه فاصله داره و از خونه شما تا این جا نیم ساعت با قطار راه هست.
با چشمان گرد نگاهش می کنم ( فکر می کنم مگر قرار نبود مهدکودک نزدیک خونه باشه ؟!!) انکار نگاهم رو می خوانه می گه بعد باید برای یه چای بیای خونه ما تا من برات توضیح بدهم. کار مهدکودک ها تو این کشور یه کم پیچیده هست.
نمیتوانم بفهم با تحکم حرف میزنه یا روح کلمات انگلیسی رو که بکار می بره بلد نیست. خیلی از باید استفاده می کنه!!
میریم از شهر خارج می شیم میگه اینجا حومه شهر هست و این ساختمان ( یه ساختمان نیمه کاره) قرار هست بزرگترین مهدکودک این شهر باشه. این جا از اول ماه مه باز میشه و من برای این دو هفته تا اول ماه رو هم برنامه ریزی کردم باید بهت توضیح بدهم.
بهش می گم آیا این ساختمان تا اول مه درست میشه ؟!! با جدیت اعتماد به نفس می گم آنها از بچه ها ثبت نام کردند. باید درست بشه این جا آلمان هست.
تو اتاق پذیرایی خونه اول به بچه شیر میده میگم این گرسنه اش بشه خیلی عصبانی میشه. بعد پشت میزی که روش به اندازه یه پروژه برج سازی مدارک و فایل و نقشه هست شروع می کنه به توضیح دادن.
میگه این قسمت شهر شما زندگی می کنید این جا دانشگاه این جا همون مهدکودکی که بردم نشونت دادم هست. از این نقشه ها داری یا نه ؟ می گم نه اما می خرم نقشه میده بهم میگه این مال تو حالا جاهای رو که بهت نشون دادم های لایت !کن
! یه نیم ساعت حرف میزه که من خیلی سخت انگلیسی شو می فهم.
میگه این شهر۰ ۶۰۰۰۰ بچه داره و دقیقا ۶۰۰۰۰۰ بجه داره. با ورود شما حالا یک نفر اضافه شده ولی برای آن یک نفر جا نیست.
مهدکودک ها هر سال اول سپتامبر سال شون شروع میشه. شما وسط سال آمدید این کار رو مشکل کرده.
دولت تصیمیم گرفت یه مهدکودک خیلی بزرگ بسازه که مردم حق انتخاب بیشتری برای مهدکودک هاشون داشته باشند. همونی که من بهت نشون دادم و قرار هست از کارمندان انگلیسی زبان هم استفاده بشه تا افرادی مثل شما مشکلی نداشته باشند.
این شهر سه نوع مهدکودک داره که این جا برات مشخص کردم.
جاهای متعلق به کلیسا هستند. جاهای که متعلق به حرفشو قطع می کنم می گم من اصلا دوست ندارم بچه ام تو یه جای مذهبی حالا از هر نوع مذهبی باشه بره . میگه این ها همه از دولت بودجه می گیرند و کلا میشه گفت دولتی هستند. به حال به پرفسور دکتر مهندس رییس بزرگ آقای کای قول دادم کمک کنم برات مهدکودک پیدا کنم. این کار رو می کنم. درحالی از فضولی داشتم دق می کردم پرسیدم رابطه با آین پرفسور دکتر چی هست. گفت: این دکتر تز من بوده و چون من دوتا بچه دارم بهم گفت می توانی کمک کنی برای شما مهدکودک پیدا کنیم من هم قول دادم کمک کنم.
دوباره رفت سراغ فایل هاش یه عالمه توضیح داد. که جاتون خالی من اصلا گوش ندادم.
آخرش گفت: خب الان بریم دوباره دانشگاه من با آن جا صحبت کردم و قرار شده شما برای این دو هفته که تا اول مه به عنوان مهمان برید آن جا تا من یه جای خوب براتون پیدا کنم.
پرسیدم این جای که می گی اول مه باز میشه میگه نمی گی فرم ثبت نام پر کردی ؟ چرا منتظر آن جا نمیشی؟!!
گفت این جا مهدکودکش ها خوب بد داره من باید یه مهدکودک خوب پیدا کنم. مربی اش خوب باشه . غذاش خوب باشه. درسهای که به بچه می دهند مناسب باشه. گفت: من خیلی سخت گیر نیستم الان فقط می خواهم یه جا پیدا کنم این دخترک بره من آزاد بشم به کارهام برسم. با تحکم گفت اما برای من خیلی مهم هست من به پرفسور دکتر ...........آقای کای قول دادم یه جای خوب پیدا کنم که باید این کار رو انجام بدهم.
دوباره سوار ماشین شدیم که بریم مهدکودک دانشگاه ببینیم. تو راه گفت این جا یه مهدکودک خیلی خیلی کوچک هست با زیر بیست نفر بچه اما یه کم رولش سخت هست. چون تقریبا یه جای خصوصی هست که فقط استادان این دانشگاه اجازه دارند بچه هاشون رو آن جا بذارند. حتی کارمندان دانشگاه هم نمیتوانند ازش استفاده کنند. برای اینکه استادان به بچه هاشون دسترسی داشته باشند. نزدیک هر دانشکده یه مهدکودک کوچک هست که پدر و مادر ها نطارت کامل به بچه شون دارند. مثلا آنها در مورد نوع غذا نوع کتاب نوع بازی بچه و این که کدوم معلم از بچه شون مراقبت کنه تصمیم می گیرند.
تقریبا یه چیزی شبیه خونه . این که عضو تازه یا بچه دیگر بیاید حتما باید جلسه ای باشه و پدر مادر ها رفتار بچه جدید رو ببیند و بعد تصیمم بگیرند که آیا اجازه می هند این بچه تازه وارد گروهشون بشه یا نه؟
من الان شما رو می برم آن جا یه مربی آمریکایی هم داره که امروز مرخصی هست ولی بعدا می یاد من باهش دوباره تماس می گیرم و میخواهم جلسه اشنایی شما با پدر و مادر ها رو ترتیب بده بعد وقتی آنها تصمیم گرفتند دختر شما به مدت دو هفته می توانه به عنوان مهمان بره این جا. و باز باید اگر خواستید برای سال تحصیلی آینده که از اول سپتامبر هست میتوانید از این مهدکودک استفاده کنید که ان هم شرایط خاص خودش رو داره که من بعدا برات توضیح می دهم.

خسته شدم از این همه سیستم و نظم در کمال غرب زدگی می گم آو مای گاد چقدر ادعا اصول دارند اینها..........

خلاصه کن وقتی میخواست بیارمش خونه دخترک تو مهدکودک چنان گریه زاری راه انداخت که عمرا پدر مادر ها و مربی ها ما رو تو آن مهدکودک راه ندهند.
طفلکی دخترکم خسته شده بس فقط من رو دیده هر جا بچه میبینه میپره بغلش. دیگه از وقتی آمدیم آلمان ددی هم در کار نیست. ددی عین این ول گرد ها شده یه شب آمستردام بوده دوشب دابلین بوده سه شب ایسلند بوده سه شب فرانسه بود حالاهم قرا بره لندن تا برسه خونه کی میشه نمیدونم.
خلاصه من با خیال جمع از این همه جدیت دکتر پییر فعلا منتظر نتیجه این پروژه عظیم هستم.

ببخشید طولانی بود می خواستم یه سیستم آلمانی رو برای یه کار ساده براتون توضیح بدهم حساب کار بیاید دستتون.
آن پرفسور پرفسور دکتر و از هم از عمد نوشتم که بهتون بگم چقدر تو آلمان از عنوان زیاد استفاده میشه.
همین جوری جلو اسمشون می نویسند پرفسور پرفسور دکتر به نظرم خنده دار می آید. من که به همه می گم کای یا پییر اصلا عنوان نمی گم.